bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!

15-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – vrijdag 15 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:46

Ja, ik draai al mijn vinylplaten. Iemand op het FOK!forum was op 4 juni 2018 een project begonnen: hij draaide alle grammofoonplaten uit zijn kast van voor naar achter. Dat wilde ik ook! Maar ik had veel bezwaren. Op vrijdag 17 augustus gooide ik alle bezwaren aan de kant. Hieronder zie je welke platen ik draaide en bij iedere plaat vertel ik iets.

Yep, I’m playing all my vinyl records. Someone on the forum of the website FOK! started a project on June 4, 2018: he was playing all the records from his shelves in chronological order. I wanted to do that too! But I could only think of many, many objections. On Friday, August 17 2018, I threw all these objections aside. Below, you can see which records I played and I’m telling something with every record (in Dutch).



bazbo 0482: Tom Waits – Bounced Checks
Hier ontbreken er wat in de Waitschronologie. Small Change heb ik niet op vinyl; het was mijn eerste Waitscd. Ook Heartattack And Vine en Foreign Affairs kocht ik veel later pas op cd. Bounced Checks is een bijzonder verzamelaartje uit 1981 en ik kocht een Europese herdruk op 16 november 1989. Er staan niet alleen grote ‘hits’ op, maar ook wat alternatieve en live-versies. Small Change was nog zeer jazz, daarna ging het meer de Beefheartachtige weird-kant op. Jersey Girl, later gecovered door meneer Springsteen, kent bijvoorbeeld al die maniakale whiskyraspstem die vanaf halverwege de jaren tachtig zo kenmerkend waren voor Waits. Leuk plaatje dit, al was het maar vanwege de vermakelijke livedronkenmansuitvoering van The Piano Has Been Drinking.

0482



bazbo 0481: Tom Waits – Nighthawks At The Diner
Legendarisch album, live opgenomen in een studio met een uitgenodigd publiek, ergens in 1975. De plaat verscheen ergens later dat jaar en ik kocht een Europese heruitgave op 7 juli 1988. We horen hier Waits in een wat melige, zogenaamd halfdronken bui. De aankondigingen van de jazzy nieuwe liedjes zijn bij vlagen hilarisch, met als hoogtepunt Better Off Without A Wife. Maar er staat verder ook verschrikkelijk goed spul op. De band is lekker op dreef en dit is dus gewoon anderhalf uur genieten geblazen.

0481



bazbo 0480: Tom Waits – The Heart Of Saturday Night
Opvolger uit 1974 van Closing Time. Ik kocht mijn Europese heruitgave op 12 januari 1989. Nog steeds fantastische ambachtsliederen, zij het hier nu een heel stuk jazzier. Aardig om te weten is dat Waits in dat jaar nogal eens het voorprogramma verzorgde van de concerten rond LA van een meneer Frank Zappa. Zappa’s manager, Herb Cohen, was betrokken bij deze eerste twee platen van Waits. Fijn luisterpul hier.

0480



bazbo 0479: Tom Waits – Closing Time
Aha, weer een interessante en uitgebreide sectie. Dit is de debuutplaat van meneer Waits uit 1973. Ik kocht een Europese heruitgave op 20 november 1989. Twaalf prachtige melodieuze ambachtsliederen, stuk voor stuk pakkend. Instrumentale afsluiter is de enige vreemde eend in de bijt en vreemd genoeg daarmee voor mij het absolute hoogtepunt. Vele klassiekers op dit album.

0479



bazbo 0478: Andreas Vollenweider – Down To The Moon
14 augustus 1986 kocht ik de opvolger van White Winds. Net zo wonderschoon, de ploeg muzikanten lijkt wat uitgebreider en geluid is kamerbreder. Verder een beetje meer van hetzelfde. Heerlijk voortkabbelende sfeerklanken. Soms swingend, soms dreigend en uiteindelijk positief stemmend. Of zo. Mijn versie is een Nederlandse uit 1986.

0478



bazbo 0477: Andreas Vollenweider – White Winds (Seeker’s Journey)
De eerste twee (bekende) soloplaten van Vollenweider heb ik niet (op elpee). Dit was mijn eerste en ik kreeg hem op 5 december 1984. Hij ligt erg in het verlengde van de twee beroemde platen. Sfeervolle, instrumentale muziek, met een hoofdrol voor de (soms elektrische) harp van Vollenweider. Mooi, ruimtelijk. Hoog niveau. Ik heb een Duitse versie uit het jaar van verschijnen 1984.

0477



bazbo 0476: Vollenweider, Bardet & Valentini – Heinrich Heine: Ich Kann Nicht Mehr Die Auge Schliessen
Een soortgelijke plaat als hierboven, maar dit keer uit 1977 en met teksten van Heinrich Heine. Da’s een Duitscher, dus klinken de teksten ook wat natuurlijker. In het Duits. Muziek is ook wat afwisselender, omdat er naast akoestische bas, gitaar en harp ook mondharmonica, fluit en saxofoon klinken. Ook hier: muziek wonderschoon, dat Duitse gedrein wat op de zenuwen werkend. Ik kocht deze ook op 4 maart 1987 en deze is een originele Zwitserse uitgave.

0476



bazbo 0475: Vollenweider, Bardet & Valentini – Poesie und Musik – Francois Villon
Op 4 maart 1987 kocht ik deze plaat, in de veronderstelling dat ik van die typische Andreas Vollenweidermuziek zou horen. Het is een folkplaat, waarop René Bardet de gedichten van Francois Villon voordraagt. In het Duits. Dit album verscheen in 1976, dus nog voordat Vollenweider beroemd werd met zijn sfeermuziek. Ik heb een Zwitserse herdruk. De muziek is akoestisch: gitaar, harp en wat percussie. Mooie muziek, maar het Duitse gedreutel komt me snel de keel uit.

0475
• • •
 

13-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – woensdag 13 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:13



bazbo 0474: Velvet Underground – Andy Warhol’s Velvet Underground featuring Nico
Dubbelaar met het beste van Velvet Underground. Ik heb een Nederlandse versie uit 1983, die ik kocht op 15 augustus 1988. Het contrast tussen de gierende gitaren en de lieflijke liedjes kan niet groter zijn. Mijn favoriet blijft All Tomorrow’s Parties. Mooi spul, dit.

0474



bazbo 0473: Herman van Veen – In Vogelvlucht – 20 Jaar – Zijn Mooiste Liedjes
Oei, een dubbelaar zelfs. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.

0473



bazbo 0472: Herman van Veen – Signalen
Oei, meer van dit. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw

0472



bazbo 0471: Herman van Veen – Zolang De Voorraad Strekt
Oei. Dit kwam ook nog, herinner ik me nu. Mooie stem, maar het repertoire spreekt me helemaal niet aan. Deze plaat is van De Vrouw.

0471
• • •
 

10-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – zondag 10 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:20



bazbo 0470: Vangelis – China
Op 4 september 1984 koop ik dit album, een Nederlandse versie van dit album uit 1979. Ik haal hem vaak uit de kast om te draaien. Ik vind hem schitterend. Vraag me dus echt af waarom dit mijn enige Vangelisplaat op vinyl is. Nu kun je zeggen: op cd komt het beter tot zijn recht, maar het duurde heel lang voor ik mijn eerste Vangeliscd kocht. Nu heb ik er een zwikkie.

0470



bazbo 0469: Van Halen – Van Halen
Hoor! De debuutplaat van Van Halen. Ik kocht ‘m op 22 november 1989 bij Free Record Shop voor een lage prijs. Het is dan ook een Europese heruitgave van dit album uit 1978. Alleen maar klappers op dit album. Nu ken ik de rest van het oeuvre van de band niet echt goed, maar volgens mij heeft de band het niveau van dit album nooit meer gehaald. Misschien met Jump nog een poging. Elf puntige songs met een enorm hoog meebrulquotiënt. Daar gaat-ie weer! ‘Running with the devil! WHAAAAAAAAAAAA!!!’

0469



bazbo 0468: UK – UK
Hier het betere werk. In 1978 vormden John Wetton, Bill Bruford, Eddie Jobson en Allan Holdsworth de band UK. Wetton en Bruford kenden elkaar uit King Crimson, Eddie Jobson had viooloverdubs gedaan op King Crimson’s plaat USA (om vervolgens werk te verrichten bij Curved Air, Roxy Music en ene meneer Zappa) en Bruford had Holdsworth een gitaarglansrol laten vervullen op zijn eerste soloplaat. Kortom: supergroep. De plaat is dan ook supergoed. Van openingstrio In The Dead Of Night – By The Light Of Day – Presto VIvace And Reprise via het ijzingwekkende kippenvelintro van Alaska tot afsluiter Mental Medication. Alleen maar hoogtepunten. Thirty Years, Time To Kill en Nevermore. Dan heb ik hierbij alles genoemd. Adembenemend. Vier virtuozen, maar alles staat in dienst van de muziek: de brommende bas en warme stem van Wetton, de levendige drums van Bruford, de speelse toetsenpartijen en bezwerende vioolklanken van Jobson, maar de meeste indruk maken de gierende en vloeiende gitaarlijnen van Holdsworth. Ik kocht mijn plaat, een Amerikaanse versie, (pas) op 8 juni 1989. Fenomenaal album, dit.

0468



bazbo 0467: UB40 – Present Arms
Er waren tijden dat UB40 wel deugde. Niet dat ik het kocht, hoor. Dat deed De Vrouw. Deze plaat, de Europese versie uit 1981, is van haar. Er zit een singletje bij. Gratis! De plaat staat vol aardige reggae. Hitje One In Ten vind ik leuk.

0467



bazbo 0466: Two Man Sound – Disco Samba (12″single)
‘Marketed and distributed by Boni records Katwijk the Netherlands.’ Dat we het even weten. Wat een draak, deze maxisingle uit 1985. Hij is van De Vrouw.

0466



bazbo 0465: Ike & Tina Turner – Get Back!
Op 27 augustus 1987 was ik in de Free Record Shop. Daar kocht ik deze plaat. Eigenlijk alleen maar omdat Get It On en Nutbush City Limits erop stonden. Het is een Canadese versie uit 1985 en het is een verzamelalbum. Nu ik het allemaal zo terug hoor, vind ik het niet zo bijzonder; vooral de Stones-covers interesseren me geen lor. En zo spectaculair kon mevrouw Turner niet zingen; het is veel van hetzelfde geschreeuw. Ik snap wel dat Ike haar veel sloeg. Maar Get It On en Nutbush City Limits blijven gaaf. Vooral de stuwende bas, die hakkende rhythmguitar en die snijdende synthsolo in Nutbush blijven me kippenvel bezorgen.

0465
• • •
 

09-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – zaterdag 9 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:25



bazbo 0464: The Tumbleweeds – The Best Of The Tumbleweeds
The Tumbleweeds waren een Nederlandse band, aan de hoesfoto te zien uit Brabant. Ze maakten eind jaren zestig en in de jaren zeventig country & western van een nogal belegen soort. Wat we hier horen is een verzamelplaat met veertien klappers. Nou… klappers. Deze is van De Vrouw, dat we dat even heel helder hebben.

0464



bazbo 0463: Traffic – When The Eagle Flies
Inderdaad, Winwood mocht het ziekenhuis in met een gevaarlijke longaandoening. Toen hij eruit kwam, was zijn grote band uiteen. Het duurde een jaar voordat hij weer zin had iets te doen. Met Capaldi, Wood en Rosko Gee maakte hij dit in- en in Britse en landelijke album. Veel aandacht voor meanderende melodieën en ruimtelijke arrangementen. Weinig Hammond, maar leuke klavinet en gitaar. En de eeuwige stem. Van een tour kwam het niet meer. Winwood had er geen zin meer in. Einde Traffic. Ik kocht een Duitsche heruitgave van deze plaat op 21 februari 1989 en heb daar geen spijt van.

0463



bazbo 0462: Traffic – On The Road
Na Shoot Out tourde Winwood met zijn sextet intensief over de hele wereld. Het putte hem uit en het werd bijna zijn dood. Gelukkig zijn er opnames gemaakt en die verschenen op dit dubbellivealbum uit 1973. Slechts zes stukken. Kant 1 herbergt Glad/Freedom Rider en kant 4 kent een jazzy twintigminutendurende uitvoering van Low Spark. Opvallend op de plaat: Winwood bespeelt niet zijn Hammond, dat laat hij over aan ene Barry Beckett, maar beroert de pianotoetsen en de gitaarsnaren. Hoogtepunt is dan ook de mooie versie van (Sometimes I Feel So) Uninspired. Ik kocht deze plaat op 20 maart 1987 (jaja) en het blijkt een Duitsche persing uit 1973 te zijn. Mooie concertplaat dit!

0462



bazbo 0461: Traffic – Shoot Out At The Fantasy Factory
Ook hiervan heb ik weer een Duitsche heruitgave, die ik kocht op 29 mei 1987. Nu kun je dat heel goed zien, want van de orginele versie uit 1973 ontbraken van de hoes de rechterboven- en linkeronderhoek, net als op de voorganger. Bij mijn plaat zijn die gewoon zwart. De plaat zelf vind ik ook wat minder dan de voorganger. Rick Gretch en Jim Gordon hadden plaatsgemaakt voor David Hood en Roger Hawkins en met dit zestal maakte Winwood de vijf stukken. Het titelnummer is de opener en daarna volgt het lange en wat langdradige Roll Right Stones. Op de tweede plaatkant komt alles weer goed met drie mooie dynamische stukken. Niet het hoogtepunt in het Trafficoeuvre, maar een leuke plaat!

0461



bazbo 0460: Traffic – The Low Spark Of High-Heeled Boys
Dit is denk ik mijn favoriete Trafficplaat, al was het maar vanwege het briljante titelnummer. Maart 1987 was nogal een Trafficmaand, zie ik. Ik kocht mijn Duitse heruitgave op 26 maart 1987, namelijk. Het is een heruitgave met de hoes waarvan die karakteristieke hoeken eraf geknipt zijn. Het geeft het album een bijzonder en ogenschijnlijk driedimensionaal uiterlijk. Maar dan de muziek! Winwood, Capaldi en Wood kregen bij het maken van dit album weer hulp van Gretch, Baah en Gordon. Dave Mason was nu definitief geen onderdeel meer van de groep. Op dit album staan – behalve twee wat luchtige rockertjes – vooral mooi gearrangeerde stukken, die soms landelijk of pastoraal aandoen. Hidden Treasure, Many A Mile To Freedom en vooral Rainmaker: samen met het titelnummer maken ze dit album tot eentje van knalhoog niveau. Lekker!

0460



bazbo 0459: Traffic – Welcome To The Canteen
Dit is eigenlijk geen Trafficplaat. In 1971 gingen Winwood, Wood en Capaldi een tourtje doen met oud-Trafficlid Dave Mason en ritmesectie Rick Gretch, Reebop Kwaaku Baah en Jim Gordon. Het resultaat is dit livealbum. De naam Traffic staat nergens op de hoes, maar het ‘logo’ is wel op de achterzijde te vinden. Maakt het uit; wat we hier horen is van hoog niveau. Mooie versies van 40.000 Headmen, Should Have Took More Than You Gave en een lange Dear Mr. Fantasy (inclusief gitaarduel). Afsluiter Gimme Some Lovin’ is als Winwood-compositie niet zo’n vreemde eend in de bijt, maar past hier duidelijk niet zo goed. Ik kocht dit album op 13 maart 1987 en ik heb volgens mij ook weer een heruitgave. Fijn plaatje. Ik heb alle Traffic (natuurlijk) ook op cd en volgens mij bestaat er een ‘uitgebreidere’ versie van dit concert, maar die heb ik nooit gevonden.

0459



bazbo 0458: Traffic – John Barleycorn Must Die
En dus besloot Winwood eind 1969 maar dat Traffic niet meer bestond en ging hij een soloplaat maken. Al snel realiseerde hij zich dat hij wat hulp nodig had en schakelde hij Jim Capaldi en Chris Wood weer in. Het duurde vervolgens niet heel lang voordat hij begreep dat hij hiermee een nieuw Trafficalbum aan het maken was. Ik kocht John Barleycorn Must Die op 23 maart 1987. Ook dit is een heruitgave van het album iot 1970 dat velen als de beste Trafficplaat ooit beschouwen. Er staat dan ook grandioos spul op. Instrumentale opener Glad en het erin overlopende Freedom Rider zetten fiks de toon. Empty Pages is wellicht het sterkste stuk en het akoestische folkliedje John Barleycorn vormt een rustpunt in de plaat. Prachtwerk!

0458



bazbo 0457: Traffic – Last Exit
Tijdens de opnames van de opvolger krijgt Traffic een probleem. Het botert even niet zo met Dave Mason en die pakt zijn biezen. Vandaar dat zijn bijdragen beperkt zijn tot twee nummertjes. De andere drie studio-opnames zijn bijna helemaal Winwoods werk. En wat voor werk. Withering Tree, Medicated Goo en vooral Shanghai Noodle Factory zijn hoogtepunten in het Trafficoeuvre. De tweede plaatkant kent twee live-opnames die niet uitblinken in geluidskwaliteit. Hoe veel ik ook van Hammond houd, hij staat wel knalhard in de mix, waardoor de balans nogal foetsie is. Wat we hier horen is Traffic als trio: slechts Chris Wood op sax en fluit, Jim Capaldi op drums en Winwood op Hammond en zang. Lijkt kaal; is het niet. Ik kocht deze plaat op 11 mei 1987 en heb een Europese heruitgave van een onbekend jaar…

0457
• • •
 

08-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – vrijdag 8 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 21:06



bazbo 0456: Traffic – Traffic
Was de eerste Trafficplaat al geweldig, het tweede album uit 1968 is nog geweldiger. Tien pareltjes waarin vooral het Hammond van Winwood hoge ogen gooit. Twee mooie Mason-songs erop ook: You Can All Join In en Feelin’ Allright. Toch is het Winwood die hier de meest geweldige klappen uitdeelt met 40.000 Headmen en vooral Pearly Queen. Het is me niet duidelijk wat voor versie ik in handen heb, volgens mij een heruitgave, maar wat doet het ertoe? De plaat kocht ik op 31 maart 1987 en klinkt nog altijd ijzersterk en fris. Geweldig album.



bazbo 0455: Traffic – Mr. Fantasy
Kijk! Of nee: hoor! Nu komt een interessante sectie. Traffic? Ja. In 1967 zei de jonge Steve Winwood vaarwel tegen The Spencer Davis Group. Samen met Jim Capaldi, Chris Wood en Dave Mason betrok hij een boerderijtje op het Britse platteland en daar knutselde het viertal dit album in elkaar. Het is een prachtig werkstuk geworden. Psychadelische songs, zeer melodieus, grensverleggend, vol humor ook, zeer afwisselend niet in de laatste plaats door de drie verschillende stemmen. Titelnummer Dear Mr. Fantasy is een stuk dat Winwood tot vandaag de dag live op het podium speelt en waarin zijn gitaarsolo de hoofdrol vervult. Volgens Discogs heb ik een Britse heruitgave uit 1988, maar ik kocht hem toch echt op 23 maart 1987. Dat het een heruitgave is, geloof ik wel, want het was een goedkopere plaat. Mooi werk, dit!



bazbo 0454: Toto – IV
Deze is van De Vrouw. Ik heb nooit iets gehad met Toto, of het moet dat zevende album zijn waarop ene Jon Anderson slechts ‘Tadata tadadada’ zingt in Can’t Stop Loving You. We horen hier nu de Britse versie uit 1982. Met grote hits, zegt een sticker op de hoes. Goed in elkander stekende Amerikaanse stadionrock met wat proggy randjes. Meer niet. Leuk om te horen.



bazbo 0453: Johan Timman – Trip Into The Body
Deze heb ik vijftien jaar geleden of zo afgepakt van iemand die zijn hele elpeeverzameling wilde wegmikken. Ik had ergens halverwege de jaren tachtig een reportage over deze plaat gelezen in de Music Maker. Dus nu had ik hem gratis en voor niets. Hij is in uitstekende staat. Er zijn maar zes versies van en ik heb niet eens een Nederlansche, maar een Duitsche uit het jaar dat deze plaat verscheen: 1981. De heer Timman heeft een compleet elektronisch album gemaakt, geïnspireerd op het menselijk lichaam. De verschillende delen behandelen het brein, het hart, de longen, bloedlichaampjes, enzovoorts. Met een enorme batterij synthesizers maakt hij muziek die een malle mix is tussen Jean-Michelle Jarre, Yellow Magic Orchestra en Kraftwerk. Intrigerend is het wel. Daarna heb ik nooit meer iets gehoord van Timman. De lul. O, die ontbreekt op de plaat.

• • •
 

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – donderdag 7 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:58



bazbo 0452: The Three Degrees – The Three Degrees
Ik plaats deze foto’s ook op Instagram. Vanavond bovenstaande foto dus. Na nog geen twee minuten de eerste reactie: ‘Wow! Thanks for the love. Mwah :* Sxx’. Blijkt de leadzangeres van The Three Degrees te zijn. Leuk. Deze plaat is van De Vrouw. Zelf zou ik Dirty Ol’ Man en When Will I See You Again nooit kopen. Niet dat het slecht is, verre van. De Vrouw heeft een Europese versie, made in Holland, uit het jaar van verschijnen, 1973. Heerlijke disco en funk zoals disco en funk is bedoeld. En zingen kon ze, die dame op Instagram.

• • •
 

06-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – woensdag 6 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 16:22



bazbo 0451: … To The Power Of Three
18 april 1988. Ik was in de platenwinkel en schrok me een hoedje. Wat was dit voor album? Twee namen op de hoes van de plaat die net uit was kwamen me superbekend voor en dus nam ik hem gelijk mee zonder er iets van te beluisteren. Dit moest ik hebben! In 1987 maakten Keith Emerson en Carl Palmer deze plaat samen met Robert Berry. Even geheugen opfrissen. In 1978 doekten Emerson Lake & Palmer mijn meest favoriete band ooit op. Acht jaar later wilden de drie weer iets samen proberen, maar Palmer zat vast zijn toenmalige band Asia, dus brachten Emerson en Lake een album uit samen met Cozy Powell onder de naam Emerson Lake & Powell. Nog weer een jaar later was Palmer vrij, maar ondertussen had Lake de samenwerking met Emerson weer gezien. Toen schoof de firma Geffen ene Robert Berry naar voren. Het resultaat was dit album van Emerson Berry & Palmer, dat verscheen onder de bandnaam 3. Ik verwachtte min of meer een verlengde van het ELP-geluid, maar toen ik thuis de plaat op de draaitafel legde, viel dat wat tegen. Niet dat het slecht is wat ik hoorde, maar mijn verwachtingen waren te hoog. Wat ik hoorde waren acht oerdegelijke recht-toe-recht-aansongs in de beste AOR-traditie, met een hoofdrol voor Berry’s zang en teksten. Slechts het stuk Desde La Vida heeft een ELP-sausje en het afsluitende On My Way Home kent een echte Emerson-melodie. Ik heb de Europese versie. Er volgde een (Zuid-)Amerikaanse tour, maar die bleek weinig succesvol. We moesten nog weer vijf jaar wachten tot een echte ELP-reünie. En van een tweede 3-album kwam het niet. Dertig jaar later (vorig jaar, dus) maakte Robert Berry de opvolger: Op The Rules Have Changed staan wederom acht stukken, dit keer geheel door Berry ingespeeld, maar: grotendeels geschreven samen met Emerson in het jaar voordat hij een einde aan zijn leven maakte (2016). Hierdoor is het een perfect eerbetoon aan de Grootmeester Emerson geworden. Aanrader! Maar dit album van dertig jaar ervoor heeft zeker zijn charme.



bazbo 450: Tangerine Dream – In The Beginning …
In deze doos zitten zes platen, te weten de eerste vier studioalbums van Tangerine Dream Electronic Meditation, Alpha Centauri, (dubbelaar) Zeit en Atem, plus als bonus de toen nog niet eerder uitgebrachte elpee Green Desert. Er is maar een uitgave op het Jive Records label en die heb ik. Nogal bijzondere box, merk ik; als ik wil kan ik er tientallen euro’s voor vragen. In totaal staat op de platen dik vier uur geweldige kosmische ambient en vooral de eerste plaatkant van Zeit is nog altijd indrukwekkend met die strijkers die zo’n gruwelijk donkerdreigende sfeer neerleggen. Ik kocht deze doos op 29 januari 1987 en heb hem volgens mij dertig jaar niet gehoord. Gaaf.

• • •
 

03-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – zondag 3 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 11:09



bazbo 0449: Talking Heads – Blind (12″ single)
Ik kocht deze maxisingle op 7 september 1988, omdat er een nummer op stond dat niet op het album Naked stond. Het titelnummer is op deze Britse versie in twee versies te horen en die twee versies slaan nergens op, want overbodige Extended en Deaf, Dumb & Blind mixen. Het bonuslied Bill verscheen wel op de cd. Die cd had ik een paar jaar later ook.



bazbo 0448: Talking Heads – Naked
Deze kocht ik op 25 juli 1988, volgens mij ergens op de bovenverdieping van tweedehandsmeubelzaak MikMak hier in het zo majestueuze Apeldoorn. Daar stonden zowel nieuwe als gebruikte platen en ik sleepte er heel wat vinyl goedkoop weg. Zoals deze. Hij was nieuw, want net uit. Mijn Europese versie was goedkoop, maar is wel compleet met bedrukte binnenhoes en een inlegvel met informatie. Op dit album gaan Talking Heads weer een stap verder. Allerlei Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse ritmes voeren de boventoon. Boel blazers ook. Blind was de single, maar (Nothing But) Flowers, The Democratic Circus en Cool Water zijn wat mij betreft de krakers van de plaat.



bazbo 0447: Talking Heads – Little Creatures
Deze plaat is over de gehele wereld verschenen op het EMI-label, behalve in Canada. Daar bracht het Sire-label hem uit. Ik heb een Canadese versie van de plaat uit 1985. Little Creatures was de opvolger van Stop Making Sense. Ik kocht ‘m op 22 juli 1988. Niet zo’n klapper als z’n voorganger, maar de elf nummers zijn stuk voor stuk wel retegoed. Na een keer draaien zing je ze zo mee. Grote hit: Road To Nowhere. De overige video’s mogen er ook zijn.



bazbo 0446: Talking Heads – Stop Making Sense
Deze is van De Vrouw. Zij kocht hem in het jaar van verschijnen, 1984. Ze had de film nooit gezien. Tot ik in haar leven verscheen en ‘m op video kocht. Een paar jaar later verscheen de uitgebreide cd-versie en niet veel later de dvd. Legendarische plaat, die slechts een fractie van de film laat horen. De film kent een briljante opbouw, die op plaat helemaal niet overkomt. Maar wat er op de plaat staat, is fenomenaal. Stampers stuk voor stuk. Van Psycho Killer via Slippery People, Burning Down The House en Once In A Lifetime naar Take Me To The River. Eén springvloed van meezingers. Heerlijk. De Vrouw heeft een Europese versie, compleet met de met foto’s bedrukte binnenhoes en het dikke boekwerk erin.



bazbo 0445: Talk Talk – Give It Up (12″ single)
Deze trok ik op 15 september 1986 ergens uit de uitverkoopbakken. Goede deun. Op de tweede kant staan twee versies van Pictures Of Bernadette. Geloof me, die foto’s vallen vies tegen, halen het niet bij Give It Up. Het titelnummer komt van het album The Colour Of Spring, de opvolger van It’s My Life. Ik heb hier een Europese versie. Leuk hebbedingetje, want sinds ik het album waarvanaf het komt op cd heb, is het wat overbodig.



bazbo 0444: Talk Talk – It’s My Life
Deze is van De Vrouw. Toen deze elpee uitkwam in 1984, vond ik het nog weinigzeggende jarentachtigflutpop. Dat veranderde met de erop volgende elpee. Niet dat ik die op vinyl heb, wel op cd. Net als de twee daarop volgende. Daarop is er meer ruimte, meer open, meer atmosfeer. Maar over die volgende platen gaat het nu niet. Nu moeten we het doen met de nogal gedateerd klinkende muziek van dit album. Slecht is het zeker niet, maar wat mij betreft niet voor regelmatige herbeluistering vatbaar. De Vrouw heeft overigens een Europese versie, vervaardigd in Uden. Met hitjes.



bazbo 0443: David Sylvian & Holger Czukay – Plight & Premonition
In 1987 was Sylvian in de studio bij Holger Czukay (u weet wel, van Can). Terwijl Czukay met iets bezig was, improviseerde Sylvian van alles op allerlei instrumenten. Czukay was onder de indruk, voegde er nog wat aan toe en hopla: album. Verscheen in 1988 en ik kocht mijn Europese versie op 25 maart van dat jaar. Volgens Discogs kan ik ook voor deze plaat tientallen neuro’s vragen. Wat we horen, is een ambient-achtige geluidscollage. Niet wereldschokkend, maar zeker ook niet verkeerd. Vorig jaar heel mooi geremastered heruitgegeven, in één pakket met opvolger Flux + Mutability. Beetje vreemd, maar wel lekker.



bazbo 0442: David Sylvian – Let The Happiness In (12″ single)
Deze single afkomstig van het album Secrets Of The Beehive is zeer de moeite waard. Naast het titelnummer twee interessante extraatjes: een remix van Buoy, het nummer dat eerder verscheen op het album Dreams Of Reason Produce Monsters van Mick Karn (en waarop Sylvian gastzong), en Blue Of Noon, een wat jazzy instrumentaaltje, dat een voorbode was van de geïmproviseerde muziekrichting die Sylvian in latere jaren zou opgaan. Ik heb hier een Britse versie van deze maxisingle, die ik kocht op 13 november 1987 (bij Free Record Shop, ja) en waarvoor ik volgens Discogs nogal wat geld kan vragen. Ook al meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord, dit. Mooi!



bazbo 0441: David Sylvian – Secrets Of The Beehive
Over klankschilderijen gesproken. Op dit album staan er negen. In het najaar van 1987 bracht Sylvian de opvolger van Gone To Earth uit. Ik kocht ‘m op 4 november van dat jaar en heb de ‘glossy’ Europese versie. Het is een herfstig album geworden. De stem zit zeer voor in de mix en de instrumentatie is nog opener en ruimtelijker, met de nadruk op akoestische instrumenten. Het maakt het allemaal zeer indringend en indrukwekkend. Ik heb dit album wel drie keer op cd. Een eerste versie (met bonuslied Forbidden Colours), hij zit in de Weatherbox en een latere remaster met een ander bonuslied. Gone To Earth is mijn absolute favoriet, maar deze zit er niet ver naast. Wat een schitterende plaat. Alleen veel te kort.

• • •
 

02-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – zaterdag 2 februari 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 17:07



bazbo 0440: David Sylvian – A Little Girl Dreams Of Taking The Veil (12″ single)
Dit is de single van de Gone To Earth-elpee. Op kant A twee versies van Taking The Veil: een wat langere mix en een 7″ singleversie. Op kant B twee instrumentaaltjes van de tweede elpee van het album. Ik kocht deze Europese versie op 23 september 1989, volgens mij in de uitverkoopbakken.



bazbo 0439: David Sylvian – Gone To Earth
Ik zou toch zweren dat ik ook een vinylversie had van de EP Words Of The Shaman. Hij staat niet in de kast. Miste ik niet ook de eerste elpee van Japan? Vreemd. Op 10 oktober 1986 ging ik naar de platenwinkel. Ik had net een recensie van Gone To Earth gelezen in de Music Maker. Zonder er iets van te luisteren kocht ik het album. Ik kende slechts de Japanplaat Quiet Life en wat ik thuis hoorde, overtrof alle verwachtingen. De eerste plaat van deze dubbelaar telt zeven schitterende vocale nummers met een hoofdrol voor de stem, de ruimtelijke drums, de gitaar van Fripp en de flugelhorn van Kenny Wheeler. Op de tweede plaat zijn tien instrumentale klankschilderijen te horen; net iets minder ambient dan Eno, maar wel atmosferisch genoeg om bij weg te wezen. Dit album behoort tot mijn meest favoriete platen. Laughter And Forgetting / Before The Bullfight en vooral Wave zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze prachtplaat. Ik heb de allereerste Europese versie van het album 1986 en hij klinkt nog altijd geweldig. Ik schreef al eerder over dit album; je leest het hier op FOK!.



bazbo 0438: David Sylvian – The Ink In The Well (12″ single)
Kijk. Een single van het album Brilliant Trees. Ik wist geeneens meer dat ik ‘m heb. Op de B-kant een instrumentale versie van Weathered Wall. Ook fijn. Ik kocht een Duitse versie van deze maxisingle op 25 september 1987. De video van het titelnummer is weer door Corbijn.



bazbo 0437: David Sylvian – Brilliant Trees
Eerste soloalbum van Sylvian uit 1984 en wat voor een. Vele groten doen mee: Sakamoto, broer Steve Jansen, Richard Barbieri, Holger Czukay, Danny Thompson, Jon Hassell, Mark Isham, Kenny Wheeler, noem ze maar op (dat heb ik net gedaan). Stuk voor stuk schitterende atmosferische songs, waarin weliswaar de stem centraal staat, maar de instrumentatie diepe indruk maakt. Zeven klankschilderijen. Ik kocht deze plaat op 26 juni 1987 en ik heb een eerste Britse versie. De twee ‘hitjes’ kregen een video mee, gemaakt door ene Anton Corbijn.



bazbo 0436: David Sylvian & Ryuichi Sakamoto – Bamboo Houses / Bamboo Music (12″ single)
16 september 1987, staat er in de binnenhoes. Dat was de dag dat ik deze maxisingle kocht. Een mooie samenwerking tussen de oud-leadzanger van Japan en de oud-bandleider van Yellow Magic Orchestra. Sylvian en Sakamoto hadden al vaker met elkaar samengewerkt en zouden dat nog vele malen doen. Deze maxisingle verscheen in 1982; ik heb een Britse versie, die het in de verkoop leuk zou doen.



bazbo 0435: Steve Swallow – Carla
Deze is leuk! En gaaf om weer eens te horen. Ik kocht dit album op 10 mei 1990. In mijn herinnering waren we toen al lang overgeschakeld op cd, maar kennelijk hadden we een soort overgangsperiode. Op dit album van deze bassist uit 1987 allerlei fijne lightjazzpareltjes. Swallow heeft alle acht stukken geschreven. Ze hadden ook zo van Carla Bley kunnen zijn. Mevrouw bespeelt het orgel op deze plaat en de titel van het album … nou ja, u begrijpt het wel. Er zijn niet veel versies van deze elpee en ik heb een Duitse. Swingt u mee?



bazbo 0434: Supertramp – …Famous Last Words…
Ik kocht deze op 4 december 1982, zo ongeveer in de week dat hij verscheen. Ik heb dan ook een eerste Europese versie. Ook deze binnenhoes heb ik uit elkaar geknipt om aan de muur van de zolderkamer te hangen. Volgens mij is het een beetje vergeten Supertrampplaat. Dat is jammer, want er staat heel mooi spul op. Niveau is van voor naar achter hoog. Geen enkel overbodig lied. De balans tussen de luchtige Hodgson en de wat zwaarmoedige Davies is zoals altijd prima. Grote hit is natuurlijk It’s Raining Again, maar voor mij zijn opener Crazy en Waiting So Long de sterkste stukken van dit uitstekende album. Tijdens de tour in 1982/1983 kondigde Hodgson aan dat hij de band zou verlaten en een solocarrière ging starten. Sindsdien heb ik Supertramp niet meer gevolgd. Laatste plaat van de band dus in onze vinylverzameling.



bazbo 0433: Supertramp – Paris
Sinterklaas, 5 december 1980. Ik krijg deze elpee. Al snel heb ik de binnenhoezen uit elkaar geknipt en aan de muur van mijn zolderkamer gehangen. Ik draai hem volkomen grijs. Gelukkig kom ik acht jaar later De Vrouw tegen en zij blijkt hem ook te hebben. De Vrouw en ik hebben een verschillende Europese versie uit 1980. Jaar of twee/drie terug kocht ik ‘m op cd. Mooie liveregistratie. Laat horen hoe goed de band live was. Her en der klinkt het dicht bij de originele studioversies, maar vaker is het spontaner, opener, beter. Asylum is een favoriet, het afsluitende Crime Of The Century ook. Eigenlijk zijn alle stukken die komen van Crime geweldig.

• • •
 

01-02-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – vrijdag 1 februari

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 20:14



bazbo 0432: Supertramp – Breakfast In America
Deze plaat hebben we twee keer! In beide gevallen is het de originele Nederlandse versie. Ik kreeg mijn exemplaar voor mijn verjaardag, van het meisje uit de klas op wie ik verliefd was en van haar broer. Ze kwamen op mijn feestje. Dat was leuk. Later heb ik over het meisje nog geschreven, niet zo zeer over vroeger, maar over het moment dat ik haar nog eens ontmoette, nu een jaar of elf geleden. Je leest mijn verhaal hier op FOK!. Op deze plaat is Supertramp tot volle wasdom gekomen. Van begin tot eind deugt dit album op en top. Niets dan prachtstukken. Hits waren natuurlijk The Logical Song, het titelnummer, Goodbye Stranger en Take The Long Way Home. Ik heb altijd het afsluitende Child Of Vision het allerbeste gevonden. Leuke pianosolo.



bazbo 0431: Supertramp – Even In The Quietest Moments
Met deze plaat uit 1977 brak Supertramp definitief door, al was het maar vanwege het hitje, de opener Give A Little Bit. De stukken zitten hier compositorisch nog beter in elkaar. Veel hoogtepunten weer. Het titelnummer behoort tot mijn favorieten, net als het monumentale Fool’s Overture. Deze plaat is van De Vrouw! Zij heeft een Britse uitgave uit 1977.



bazbo 0430: Supertramp – Crisis? What Crisis?
We moeten chronologisch twee platen overslaan, omdat ik die twee platen niet heb. Onder die twee platen valt Crime Of The Century, het absolute meesterwerk van de band. Ik heb hem jaren op een cassettebandje gehad. Pas een jaar of wat geleden kocht ik ‘m op cd. Crisis? What Crisis? was de opvolger en is bijna net zo goed en mooi. De songs lijken wat lichter op de voorganger, maar schijn bedriegt. Zeer veel hoogtepunten op dit album uit 1975: Ain’t Nobody But Me, A Soapbox Opera, Another Man’s Woman, Lady, … stuk voor stuk stukken die lang op de livesetlijst stonden. Ik kocht mijn plaat op 28 december 1981. Heb hem veel gedraaid, maar hij ziet er nog als nieuw uit en zo klinkt hij ook nog, merk ik. Het is een Canadese versie uit 1975.



bazbo 0429: Supertramp – Supertramp
Dit is de allereerste Supertrampelpee. Hij komt uit 1970. Met Roger Hodgson en Rick Davies. En ene Rick Palmer-James, die niet heel veel later de tekstschrijver van King Crimson zou worden/zijn (1972-1974). We horen hier een prettig rauwe versie van de band. Leuke muziek, waarop de piano en het orgel de boventoon voert. Her en der een springerige gitaar. Hodgson zingt nog niet zo hoog, eerder wat ijl. Het is allemaal nog niet zo pakkend als vanaf het derde album. Ik kocht mijn Britse heruitgave uit 1982 op 19 mei 1982. Hoogtepunt van de plaat: Try Again.

• • •
 
Volgende pagina »