bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!

18-10-2019

B-log: 19 t/m 25 oktober 2019

Filed under: B-log 2019 — bazbo @ 19:50

Dit is mijn B-log. Dagelijks verschijnen hier gebeurtenissen, gedachten, gevoelens, stemmingen en stemmingswisselingen. U bent gewaarschuwd.

Bas
5 februari 2017



Zaterdag 19 oktober:

• • •
 

17-10-2019

Rot (S038)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2019 — bazbo @ 01:00

Doodstil was het op straat. Dat was zo gek niet. Het was tenslotte zondagmorgen en nog vroeg ook. Hij was om half zeven opgestaan en drie kwartier later rende hij buiten.
Hardlopen deed hem goed. Hoe lang geleden was het ondertussen dat hij ermee was begonnen? Dat moet begin 2015 zijn geweest, dik vierenhalf jaar geleden nu. Het was behandelaar die hem had gevraagd wanneer hij eens een keer ging bewegen. Volgzaam als hij was – alles om zijn geestelijke gezondheid op orde te krijgen – maakte hij een plan. Ergens van het internet plukte hij een opbouwschema, in een grote sportwinkel kocht hij goede schoenen en onder uit een lade pakte hij een sportbroekje en shirt. Daar ging hij. Drie keer in de week minimaal een half uur. Na vier maanden kon hij vijftien minuten onafgebroken hardlopen en nog weer vier maanden later een half uur. Vanaf toen was het een kwestie van onderhouden. Drie keer in de week maakte de schrijver een half uur lang zijn hoofd leeg. Meestal ’s avonds, maar als het kon ’s morgens. Zoals nu.

Hij had zo zijn vaste routes. Het liefst liep hij door parken en over stille straatjes. Als het had geregend, nam hij de openbare weg om plassen te omzeilen en modderschoenen te voorkomen.
Vanmorgen was hij begonnen met een klein stukje door de drukke winkelstraat, die nu helemaal niet druk was. Hij kon mooi over het asfalt lopen. Dat was zacht en veerde mee onder zijn loopschoenen. Vervolgens sloeg hij rechtsaf een smalle straat in, die onderdeel was van een wandelgebied. Niet lang daarna kwam hij aan de rand van het centrum. Hier werden de straten breder. Voor de grote herenhuizen liep het voetpad. Daar liep hij liever niet overheen; de tegels lagen ongelijk. Niet fijn voor zijn enkels en kuiten.

Wilde hij niet al te ver, dan moest hij nu links aanhouden. Zo kwam hij op een punt waar hij niet anders kon dan een klein stukje langs een drukke doorgaande weg.
Naast het voetpad was een parkeerstrook die vol stond met auto’s. Op het wegdek was een fietsbaan; het asfalt ervan was rood en afgebakend met witte strepen. Daar waar de auto’s reden was het asfalt gewoon zwart. De schrijver koos ervoor om niet over het hobbelige voetpad te rennen. Als hij aan de rechterkant van de rode strook, dicht tegen de geparkeerde auto’s aan liep, dan was hij niemand tot last. Zeker nu niet, op deze stille zondagmorgen.

Heerlijk, deze rust zo op de vroege morgen. Je zag als het ware de stad ontwaken. Voordat hij ziek werd, was hij nooit zo vroeg op. Meestal sliep hij zijn roes uit nadat hij de avond ervoor gewoontegetrouw te veel had gedronken. Nu dronk hij al bijna zes jaar niet meer. Als mensen hem ernaar vroegen waarom, dan antwoordde hij: ‘Ik heb genoeg gehad.’ Het was ook zo. Dat hij sinds die memorabele 16 november 2013 niet meer naar alcohol taande en het nooit heeft gemist, noemde hij: ‘Een geluk bij een ongeluk’.
Ver achter zich hoorde hij een auto aan komen rijden. Op het zwarte wegdek was ruimte zat, zelfs voor grote vrachtwagens, maar toch ging de schrijver nog iets meer naar rechts lopen, dicht langs de geparkeerde auto’s.
Mottig of bekaterd voelde hij zich nooit meer ’s morgens. Sterker nog: hij zat lekker in zijn lijf. Natuurlijk, in zijn hoofd was het niet altijd fijn, maar hij wist dat iedere neerslachtige bui ook weer over zou gaan en wat hij moest doen om de moeilijke tijd goed door te komen. Op tijd opstaan, bijvoorbeeld. De meeste energie had hij in de ochtend. Rond het middaguur zakte hij in en was hij moe.

TOEOEOEOET! De schrijver schrok zich rot. Een grote witte personenbak scheerde vlak langs hem heen. Hij kon niet anders dan stoppen en stil staan. De auto was hem voorbij en reed nu als een razende van hem vandaan. Zijn hart klopte in zijn keel. Hij hijgde. Wat was er gebeurd? Zat hij fout? Liep hij in de weg? Was hij een gevaar voor zijn medeweggebruikers? Had hij toch op het voetpad moeten lopen? Was er een andere reden dat hij aan de kant moest? Een gevaarlijke situatie? Of was hier wat anders aan de hand? Een ongelikte bestuurder, bijvoorbeeld? Was het nou echt zo nodig om hem de stuipen op het lijf te jagen?

Hij greep naar zijn borst. Niet dat hij een hartaanval had of iets dergelijks. Nee, het was een beweging die ooit een automatisme was, maar al sinds jaren niet meer nodig. Hij wilde weten of dat wat in de binnenzak van zijn jas zat, nog op zijn plaats zat. Maar hij droeg geen jas; hij droeg zijn blauwe hardloopshirt. Dat wat de schrijver in het verleden in zijn binnenzak met zich mee droeg, stond nu al tijden veilig in het messenblok op het aanrecht.


Apeldoorn, september 2019

Dit is de achtendertigste aflevering van de eindeloze serie Schrijver.  

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

15-10-2019

Ban

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2019 — bazbo @ 18:15

Ter gelegenheid van twintig jaar FOK!.

Wat wist ik van online communities? Niet zo veel en dan druk ik me nog eufemistisch uit. Het enige forum waar ik wel eens kwam zat vol liefhebbers van de muziek van Frank Zappa. Daar was en is veel discussie, maar ik houd me vrij stil. Die discussie vindt plaats in de Engelse taal. Die ben ik redelijk machtig. Ik lees het vloeiend, maar vind het lastig om mijzelf er goed in uit te drukken. Hoe anders is dat in het Nederlands. Lees de stukken die ik in de afgelopen bijna dertien jaar hier op FOK! heb geplaatst er maar op na.

Op 18 januari 2007 was het dat ik dat eerste stukje plaatste. Hoe zat het ook weer?
Goede vriend T**, nu wereldberoemd in het landelijke medialandschap, had me een week ervoor bij mijn lange haren meegesleept naar een website, introduceerde me bij een of andere eindredacteur van iets en zei: ‘Zo. Dit is FOK!. En nu schrijven. Veel, graag.’ Ik durfde hem niet te weigeren.
Voorzichtig ging ik eens kijken wat die website zoal behelsde. Lieve help, wat een enorme wereld zat erachter. Nieuwsberichten, recensies, specials, weblog en columns, aangaande de meest uiteenlopende onderwerpen: actualiteiten, sport, amusement, film en tv, glamour, games, noem maar op. En dat was dan nog maar de ‘voorpagina’ van de webstek. Erachter hing een gigantisch forum waar gebruikers met elkaar in gesprek konden over zo ongeveer alles. (Zelfs porno. Porno? Ja, porno. Ik verzin het niet. Overigens: ik heb slechts een keer in dat forum gekeken en wist toen dat er bij mij thuis in de slaapkamer zaken gebeuren die ik opwindender vind.) Het duizelde me allemaal voor mijn ogen. Daar was dat Zappaforum niks bij.

Ik plaatste dat eerste stukje en zowaar, daar kreeg ik reacties onder. Die reacties varieerden van ‘Leuk!’ tot aan ‘Dat ik dit uitgelezen heb. Wat een verspilling van tijd.’ Maar dan in extremere formulering. Natuurlijk was nog lang niet iedereen ingewijd in het bizarre bazbobestaan (daar ging ik de zeven jaar daaropvolgend hard aan werken), dus verbaasden mij die negatieve reacties niet. Ik vergaf het de schrijvers ervan. Wat me wel mijn wenkbrauwen deed optrekken was de toon die de reageerders aansloegen.

Nog geen twee weken daarna plaatste een collega-columnist een voor hem zeer typisch stuk. Ik was het niet met hem eens, maar vond het een goed geschreven stuk dat opriep tot inhoudelijke discussie. Eronder gingen de lezers tekeer. ‘Ik ben het er niet mee eens! Wat een slechte column,’ was nog een milde reactie. ‘Slechte columnist! Wie heeft dit vaginale braaksel de redactie binnen gelaten?’ was een wat minder milde reactie. De reacties daaronder werden steeds erger. Iemand verwees naar het forum, waar de ‘discussie’ verder ging. Ik klikte op een link en belandde in een openlijke lynchpartij. De gezamenlijke opinie bevond zich in het stadium van: ‘De column is slecht. De columnist is slecht. De columnist moet weg. De columnist moet dood.’ Ik was geschokt.
Nu ben ik behept met een rechtvaardigheidsgevoel van onvoorstelbare omvang. Doorgaans weet ik mijzelf zeer goed te bedwingen dit rechtvaardigheidsgevoel te uiten. Maar dit ging te ver. Ik ging mij hier eens fijntjes mee bemoeien. ‘Wacht even,’ zo schreef ik. ‘Jullie zijn het niet met de columnist eens. Dat mag. Je vindt zijn stukje niet mooi. Dat mag ook. Maar hem openlijk zo aan de schandpaal nagelen vind ik niet kies. We kunnen niet alles waar we het niet mee eens zijn of niet mooi vinden weg doen. Zo zit de wereld niet in elkaar. Bovendien: je kunt het stukje ook níét lezen.’ Dat had ik beter niet kunnen schrijven.
Plots ging de discussie niet meer over de collega-columnist en zijn stukje, maar over mij. De gezamenlijke opinie was: ‘Jij bent al net zo slecht als de columnist. Jij moet ook weg. Jij moet ook dood.’ Ik stribbelde verbouwereerd tegen dat het allemaal niet lief en netjes was van iedereen. ‘Iedereen heeft het recht om geen smaak te hebben,’ riep ik nog uit. Het hielp niet. ‘Dóód moet de columnist en dóód moet jij!’
En toen moest ik het zeggen, hè?
‘Lieve lezers,’ schreef ik. ‘Als dit stukje van mijn collega-columnist je nou zo raakt, als je je over zijn werk zo druk maakt, als het jullie gemoederen zo bezig houdt, bedenk dan ook eens: zelfmoord is een optie.’

Bam.
Plots lag ik van het forum af. En van de voorpagina ook. Wat was er aan de hand? Deed mijn computer raar? Ik controleerde alle bekabeling. Nee, daar kon het niet aan liggen. Ondertussen was het al ver na middernacht en ik moest hoognodig naar bed.
De volgende morgen vond ik bericht in mijn mailbox. Ik had een ban. Geen idee wat het was. Even verder lezen. Aha, ik mocht de komende weken niet op FOK! komen. Ik kon niets plaatsen. O. Waarom? Ik had een openlijke doodsverwensing gedaan. Een wat? Een doodsverwensing. En ik was lid van de FOK!crew, dus diende een voorbeeld te zijn voor een ieder.
Even overwoog ik dat hele FOK! te laten stikken. Zo ga je niet met elkaar om, vond ik. Iemand openbaar afbranden omdat hij iets heeft geschreven wat je niet aanstaat, dat kan niet. En als iemand anders (ik, dus) het voor hem en het vrije woord opneemt, dan kan het niet zo zijn dat die de straf krijgt. (‘Maar zij begonnen!’ wilde ik tegenwerpen. Ik deed het niet.) Mijn rechtvaardigheidsgevoel groeide verder in nog onvoorstelbaardere omvang. Het onrecht regeerde hier op FOK!. Wilde ik voor zo’n zootje wel schrijven? In kon er nachten niet van slapen.
Gelukkig was ik met iets van een week weer in de gelegenheid om in te loggen. Toen las ik her en der terug wat er precies gaande was. De lui met de grote bek op het forum hadden zich rot gelachen toen ze begrepen dat ik een ban had. De eindredacteur legde achter de schermen aan de schrijvers alhier uit dat ik het voorbeeld was voor velen: geen gebruikers dood wensen, mensen. Maar of we vooral wel door wilden gaan met prikkelende en wonderschone stukjes plaatsen.

Dat deed ik dan maar. Of u ze prikkelend vindt of wonderschoon, weet ik niet. Maar stukjes plaatsen op FOK! doe ik nu dus bijna dertien jaar. Ik vind FOK! nog altijd een prachtig podium en medium. Van harte gefeliciteerd met het twintigjarig jubileum!
Zo naïef als dertien jaar geleden ben ik niet meer, maar nog altijd verbaas ik me over de toon van reageren onder columns en nieuwsberichten. Met verbijstering zie ik de respectloze, xenofobe, intolerante en ongenuanceerde uitroepen. Het lijkt wel of het in de loop van de jaren erger wordt. Gaat er op onze aarde iets mis, dan is het de schuld van een ander (vooral links en moslims en klimaatgekkies). Alles uit boosheid en ontevredenheid en hufterigheid en het-is-de-schuld-van-de-ander en grappig of adrem of zijn. Ik vind het zorgelijk. Het is zo gemakkelijk om van achter de computer je gelijk de wereld in te schreeuwen. En zeg niet dat ik zelf een zolderkamerautist ben. Autist ben ik misschien nog wel, maar ik woon tegenwoordig in een appartement, dus een zolderkamer heb ik niet.
Ik ben gestopt met het lezen van reacties onder de nieuwsberichten. De meeste maken me moedeloos, misselijk en verdrietig.

Alleen de reacties onder de columns zie ik nog. Bij de collega’s gaat soms ook weer een ploegje tekeer. Gelukkig is het onder mijn eigen stukjes vriendelijker. Dat zal waarschijnlijk komen doordat ik zelden over onderwerpen uit het nieuws schrijf of me uitgesproken druk maak over maatschappelijke problemen. (Ik dank mijn trouwe lezers hartelijk voor de vele kaartjes die ik mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn mijn twaalfjarig jubileum op 18 juli 2019.) Toch schrok ik laatst op een donderdagavond door mijn die ochtend geplaatste verhaal scrolde. Onder het stukje gaf iemand een fijne, inhoudelijke reactie.

Mijn verhaal was een observatie op straat en daarin had ik geschreven: ‘Dit is zo’n dag dat ik zinloos geweld volkomen begrijp. Maar ik kan mij beheersen.’
De betreffende lezer had eronder gezet [letterlijk citaat]: ‘Wat een randdebiel ben jij zeg. Een stomp voor je kankersmoel moet je hebben. Het zijn trouwens ook nog twee zinnen en een andere mongool prijst je de hemel in alsof je een geweldig schrijver bent. Heb je ooit van een komma gehoord?’
Ik was met stomheid geslagen. Pas een dag later kon ik eronder tikken: ‘Lieve help, ik heb hier heel veel ongelikte reacties onder mijn stukjes gezien, maar deze slaat werkelijk alles.’ Maar daar zal ik ook wel weer een ban voor krijgen.


Apeldoorn, september 2019  

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •
 

14-10-2019

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – zondag 13 oktober 2019

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 19:11

Ja, ik draai al mijn vinylplaten. Iemand op het FOK!forum was op 4 juni 2018 een project begonnen: hij draaide alle grammofoonplaten uit zijn kast van voor naar achter. Dat wilde ik ook! Maar ik had veel bezwaren. Op vrijdag 17 augustus gooide ik alle bezwaren aan de kant. Hieronder zie je welke platen ik draaide en bij iedere plaat vertel ik iets.

Yep, I’m playing all my vinyl records. Someone on the forum of the website FOK! started a project on June 4, 2018: he was playing all the records from his shelves in chronological order. I wanted to do that too! But I could only think of many, many objections. On Friday, August 17 2018, I threw all these objections aside. Below, you can see which records I played and I’m telling something with every record (in Dutch).



bazbo 0812: The Abdul Hassan Orchestra & Yonina – Arabian Affair
Yep. Heerlijk faut. Toen dit plaatje verscheen in 1978 en het bij Toppop was te zien, vond ik het geweldig. Zo’n dertig jaar later (ongeveer), vond ik het singletje in graaibakken tijdens een of andere beurs of rommelmarkt, weet ik ook veel. Niettemin: kopen. Blijft geweldig. Ik heb een Nederlandsche versie en op het hoesje staat dat Yonina ook muzikant is. Volgens mij danste ze alleen buik. B-kantje Desert Dance is trouwens net zo verkeerd en fijn. De componisten zijn Abdul Hassan (zelf) en Cemal Atam en de productie lag in handen van Bîr Hûker, maar destijds gingen de geruchten dat er geen Arabier aan te pas is gekomen. Zou kunnen. Het ligt er te dik bovenop. Maar leuk blijft het.

0812



bazbo 0811: Sven Hammond Soul & Corrina Greyson – Lookin Up, Turnin Round
31 mei 2013. Sven Hammond Soul speelt op het Leienplein hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Ik maak een paar foto’s. Na afloop kijk ik bij de merchandisetafel. Daar staat Sven en hij zegt: ‘Je kunt niet zomaar foto’s maken zonder iets te kopen.’ Dus koop ik zijn concert-dvd. Als bedankje geeft hij mij een single en een handtekening. Dat is deze, uitgebracht in 2009. Eén keer gedraaid, ik vermoed op 1 juni 2013. Nu dus de tweede keer. Het titellied is alleraardigste soul, maar ik houd toch meer van zijn instrumentale Hammondgepielfunk à la de B-kant Moet Jij Wete.

0811



bazbo 0810: Godley & Creme – Under Your Thumb
Ik weet het nog goed. Begin december 1981 zag ik de ‘clip’ van dit lied bij Toppop of een ander popmuziekprogramma uit die tijd. ‘Hebben’, wist ik. Op 10 december 1981 kocht ik de single. Ik vind het nog altijd een van de mooiste liedjes van het koppel Godley & Creme. Het is afkomstig van het album Ismism, dat vol staat met cryptische songs die zijn voorzien van briljante teksten. Gelukkig is het werk van het duo sinds kort weer volop verkrijgbaar. B-kant She’s The Power Behind The Throne staat niet op het album, maar verscheen vorig jaar wel op de fijne box met (bijna) alle albums van beide heren.

0810



bazbo 0809: David Garrick – Dear Mrs. Applebee
Klassiekertje. Later ooit eens gekocht op beurs of markt. Jaren 00, gok ik. Kan er een decennium naast zitten. Ik heb hier een Nederlandse versie van dit uitzonderlijk sterke lied uit 1966 in handen en deze versie doet op Discogs toch maar mooi vijfenzeventig cent! Op kant B staat You’re What I’m Living For. Ook mooi.

0809



bazbo 0808: Ellen Foley – We Belong To The Night
Sinterklaascadeautje in 1979. Niet voor mij. Voor mijn zusje. Toen ik het huis uit ging, heb ik alle singletjes die in huis waren, meegepikt. Vandaar. Hitje voor mevrouw Foley, beter bekend van de vrouwenstem uit de megahit Paradise By The Dashboard Light. Maar deze hit is ook leuk. We hebben hier een Nederlandse versie van de single. Op kant B staat Young Lust. Geen cover van een Pink Floyd lied, maar een stomme rocker.

0808



bazbo 0807: Bryan Ferry – Extended Play (EP)
Heer Ferry. Altijd goed. Zou niet meer weten waar ik dit gekocht heb en wanneer. Vast een beurs of rommelmarkt ergens in de jaren 00. Op de achterzijde van het hoesje staat een lulverhaal dat Heer Ferry de EP op waarde weet te schatten door middel van het uitbrengen van dit plaatje met vier nummers erop. Precies: een EP. Uitgestorven in 1976, maar door Heer Ferry dus weer nieuw leven ingeblazen. Geen idee of zijn voorbeeld heeft doen volgen. Opener The Price Of Love en Shame, Shame, Shame rocken er ouderwets Heer Ferrystijl op los. Op de tweede zijde gaat het gas terug: Heart Of My Sleeve en It’s Only Love. U heeft het al begrepen: hier covert Heer Ferry weer allerlei helden. Over helden gesproken: Chris Spedding, Morris Pert, John Wetton en Eddie Jobson spelen hier in de begeleidingsband. Nederlandsche makelij, deze extended play van Heer Ferry.

0807
• • •
 

11-10-2019

B-log: 12 t/m 18 oktober 2019

Filed under: B-log 2019 — bazbo @ 18:32



Vrijdag 18 oktober:
Iets na half zes wakker en op. Drie kwartier later loop ik buiten mijn ronde hard. Het is niet heel koud, wel donker en droog. Lopen gaat prima, ondanks dat ik een paar keer heb overgeslagen. Thuis nog even wat voorbereidend werk voor de Kap. Half negen ben ik in kantoor. Ik ontmoet collega’s en om tien uur interview ik een collega van een andere organisatie voor een artikel in het halfjaarlijkse magazine van onze organisatie. Twaalf uur ben ik weer thuis. Niet heel veel later arriveert Clint. Hij heeft de afgelopen dagen hier in Apeldoorn gewerkt bij de EK indoor wielrennen en komt nu bij ons lunchen. Leuk! We praten aardig bij en het is goed om elkaar in een heel andere situatie te spreken dan feest, concert of festival. Na twee uur vertrekt hij weer. Ik was af en ga dan het groentepakket ophalen. Thuis hebben we opnieuw bezoek: Zwager en de Twee Neven. Leuk, maar wel intensief. Merk dat ik doodmoe ben als ze na een uurtje vertrekken. Ik werk mijn aantekeningen van vanmorgen verder uit en om half zes ga ik het avondeten maken. Moeilijk is het niet. De pompoensoep en de salade heeft De Vrouw vanmorgen gemaakt en is overgebleven van de lunch van vandaag; ik bak slechts kipburgers erbij. Opnieuw afwas en ik breng afval naar containers. Dan lees ik de krant, werk ik de webstek bij en lees en luister ik tot een uur of half elf.
Muziek vandaag: Depth Of Field (Kaprekar’s Constant), Angel’s Egg (Gong), The Nature Of Connections (Arve Henriksen)



Donderdag 17 oktober:
Ook weer iets beter geslapen. Op de werkplek zeer veel. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. In de middag nog meer. Aan het eind moet ik alles gehaast opruimen om de bus te halen. Niet fijn. Maakt dat ik alles onaf ervaar. Half zes thuis. Zeer moe. De Vrouw serveert een ovenschotel van pompoen met rode ui, met een stoemp van aardappel met gebakken spek. Tomaatjes ernaast. Mooi. Afwas. Plots te nat om te gaan hardlopen. Ik lees de krant, werk de webstekken bij. Lees, luister, tien uur.
Muziek vandaag: Scenes From The Flood (Bryan Beller), Flying Teapot (Gong), Skald (Wardruna)



Woensdag 16 oktober:
Slapen gaat iets beter. Half zeven op. Om kwart over acht wandel ik naar de Kap. Ik heb dan al allerlei werkzaamheden gedaan. In kantoor ben ik snel klaar; even na half tien loop ik via de biowinkel weer terug naar huis. Koffie met De Vrouw. Daarna lunch. Afwas. Ik ga weer terug naar de Kap; nu in de hoedanigheid van ondersteuner van Kunst-Zinnig-Brein. Kunstenaar Robert maakt kennis met de redactie van het tweejarige magazine van de organisatie, waarvoor hij in juni een stripverhaal tekende. Voor de komende nummers gaat hij ook strips maken. Na een uurtje is het gesprek klaar en bespreken Ank en ik wat zaken voor de naaste toekomst. Half vijf pas thuis. Even zitten, dan avondeten maken. De Vrouw is er om half zes. Een rode curry van prei, paprika en kikkererwten. Lamsshoarma. Een salade van bieten en ei met een dressing van knoflook, citroen, honing, walnoten en olie. Zeer goed. De afwas snel klaar. Dan werk ik de webstek (ook die van Kunst-Zinnig-Brein) bij, lees en luister ik. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: Reflections (Brian Eno), Civilization Phaze III (Frank Zappa), Modern Masquerades (Fruupp)



Dinsdag 15 oktober:
Minder bar slecht geslapen. Verder wel oké. Op de werkplek ook. Tussen de middag wandel ik door bos. Na de middag ook oké. Half zes thuis. De Zoon is er een half uur later. De Vrouw heeft bamisoep gemaakt en die eten we op. IJs toe. Nogal afwas. Maar oké. Dan werk ik webstek bij, lees ik en luister ik en o ja, vandaag viert FOK! dat ze twintig jaar oud is en ik ben er al bijna dertien jaar bij en heb voor de gelegenheid een column geschreven.
Muziek vandaag: There & Here – ‘From The Vaults’ Series Volume 4 (Spock’s Beard), The Prince Of Heaven’s Eyes (Fruupp)



Maandag 14 oktober:
Bar slecht geslapen. Geen idee waarom. Is het volle maan of zo? Toch sta ik goed op. Op de werkplek kan ik veel doen en veel ook niet. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Het is nog zeer aangenaam weer. In de middag doe ik ook veel en veel ook weer niet. Half zes thuis. Ik zet de oven aan. De Vrouw is er om kwart voor zes. Ze is vandaag voor het eerst weer gaan werken. De wond is opnieuw open, op twee nieuwe plekken, maar verder ging het goed (zucht). Ik haal het eten uit de oven en zet de salade van gisteren ernaast. Wat uit de oven komt is het restant vis van gisteren en in een andere schaal het restant stoemp van gisteren, aangevuld met de curry van vrijdag en enkele gekookte bieten. De combinatie ziet er niet uit, maar smaakt voortreffelijk. De afwas is snel gedaan. Dan doe ik iets online wat al een tijdje lag te wachten, werk de webstek bij en lees en luister. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: Tago Mago (Can), Seven Secrets (Fruupp)



Zondag 13 oktober:
Half acht op. Koffie en van alles. Ook lezen. Meer koffie met De Vrouw. En vinyl. De Zoon is er twaalf uur voor lunch. Die nuttigen we. Erna was ik af. Dan ga ik naar buiten. Met De Zoon naar de bouwmarkt voor een baal isolatieplaten. Thuis de buitenkast isoleren. Ik houd zeven van de acht isolatieplaten over. Stofzuigen. Dan wandel ik langs het kanaal naar een supermarkt voor kleingheden. Buiten is het aangenaam, warm zelfs. Thuis even zitten op de galerij en het balkon. Avondeten maken. Salade van bosui, bleekselderij, radicchio, peer en veldsla. Saus van uien en tomaten. Victoriabaars in ovenschaal. Saus eroverheen. Twintig minuten in de oven. Ondertussen kook ik aardappelen en bataten en maak daar een puree van. Alles op tafel. Veel op. Aardbeien toe. Afwas. Afval naar container. Dan is het zeven uur geweest en ga ik een ronde hardlopen. Het is donker, maar nog steeds erg warm buiten. Lopen gaat heel redelijk. Kleine pauze nodig. Aan het eind begint het te regenen. Als ik thuis ben, regent het stort. Ik werk de webstek bij, lees en luister tot tien uur.
Muziek vandaag: Neroli (Brian Eno), diverse 45-toerenplaatjes (zie YouTubeberichten hieronder), Maldito Tango (Melingo), Future Legends (Fruupp), Runaljod – Ragnaror (Wardruna)



Zaterdag 12 oktober:
Pas om kwart over acht echt wakker. Buiten nog steeds regenachtig, dus weer niet hardlopen. Dan maar de markt op voor vis en fruit. Vervolgens de bioslager en biowinkel. De Zoon is er half een voor lunch. Na de afwas trotseer ik de nattigheid en ik fiets naar een bouwmarkt om isolatiemateriaal te bekijken. Ik wil de buitenkast nog van binnen isoleren, vandaar. Er is wel het een en ander te verkrijgen, maar dat krijg ik op de fiets niet mee. Morgen met De Zoon dan maar. Op de terugweg is het iets droger en ik rijd via een supermarkt naar huis. Krant. De Vrouw gaat naar de bioscoop. Ik doe allerlei kleinigheden, luister (surround) en begin met het avondeten. De Vrouw is er om half zes weer. Ik serveer een Thaise groene groentecurry van kastanjechampignon, ui, bosui, peper, knoflook, paprika, courgette en gemengde bonen. Erbij bak ik entrecote. Ook zet ik het restant salade van gisteren op tafel. We eten alles op. De afwas is snel klaar. Ik lees en luister en werk de webstek bij en lees en luister verder. Half elf lig ik weer in bed.
Muziek vandaag: The Shutov Assembly (Brian Eno), surround mixes van This Was (Jethro Tull) en Stand Up (Jethro Tull), V (Spock’s Beard), Gleb Kolyadin (Gleb Kolyadin), Runaljod – Yggdrasil (Wardruna)

• • •
 

10-10-2019

Agenda 2020

Filed under: AGENDA! Nieuws - News — bazbo @ 18:16

Januari:
17 januari (vr) – opening expositie Water, Kunst-Zinnig-Brein – Watermuseum Arnhem – tijd volgt nog
18 januari (za) – misschien: Bas, Willem en ik tijdens ‘Cultuur bij je Buur Light’
28 januari (di) – met Kunst-Zinnig-Brein naar het Nursing Congres in De Reehorst, Ede

Februari:
9 februari (zo) – Bas, Willem en ik in De Walvis, de kleine theaterzaal van Gigant (voorheen: Markant), Apeldoorn – 14.15-15.30 uur

Juni:
5 juni (vr) – Yes – Royal Albert Hall, London (Relayer!) ?
20 juni (za) – misschien: Bas, Willem en ik tijdens ‘Cultuur bij je Buur Light’
20 juni (za) – misschien: Midsummer Prog Festival – Openluchttheater Valkenburg – 12.00-24.00 uur

Juli:
6-31 juli – vakantie
17-19 juli (vr-za) – Zappanale

December:

• • •
 

05-10-2019

B-log: 5 t/m 11 oktober 2019

Filed under: B-log 2019 — bazbo @ 07:22



Vrijdag 11 oktober:
Zeven uur wakker. Nog redelijk geslapen ook. Eerst eens wat werk voor de Kap doen. Dat lukt. Dan gaat de werklaptob open en ga ik verder aan de slag. De Vrouw luncht buiten de deur. Ik eenvoudig. In de middag krijg ik veel van een grote maar achterstallige klus klaar. Half vijf sluit ik alles af. Even de krant lezen en ondertussen warmt de schotel van gisteren op. Ook maak ik er een goede salade bij, van bosui, radicchio, appel, bleekselderij en veldsla. We eten alles op. De afwas is heel klein. Ik ga lezen en luisteren en de webstek bijwerken en lezen en luisteren en half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Silhouettes (Klaus Schulze), Small Craft On A Milk Sea (Brian Eno with Jon Hopkins & Leo Abrahams), The Yellow Shark (Frank Zappa), Nick ’n Neal Live In Europe (Nick D’Virgilio & Neal Morse), Third Degree (Flying Colors), In Amazonia (Peter Hammill & Isildur’s Bane), The Bell (iamthemorging), The Elements – 2019 Tour Box (King Crimson)



Donderdag 10 oktober:
Goed geslapen zelfs. Alles voorspoedig. Ook op de werkplek. Tussen de middag wandel ik door veld en bos. Half zes thuis. De Vrouw serveert een ovenschotel van aardappelpuree, koolraap, spek en kastanjechampignons. Zeer smakelijk. Weinig afwas. Vroeg ben ik klaar. Krant. Dan webstek, lezen en luisteren. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: het elfde en twaalfde plaatje – het concert uit Londen, 1975 – uit de doos Love From The Planet Gong (Gong), Scenes From The Flood (Bryan Beller)



Woensdag 9 oktober:
Kwart voor zeven op. Zonder wekker. Anderhalf uur later heb ik al wat werkzaamheden voor de Kap gedaan. Half negen ben ik in kantoor voor koffie en nog wat meer klussen en half tien wandel ik weer terug naar huis. Het is fris, maar droog en De Vrouw en ik fietsen naar het ziekenhuis. De verpleegkundige bekijkt nog maar eens de wond. Die is nog altijd niet dicht en het lijkt erop dat er nog wat meer onderhuidse hechtingen naar buiten gaan komen. Langzaam werk weer opbouwen zou kunnen; in ieder geval over twee weken weer terug ter controle. Op de terugweg fiets ik langs de biowinkel. Begin van de middag zijn we weer thuis en lunchen we. Ik was af en doe nog werk voor de Kap. Als dat klaar is, loop ik het centrum in voor een rondje en nog een boodschapje. Krant. Op tijd maak ik avondeten. Ik warm de saus van gisteren op, kook koolraap en bak kebabs. Kwart over vijf zet ik het op tafel, samen met de salade van gisteren. Afwas. Half zeven gaan we naar een zaaltje in de buurt. Het regent stort, maar dat is niet erg. In het zaaltje krijgen we de bouwplannen gepresenteerd van het complex dat bij ons op de hoek van de straat gaat komen. Het is nogal een blok en ondanks dat we er zelf waarschijnlijk helemaal niets van merken of last van hebben, hebben we wel wat vragen. Ik ben om half acht weer thuis; De Vrouw gaat ergens op bezoek. Nog steeds veel te nat om een ronde hard te lopen. Ik werk de webstek bij, lees en luister en ga om tien uur weer slapen.
Muziek vandaag: The Drop (Brian Eno), Açaí (Aline de Lima), La Semilla Escondida (Sergent Garcia), Juice (Medeski Martin & Wood), Third Degree (Flying Colors)



Dinsdag 8 oktober:
Beter opgestaan. Lichte regen. Op de werkvloer van alles. Ik schiet op en werk veel weg. Tussen de middag wandel ik door bos en paddenstoelen. In de middag schiet ik nog meer op. Half zes thuis. De Vrouw heeft de pastasaus (met tomaten, mangold en verse rookworst) al klaar; ik maak salade (bosui, komkommer, radicchio, bleekselderij, appel, veldsla). De Zoon is er om kwart over zes. Tijdens de maaltijd vertelt hij zo tussen neus en lippen door dat hij gisteren niet een, maar twee belangstellingsgesprekken voor een nieuwe baan heeft gevoerd. Welja. Het stemt hoopvol: als hij bij een nieuwe werkgever een jaarcontract krijgt (32 uur!) en na dat jaar mag hij blijven is het voor onbepaalde tijd; krijgt hij geen verlenging van zijn contract, dan mag hij bij het UWV aankloppen (nu niet, want: ‘Je hebt toch werk? Dus doen we niets voor je.’) Afwas. Bijpraten met De Vrouw. Dan krant lezen, webstek en lezen en luisteren. Tien uur maar weer.
Muziek vandaag: Scenes From The Flood (Bryan Beller), The Rules Have Changed (3.2)



Maandag 7 oktober:
Goed geslapen, maar ik sta lastig op. Veel pijn aan mijn ogen. Na tien minuten gaat het. Buiten is het heel koud en ik heb een heel dik wintervest onder mijn jasje. Op de werkplek veel te doen wat vorige week is blijven liggen. Ik doe het. Tussen de middag wandel ik door bos en veld en paddenstoelen. In de middag nog meer werk. Vijf uur thuis. De Vrouw doet de voorbereidingen van het avondeten; ik maak het af: een Thaise rode curry van ui, paprika, peper, courgette en rookworst. Erbij een salade. Het is snel klaar en snel op en de afwas is ook snel gedaan. Het is nog droog, dus ik ga hardlopen. Ook dat gaat snel. Dan werk ik de webstek bij en lees en luister ik tot tien uur.
Muziek vandaag: Third Degree (Flying Colors), Ride The Tiger (Greg Lake & Geoff Downes)

Alles kan kapot (2008)



Zondag 6 oktober:
Half zeven wakker en op. Een uur later loop ik mijn ronde hard. Het is droog en koud, maar als ik loop merk ik daar niet veel van. Omdat de weg ook droog is, kies ik voor de langere droge route. Het gaat lekker. Thuis nog even in bed. Dan op en koffie. Foto’s van donderdag en vrijdag bijwerken. Meer koffie met De Vrouw. Ik doe de voorbereidingen voor het avondeten: een stoof van sucadelappen gaat aan. De Zoon is er om kwart over een voor lunch. Ik was af en stofzuig en ga dan nog naar een supermarkt om lunch voor De Vrouw voor morgen te halen. Weer thuis werk ik de webstek van Kunst-Zinnig-Brein bij en dan maak ik het avondeten af. Naast de rundertajine van sucade, tomaten en paprika maak ik een stamppot van aardappel, bataat en bataviasla. Op tafel zet ik ook het restant salade van gisteren erbij. We eten de boel op. De tajine is verrekte goed gelukt, al zeg ik het zelf. Nagerecht is een fruitsalade van aardbei met framboos. De afwas is nog redelijk snel klaar ook. Ik werk de webstek bij, maak de fotoklussen af, lees en luister en voor ik het weet is het weer tien uur.
Muziek vandaag: Country Airs (re-recorded version) (Rick Wakeman), Alina (Arvo Pärt), Wrong Way Up (Brian Eno & John Cale), Foxlight (Iarla Ó Lionáird), In Case The World Changes Its Mind – Live (Medeski Scofield Martin & Wood), Runaljod – Gap Var Ginnunga (Wardruna)



Zaterdag 5 oktober:
Zeven uur wakker. Anderhalf uur later ga ik op weg. Buiten is het heel zonnig. Ik loop een stuk en haal het groentepakket op. Vervolgens ga ik naar de markt voor fruit en daarna naar de bioslager en biowinkel. Half elf heb ik alles binnen. Koffie met De Vrouw. Huishoudelijks. Meer koffie met De Vrouw. De Zoon is er om half een voor lunch. Na afwas stappen we op de fiets. De Vrouw gaat naar een kledingzaak; ik fiets naar een winkelcentrum in onze oude woonwijk en koop de ontbrekende borden van ons servies. Omdat ik er toch ben, doe ik nog wat (voorraad)boodschappen bij een supermarkt. Dan ontmoet ik De Vrouw weer bij een ander winkelcentrum. Samen rijden we naar Heidi en Auke. Heidi viert vandaag haar verjaardag. We ontmoeten allerlei oude en nieuwere bekenden en kletsen lekker bij. Half zeven fietsen we weer naar huis. Het is de gehele dag mooi maar fris weer geweest. Ik maak avondeten: ik zet gevulde portabello’s in de oven, maak een salade van bosui, koolrabi, bleekselderij, radicchio, komkommer en kerstomaat, bak spek met rode ui, peper, kastanjechampignons en paprika. Dit alles zet ik nog op tafel ook. We eten het op. Nagerecht is een fruitsalade van aardbei en framboos. Dan is er een afwas en ten slotte ga ik lezen en luisteren en de webstek bijwerken en rond kwart over tien ga ik maar weer eens slapen.
Muziek vandaag: Warp (Jon Balke), Arrebol (Aline de Lima), Sin Fronteras (Sergent Garcia), Ahead Of Their Time (Frank Zappa), het tiende plaatje – het concert in Hyde Park, London 1974 – uit de doos Love From The Planet Gong (Gong)

• • •
 

03-10-2019

Het geluid

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2019 — bazbo @ 01:00

Het geluid drong aanvankelijk niet goed tot haar door. Andere zaken vroegen even haar aandacht. De man die boven op haar lag, kwam luidruchtig klaar. Het was niet echt een fijne vent. Hoe zei hij nou dat hij heette? Fred, meende ze. Hij rook uit zijn mond naar alcohol en had van die achterlijke tattoos op zijn armen en in zijn hals. Echt teder was hij niet. Nu was Emmeline wel wat gewend van haar klanten. Een paar stevige petsen op haar billen had ze heus wel eens eerder gehad. Die waren het ergste nog niet. Maar dat zo’n vent zo ruw haar keel dichtkneep, dat had ze niet alledag bij de hand. Gelukkig luisterde die Fred een beetje naar haar. Ze had hem gezegd dat hij haar best stevig mocht vastpakken, maar dat ze niet gediend was van strangling of andere BDSM-fratsen. Nu lag die engerd na te schokken op en in haar, met zijn nagels in haar tieten.

Ze duwde hem van zich af. Fred rolde opzij. Z’n lul was gelijk al half slap geworden en even dat condoom in bedwang houden: ho maar. Emmeline liet zich niet belazeren en had het latex geval tegelijk met de stinkende kerel uit haar lichaam verdreven. Moest je eens zien hoe hij daar uitgeteld lag na te hijgen, het plakkerige preservatief aan het uiteinde van z’n krimpende pik bungelend. Nee, daar won je de oorlog niet mee. Maar goed dat ze een fiks bedrag had gevraagd. De minkukel was er nog mee akkoord gegaan ook.
Snel schoot ze van het bed af en de kleine badkamer in. Ze ging zitten op het toilet en leegde haar blaas. Toen stond ze op, ging naar de wastafel en bekeek zichzelf in de spiegel.

Emmeline zuchtte. Nee, het werk was geen pretje, maar beter dan niets. Zo verdiende ze in ieder geval nog wat extra, zodat Niels naar voetballen kon en ze af en toe samen een dagje uit konden. Zoals laatst naar de Efteling. Zelf hoefde ze er niet zo nodig heen, maar ze zag de jongen genieten. Het was het weinige feest dat ze kon brengen in hun sobere leven. ’s Morgens maakte ze Niels wakker, hielp hem met zijn kleren, ontbeet met hem en werkte hem de deur uit naar school. Dan ging ze zelf nog even terug naar bed. Halverwege de ochtend stond ze op, deed ze boodschappen en ging ze naar het werk. Rond half vijf mocht ze het werk onderbreken, zo was de afspraak met Theo. Ze sloot de gordijnen en reed terug naar huis. Niels kwam terug uit de BSO en samen kookten en aten ze. Dan kwam haar zus. Simone was de enige die wist wat voor werk ze deed; voor de familie, vrienden en de rest van de wereld was ze werkeloos, kansloos op welke baan dan ook. Tegen zeven uur ging ze terug naar het pand in het smalle straatje. Ze kleedde zich om, ontstak het sfeervolle licht, opende de gordijnen en nam plaats achter het glas. Zo ging het nu al tijden. Aan het eind van de nacht, zo rond vijf uur kwam Theo. Die inde zijn geld en gaf haar het deel dat ze afgesproken hadden.

Weer het geluid. Kwam het van de voordeur? Was het al een volgende klant? ‘Even geduld alstublieft,’ riep ze. ‘Ik kan u zo van dienst zijn.’ Wie zou het kunnen zijn? Een vaste klant? Meneer De Vries? Die kwam zo ongeveer eens in de twee maanden en hij was nog geen drie weken geleden hier geweest. Johan? Nee, voor hem was het te vroeg. Het was pas half elf en Johan was er doorgaans helemaal aan het eind van de nacht, iets voor vieren, als alle cafés in de stad gingen sluiten en hij zijn laatste geld voor die avond wilde opmaken. Johan deed er nooit lang over, hoe zat hij ook altijd was. Vaak lukte het hem niet eens, maar met zijn bezopen kop maakte hem dat niet eens wat uit. Sterker nog: meestal drukte hij haar wat extra in haar handen. ‘Niet afgeven aan Theo,’ fluisterde hij dan. Maar het laatste wat ze deed was iets achterhouden voor Theo. Eén keer had ze dat gedaan en dat had ze geweten. Wekenlang moest ze de blauwe plek in haar gezicht wegpoederen. De Vries was het dus niet en Johan ook niet. Wie dan wel?
Er had de afgelopen nachten wel iemand voor het raam gestaan. De man met de lange jas, de leren tas en de rode neus van de nachtelijke kou was kennelijk erg geïnteresseerd, maar naar binnen komen als de gordijnen open waren, durfde hij niet. Misschien dat hij nu probeerde of het kon? Nee, dat kon het niet zijn. Iedereen, ook De Vries en Johan, ook al ga je nooit naar de hoeren, iedereen weet toch dat als de gordijnen gesloten zijn, de dame in kwestie bezet is?

Nog altijd keek ze in de spiegel. Emmeline maakte zich bezorgd om haar vermoeid uitziende ogen. Ja, ik ben moe, wist ze. Heel moe. Doodop. Voortdurend onrust. Ik zou willen dat ik kon stoppen, maar dat kan ik niet. Hahaha, laatst moest ze voor haar oude moedertje wat thuishulp regelen. Ze surfte op internet naar de site van de gemeente en kwam terecht op de pagina over zorg en ondersteuning. Tussen de vele items over wat de gemeente voor je kan doen, stond ook een link naar een pagina over het ‘Uitstapprogramma prostituees’. Emmeline had heel hard gelachen. Die beleidsmakers wisten niets van de noodzaak waarmee meisjes in het werk bleven; die blauwe pakken en bruine schoenen waren alleen maar bezig met hun deadline en target en bezuinigingen op de gemeentebegroting. Hardop had ze gedacht: Met mijn bijverdienste zorg ik ervoor dat Niels niets mist. Bovendien: Theo zag haar aankomen met haar mededeling dat ze uit het leven wilde. Die zou haar dan zeker op een andere manier uit het leven helpen. Terwijl ze achter de computer zat, werd haar lach nog luider, maar grimmiger. Niels, die op dat moment thuis was – het was woensdagmiddag en dan was hij vrij van school – vroeg wat er zo grappig was en kwam de kamer binnen rennen. Snel had ze de pagina weg geklikt en zich met een leugentje ervan af gemaakt. Vermoeid was ze al heel lang. En ze werd er niet jonger op, zag ze. Kraaienpootjes bij haar ooghoeken, wat grijze haren bij haar slapen en de eerste rimpels in haar hals.

Emmeline gleed in haar kimono, ging de badkamer uit en stak haar hoofd om de deur van de peeskamer. ‘Jij kunt de badkamer in, hoor,’ zei ze. Zelf liep ze door het gangetje naar de kleine keuken. Ze moest nog een paar uur vanavond en vannacht, dus ging ze een kop koffie zetten om wakker en alert te blijven. Was daar nou weer geluid? Nu aan de achterdeur? Nee, die was niet te bereiken vanaf de straat. Een hoge hekdeur met prikkeldraad bovenop hield ongewenste bezoekers uit de smalle steeg en het achterom. Het was vast geluid afkomstig van de verbouwing van de coffeeshop twee panden verderop.
Ze hoopte maar dat Fred zich inmiddels had aangekleed. Uit een bovenkastje pakte ze een koffiecupje. Dat deed ze in de houder en toen wilde ze het apparaat aan zetten, zodat het water in het reservoir heet zou worden. Zo ver kwam ze niet.

Iemand stond achter haar. Ze was te laat om zich om te draaien en te zien wie het was. Iets sloot zich met kracht rond haar hals. Ze moest haar hoofd naar achteren gooien, wilde ze nog een beetje lucht krijgen. Dat hielp maar heel even. Het was een sliert stof of een koord en de persoon die achter haar stond, trok het steeds strakker aan. ‘Rrrhhhh,’ klonk ze. ‘Rrrrhah.’ Haar beide handen probeerden het los te maken, maar dat lukte niet. Een stem zei iets, maar ze hoorde niet wat. ‘Rhhhah!’ kon ze zelf alleen maar uitbrengen. Ze zakte door haar knieën. In haar val draaide ze zich half om en zo kreeg ze heel even zicht op haar belager. ‘Rhhhho… Roo…! Nee!’ Toen had ze geen lucht meer. Haar armen hingen slap. Emmeline viel op de grond en hoorde niets meer van het geluid.


Apeldoorn, augustus 2019

Hier lees je ‘m op FOK!.

• • •