bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!

31-10-2018

‘Bas, Willem en ik’ – Cultureel Café, Theaterzaal Gigant, Apeldoorn – dinsdag 30 oktober 2018

Setlijst:
Bas Langereis: Ontzettend geile beer
Willem Bierman: koeiengedichten
Reinier Groenendijk: Twee, enkele korte gedichten
Bas Langereis: Vol met vaders, We krijgen toch wel een rood bootje hè, papa?
Reinier Groenendijk: Tijd, Toilet poetry, Drie sinterklaasgedichten
Willem Bierman: koeiengedichten

En toen kwam De Vrouw ook met een paar foto’s, genomen uit de zaal:

Foto’s door Douwe Wits (Cultureel Café):

• • •
 

29-10-2018

Diggelen (S036)

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2018 — bazbo @ 01:00

Een bovenbeen duwde zachtjes tegen hem aan. Hij voelde zich ongemakkelijk. Aan de ene kant vond hij de warmte tegen zijn eigen dijbeen wel prettig; aan de andere kant werd hij wat verlegen van de intimiteit die hij nu deelde met de jonge vrouw. Dat hij zo vol van haar was, kon dat wel? Was het niet ongepast?
(more…)

• • •
 

26-10-2018

B-log: 27 oktober t/m 2 november 2018

Filed under: B-log 2018 — bazbo @ 19:05

Vrijdag 2 november:
Ik zet geen wekker. Niet nodig, want ik slaap niet zo heel veel en goed. Nog voor zeven uur ben ik op. Ik eet iets en doe al het een en ander voor de Kap. Om kwart voor negen ben ik daar in kantoor en anderhalf uur later wandel ik via de biowinkel naar huis. Daar koffie met De Vrouw en wat vinyl. Vervolgens een lunch. In de middag fiets ik naar Onze Vader. Hij is nog wat ontdaan van zijn verminderde gezichtsvermogen en wacht op de hulpmiddelen. Tot die tijd kan hij nauwelijks lezen en met de laptop werken. Gelukkig zit hij al snel weer op zijn heerlijke praatstoel en na dik twee uur neem ik afscheid van hem. We hebben afgesproken dat ik ga onderzoeken hoe hij aan huishoudelijke hulp komt. Dat is niet moeilijk, want hij heeft er gewoon recht op via de Wmo. Half vijf ben ik thuis. Nog wat vinyl en om zes uur is De Zoon er. We wandelen naar een Thais eethuis en daar doen we ons ter gelegenheid van de zesentwintigste verjaardag van De Zoon tegoed aan allerlei lekkers. Voor mij rijstflensjes gevuld met groenten, een curry met vis en aubergine en ananas en toe vers fruit met ijs. Negen uur zijn we weer thuis en heb ik nog een uurtje om te lezen en te luisteren.
Muziek vandaag: de eerste twee plaatjes uit de set Between The Silence (Travis & Fripp), de tweede elpee van Vijf Jaar Hits (Boudewijn de Groot), Van Een Afstand (Boudewijn de Groot), Mountain Dance (Dave Grusin), GTR (GTR), Chronometree (Glass Hammer)

Donderdag 1 november:
Ik slaap weer niet zo goed. Veel wakker vannacht. Het laatste uur slaap ik dan weer heel diep, dus als de wekker om kwart over vijf gaat, hoef ik niet vertellen hoe zwaar het is om uit bed te gaan. Eenmaal op is het oké. Om half acht sta ik voor de locatie in Arnhem voor ons symposium van vandaag. De eerste twee uren zijn we volop bezig zalen in te richten, sprekers te ontvangen en techniek uit te testen. Ank, Jan en Marian van Kunst-Zinnig-Brein zijn er ook. Vanaf half tien is er inloop van de gasten. Wat blijkt? We hebben alles prachtig geregeld. De inleidingen en de sprekers blijken een gouden greep. De lunch verloopt geordend en de workshops in de middag blijken zeer goed aan te slaan. Het programma is om kwart over vier afgelopen en nog een uur later is alles al echt opgeruimd. Zeer geslaagde dag. Het kostte me veel tijd en moeite om alles te ondersteunen, maar het is uiteindelijk goed gelukt. Ik lift met een collega mee naar Beekbergen en daar moet ik nog wat wachten op de bus. Om kwart over zes ben ik thuis. De Vrouw is naar de film en uit eten. Ik lees de krant, maak eten (bosui, paprika en linzen) en doe een kleine afwas. Dan werk ik de webstek bij en ga ik lezen en luisteren. Rond tien uur ben ik heel moe en ga ik slapen.
Muziek vandaag: Prog Noir (Stick Men), Just A Poke / Darkness To Light (Sweet Smoke), Union Cafe (Penguin Cafe Orchestra)

Woensdag 31 oktober:
Ik heb geen wekker gezet. Zeven uur ben ik wakker en sta ik op. Ik heb niet zo heel goed geslapen. Komt de spanning achteraf? Kwart over acht ga ik de deur uit naar de werkplek. De werkplek? Ja, de werkplek in Arnhem. Het is heel zonnig. Op de werkplek handel ik de laatste zaken af voor het grote symposium morgen. Tussen de middag wandel ik door bos en zon. In de middag maak ik alles af en om kwart voor vier vertrek ik. Thuis maak ik eenvoudig eten: champignons bakken, bosui erbij, paprika, twee eitjes, peper, zout en kaas. Dat eet ik op. Ook lees ik de krant. De afwas is klein. Op tijd kan ik mijn ronde hardlopen. Het gaat heel aardig. Ik kies de droge, wat langere route, maar die blijkt halverwege opgebroken. Het haalt me ietwat uit mijn ritme, maar ik loop toch door. Thuis de webstek bijwerken en lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen. Even bijpraten en om tien uur ga ik weer slapen.
Muziek vandaag: Book Of Romance And Dust (Exit North), Phantasmagoria (Curved Air), Dreams & Absurdities (Dave Sturt)

Dinsdag 30 oktober: De Zoon jarig! Bas, Willem en ik in Theaterzaal Gigant, Apeldoorn
Malle dag. Het is wat minder koud vanmorgen. Dat is niet mal. Op de werkplek enigszins een gekkenhuis. Ik wil allemaal dingen doen voor het symposium van donderdag, maar er komt een spoedklus tussendoor. Toch weet ik werkzaamheden te doen. Geen pauze. Kwart over drie ga ik naar huis. Daar heel even uitrusten, vinyl draaien en de laatste dingen voor vanavond voorbereiden. De Zoon is er om kwart voor zes. Van harte gefeliciteerd met je verjaardag! De Vrouw serveert een schotel van ui, paprika, courgette, doperwten, spitskool en tomaten, met ernaast varkenslapjes en een salade van komkommer, augurk en bladsla. En er zijn havertoetjes. ik was nog af ook. Zeven uur ben ik in Gigant. Niet veel later zijn Willem en Reinier er ook. Op het podium van de Theaterzaal doen we een korte soundcheck. Het Cultureel Café begint om acht uur en de zaal zit merendeels vol. De Zoon en De Vrouw zijn er ook. Bas, Willem en ik mogen aftrappen. Ik begin en zie mezelf geconfronteerd met ‘het zwarte gat’ waarin ik kijk. Hierdoor heb ik geen of nauwelijks contact met het publiek. In de stiltes die ik af en toe laat vallen, merk ik dat het publiek ademloos is, dus dat is goed. Een grote zaal is een keer leuk, maar ik merk dat ik liever een kleinere setting heb, waarin we kunnen inspelen op de reacties van het publiek. Niettemin: we hebben succes! Ha, ik zing voor De Zoon zijn verjaardag op het podium. Wat me verder opvalt: ik ervaar geen enkele spanning of nervositeit. Dat zal wel komen door ‘het zwarte gat’. Ik kan als het ware alleen voor mezelf spelen en dat werkt rustgevend. Er zijn goede reacties na afloop. We hebben een half uur, maar volgens mij pikken we wel drie kwartier in. Verder op het programma: singer/songwriter Lotte de Jong (die we kennen van Cultuur bij je Buur afgelopen april), folkblueszanger Henk Jans en twee jonge knullen die beatboxen. Zo heeft het publiek van het Cultureel Café vanavond een zeer afwisselend programma voorgeschoteld gekregen: wij als energieke openers, dan twee wat gezapige inzakkers en een afsluitende klapper. Gedrieën drinken we nog iets na en ik ben om elf uur thuis. Daar nog heel kort napraten en dan ga ik naar bed.
Muziek vandaag: Piano Odyssey (Rick Wakeman), The Message (12″ single) (Grandmaster Flash & The Furious Five), Looking Up Granny’s Dress (The Grandmothers), de eerste plaat van Vijf Jaar Hits (Boudewijn de Groot)

Maandag 29 oktober:
Het is heel koud vandaag. Ik draag mijn superdikke vest onder mijn jasje. Op de werkplek weet ik weer veel te doen voor het symposium dat donderdag gaat plaatsvinden. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Ook in de middag kom ik aardig op orde; morgen en overmorgen de laatste kleine dingen, die vast nog veel tijd gaan vragen. Niet erg. Kwart voor zes ben ik thuis. Ik maak een eenvoudige maaltijd van champignons, bosui, paprika en courgette en lees de krant. Dan was ik af en ga ik mijn ronde hardlopen. Nog steeds heel koud, maar al snel heb ik daar geen last van. Thuis de webstek op orde en dan ga ik lezen en luisteren. De Vrouw is er om half negen en ik ga slapen om tien uur.
Muziek vandaag: Union Cafe (Penguin Cafe Orchestra), The Floor’s Too Far Away (Ozric Tentacles)

Zondag 28 oktober:
Kwart over acht ben ik echt wakker. Koffie met De Vrouw. Zij vertrekt even na negenen voor een trainingsdag ergens. Ik doe de was en werk webstek bij. Twaalf uur ben ik weer in het café om de boel van gisterenavond op te ruimen. Dat is binnen een uur gedaan. Half twee is De Zoon in huis voor de eenvoudige lunch. Ik was af, stofzuig en bereid me wat voor op dinsdagavond. Om vier uur wandel ik naar een café in het centrum. The Foolz spelen weer! Dit keer een duoconcert met Cubaanse bluesband Anima Mundi. The FoolZ zijn aangekondigd voor half vijf, maar het duurt zeker tot kwart over vijf voordat de band mag beginnen. We krijgen dan een mooi setje van een uur. Vervolgens is het dan bijna drie kwartier wachten tot Anima Mundi klaar is. En als die dan beginnen, weet ik: dit is zo luid, dit trek ik niet lang, ook niet met oordoppen. Muziek zelf is heel goed te pruimen, ik vind het mooi zelfs, maar met een belachelijk hoog geluidsvolume raken ze me kwijt. Na drie nummers verlaat ik dan ook het redelijk volle café. De Vrouw is inmiddels thuis. Ik maak avondeten: de witlof van eergisteren gaat in de oven, ik warm de groentecurry van gisteren op, maak een salade van rode ui, tomaat en komkommer, prepareer nog een fruitsalade van aardbei, framboos en braam en ten slotte bak ik runderhamburgers met uien. Dat eten we op. Ik was af, breng allerlei afval naar de container en dan heb ik nog een uur om wat foto’s te bewerken en iets te lezen en te luisteren.
Muziek vandaag: Book Of Romance And Dust (Exit North), Ocean Sounds (iamthemorning), Past The Evening Sun (Ring Van Möbius), Forever Comes To An End (Bjorn Riis), Strange Circles (Bokanté), het plaatje dat met de PROG mee kwam, Hugsjá (Ivar Bjornson & Einar Selvik)

Zaterdag 27 oktober: Zappaloween
Ik ben nog voor zeven uur op. Koffie, iets eten en dan ga ik een ronde hardlopen. Het is koud, maar daar merk ik niet zo veel van. Lopen gaat heel aardig. Het heeft geregend, dus ik neem de route over de straten. Als ik thuis kom, schijnt de zon uitbundig. Nog geen half uur later wandel ik naar de bioslager en de markt. Thuis koffie met De Vrouw. Elf uur zijn we in het Art café Sam Sam. Samen met Karin, Pedro en Auke versieren we de zaal voor het feest van vanavond. Vorig jaar deden we er lang over; nu zijn we nog voor een uur klaar. We weten wat handig is, wat een goed effect heeft en kunnen dus efficiënt te werk. De Vrouw en ik gaan vervolgens naar een lunchroom om een salade te eten. Daarna hebben we een rustige middag. We luisteren vinyl, ik maak avondeten (lamslappen met een curry van zoete aardappel en salade) en rond negen uur wandelen we naar het café. Er zijn heel weinig mensen, maar The FoolZ spelen twee leuke sets zoals we van hen gewend zijn: soms slordig, vaak briljant en altijd hoogst aangenaam. Half een is het alweer afgelopen en gaan we naar huis. Daar ga ik gelijk naar bed.
Muziek vandaag: A Meeting Of Spirits (Gary Husband), Mama (12″ single) (Genesis), After Dark (Andy Gibb), Koyaanisqatsi (Philip Glass), Ismism (Godley & Creme), Goodbye Blue Sky (Godley & Creme), All This And Heaven Too (Andrew Gold), A Change Of Heart (Golden Avatar), On The Future Of Aviation (Jerry Goodman), Stars Die (Porcupine Tree)

• • •
 

21-10-2018

ZAPPALOWEEN – The FoolZ play the creepy music of Frank Zappa – Art café Sam Sam, Apeldoorn – zaterdag 27 oktober 2018

Filed under: FoolZ,Muziek - Music - LIVE — bazbo @ 18:57

The FoolZ
Art café Sam Sam
Van Kinsbergenstraat 17
Apeldoorn
Saturday, October 27, 2018
21.30 CET

• • •
 

19-10-2018

B-log: 20 t/m 26 oktober 2018

Filed under: B-log 2018 — bazbo @ 18:57

Vrijdag 26 oktober:
Geen wekker en pas om half acht wakker. Niet erg. Nog geen half uur later zit ik achter de werklaptop. Zowaar, ik kan van alles doen. Tussendoor koffie met De Vrouw en allerlei vinyl draaien en beluisteren. Eind van de ochtend fiets ik naar de biowinkel heen en weer. We lunchen samen. De Vrouw gaat naar de bioscoop. Ik fiets naar een supermarkt voor de laatste weekend- en weekdingen en ga dan nog wat werken. Eind van de middag is het klaar voor deze week. De Vrouw is er na half vijf weer en ik ben dan net begonnen aan het avondeten. Om zes uur zitten we aan tafel, samen met De Zoon. Er is witlof met ham en kaas uit de oven, een salade van komkommer, bosui, kerstomaat en appel, plus een schotel van spek, chipolata en gebakken aardappel. De boel gaat goed op. Ik was af en bel met Onze Vader. Hij is vandaag bij de hulpmiddelenboer in het ziekenhuis geweest en er zijn twee zaken waar hij zeer opgetogen over is. Er komt een loep met een lamp erin naar hem toe; die kan hij gebruiken bij pinautomaten en dergelijke. Daarnaast krijgt hij een soort scanner met scherm waarmee hij de krant en boeken kan lezen. Ook kreeg hij een aanbod voor ‘sociale ondersteuning’, iemand die met hem gaat kijken wat hem in het huishouden minder goed lukt en bekijkt welke hulp of hulpmiddelen hij daarbij nodig heeft; maar daar ziet hij nog vanaf, omdat hij het nog niet nodig heeft. Hij redt zichzelf verder goed. Zo is hij deze week weer zelfstandig met de bus op pad geweest en het lukt hem allemaal heel redelijk. Ik hoor dat hij positief is. Vrijdagmiddag ga ik weer bij hem buurten en wie weet dat we onze reis naar het Rijksmuseum kunnen gaan plannen. Ben benieuwd. Inmiddels is het half acht en buiten regent het gestaag. Ik had graag willen hardlopen, maar stel het uit tot morgenochtend vroeg. En anders sla ik een keer over. Ik werk de webstek bij en ga lezen in de ‘sortabiography’ van Eric Idle tot het half elf is (geweest).
Muziek vandaag: Piano Odyssey (Rick Wakeman), The Universal Play (Gandalf), From Source To Sea (Gandalf), Fate For Breakfast (Art Garfunkel), Dream Of A Lifetime (Marvin Gaye), Seconds Out (Genesis), Duke (Genesis), Wasteland (Riverside), Signify (Porcupine Tree)

Donderdag 25 oktober:
Op de werkplek nauwelijks afspraken, dus ik kan zeer veel op orde krijgen. Tussen de middag wandel ik door bos en veld. Het is grijs, maar mooi herfstweer. In de middag gaat ik gestaag verder. Op de terugweg is het druk in het verkeer, dus ik ben pas na zessen thuis. De Vrouw serveert een schotel van biefstukrepen met groente, gevulde portabello’s uit de oven en een salade van komkommer en kerstomaat. Ik was af, werk de webstek bij, handel wat fanmail af en lees en luister tot half elf of zo. Kan het schelen. Het boek van Brusselmans is uit. Hoogst vermakelijk.
Muziek vandaag: Tale From A Long Forgotten Kingdom (Gandalf), Ocean Sounds (iamthemorning), Second Album (Curved Air), Changing Hands (Jansen, Barbieri & Takemura)

Woensdag 24 oktober:
Half acht op. Koffie en wat werk voor de Kap. Om half negen wandel ik daar heen. Het is grijs, druilerig en wat kil. Op kantoor doe ik wat redactiewerk en nog voor half elf ben ik alweer onderweg naar de biowinkel en daarna naar huis. Koffie met De Vrouw en aansluitend een lunch. Volop vinyl. De Vrouw gaat naar het werk. Ik wandel naar een supermarkt en de boekwinkel waar ik mijn bestelde Always look at the bright side of life – A sortabiography (Eric Idle) ophaal. Thuis nog wat werk. Half zes ga ik mijn ronde hardlopen. Het heeft geregend, dus ik neem de regenroute en die lukt best aardig. Na de douche en uitblazen maak ik avondeten: ik bak runderworst en voeg de chili van gisterenavond toe. Ook maak ik een salade van bosui, komkommer en kaki. Ten slotte kook ik linzenpasta en die doe ik bij de grote schotel in. De Vrouw is er rond kwart voor acht en we eten de hele boel op. Ik was af en breng afval naar de containers. Dan heb ik nog slechts vijf kwartier om de webstek bij te werken en iets te lezen en te luisteren.
Muziek vandaag: Piano Odyssey (Rick Wakeman), Big Time (12″ single) (Peter Gabriel), Red Rain (12″ single) (Peter Gabriel), Biko (12″ single) (Peter Gabriel), Journey To An Imaginary Land (Gandalf), Book OF Romance And Dust (Exit North), To Another Horizon (Gandalf), Magic Theatre, het derde plaatje uit de set Meltdown – Live in Mexico (King Crimson)

Dinsdag 23 oktober:
Ik slaap nog diep als de wekker gaat, dus lekker wakker worden is het niet. Dan gaat alles goed. Op de werkplek ligt weer veel en ik krijg van alles af en gedaan. Tussen de middag wandel ik door bos. Ook ’s middags lukt veel. Ik ga iets eerder weg, zodat ik om vijf uur thuis ben en eten kan maken. De Vrouw en De Zoon zijn er om kwart voor zeven. Ik serveer dan een soort chili van uien, mangold, knoflook, pepers, tomaten en bonen, met een salade van bosui, komkommer, augurk en Chinese preischeuten. Ook zijn er zeewier- en bataatballen. Het kan. Ten slotte ook nog een fruitsalade van appel en aardbei. Na de afwas is het zover: ik draai de machtige King Crimson door de eetkamer. En wat is hij geweldig! Mooi concert uit 2017; het is ongeveer zoals ik het me herinner van de concerten in Amsterdam en München deze zomer. Prachtig document. Het concert duurt alleen nogal lang. Pas na half elf ga ik slapen.
Muziek vandaag: Sledgehammer (12″ single) (Peter Gabriel), Don’t Give Up (12″ single) (Peter Gabriel), de eerste twee plaatjes uit de set Meltdown – Live in Mexico (King Crimson)

Maandag 22 oktober:
Donker, kil en wat nattig, vanmorgen. Niet erg. Op de werkplek is veel te doen. Tussen de middag wandel ik door veld, bos en de zon. Die is terug. Het is prachtig herfstweer. Ook in de middag weet ik heel veel te doen. Er komt weer ruimte in mijn hoofd. Op de terug weg spring ik de muziekwinkel binnen en ik haal mijn bestellingen op: Piano Odyssey (Rick Wakeman) en Meltdown – Live In Mexico (King Crimson). Ben benieuwd. Thuis maak ik eenvoudig eten voor mezelf: portabello’s bakken, bosui en courgette erbij in, twee eitjes erbij en kaas eroverheen. Het smaakt en vult. De afwas is klein en ik ga een ronde hardlopen. Het wintertenue aan maar. Lopen gaat redelijk; het is lastig om in het goede ritme te komen en ik kom weer een heel eind. In de avond werk ik de webstek bij. De Vrouw is er om half negen. Wat bijpraten en dan lees en luister ik. Tot het bedtijd is, natuurlijk.
Muziek vandaag: Book Of Romance And Dust (Exit North), Piano Odyssey (Rick Wakeman), Second Album (Curved Air)

Zondag 21 oktober:
Half acht op. Koffie, mails en dergelijke. Meer koffie met De Vrouw. Ik bereid alvast het avondeten: een fikse stoof. De Zoon komt om half een lunchen en we tostiën het laatste Turkse brood op. Afwas, afval en stofzuigen. Dan is het half drie en fietsen we naar De Neef die vandaag viert dat hij één jaar oud is geworden. Het huis zit vol mensen en kinderen, dus we vinden buiten in de zon een plekje. Daar is het aangenaam. Wel wat lawaaierig en ik merk dat ik me wat moet afsluiten, wil ik het overleven. Het lukt. Kwart voor zes zijn we weer thuis. Ik warm de rundertajine op en vul de fruitsalade van gisteren aan met kaki, cactusvijg en frambozen. Erbij serveer ik koriander-knoflooknaan uit de oven. Het gerecht is weer mooi gelukt. Na de kleine afwas doe ik van alles aan webstek en mail en vervolgens kan ik wat lezen (de eerste twee hoofdstukjes in Brusselmans’ nieuwe boek) en luisteren tot het tien uur is.
Muziek vandaag: het derde plaatje uit de set Between The Silence (Travis & Fripp), Belighted (iamthemorning), Plays Live (Peter Gabriel), Birdy (Peter Gabriel), So (Peter Gabriel), Power Play (Stick Men), Spirals In Hyperspace (Ozric Tentacles)

Zaterdag 20 oktober:
Ik ben pas om half negen wakker! Koffie, webstek, allerlei. Tegen tien uur wandel ik naar de biowinkel en de markt. Thuis koffie met De Vrouw. Er is een pakketje voor mij: tijdens het Nursingcongres op 27 september heb ik een bon gekregen en die heb ik eergisteren online verzilverd, dus nu ontvang ik het prachtboek Erebus – Het verhaal van een schip (Michael Palin). Ik ben benieuwd. Hij komt wel onderop de te lezen stapel. De Zoon komt om half een lunchen. We maken uitgebreid tosti’s en werken zo nog een Turks brood weg. Half drie fiets ik naar Onze Vader. Ja, hij heeft moeite met lezen en dat is ingrijpend voor hem, want het is wat hij graag doet. We kijken samen hoe hij op zijn laptop het beeld van websites kan vergroten en dat lukt. Ook bekijken we hoe hij op een website de busroute kan plannen als hij dinsdag naar de tandarts moet. Ook dat lukt. Het zijn nieuwe mogelijkheden en dat beurt hem zichtbaar op. Vrijdag gaat hij naar de hulpmiddelenafdeling in het ziekenhuis en ik ben benieuwd. Vijf uur ben ik weer thuis en maak ik avondeten. Ik bak oesterzwammen met uien en bak runderschnitzels. Ernaast een salade van bosui, komkommer en pompoenspaghetti. Toe is er een fruitsalade van appel, aardbei en framboos. De afwas is zo klaar. Even na zevenen loop ik mijn ronde hard. En het gaat helemaal geweldig. Ik start op gemiddeld tempo, houd het verrassend lang vol en heb niet een wandelpauze nodig. Thuis lees en luister ik van alles. Half elf is het weer mooi geweest.
Muziek vandaag: het tweede plaatje uit de set Between The Silence (Travis & Fripp), Peter Gabriel (car) (Peter Gabriel), Peter Gabriel (scratch) (Peter Gabriel), Peter Gabriel (melt) (Peter Gabriel), Peter Gabriel (security) (Peter Gabriel), The Sky Moves Sideways (Porcupine Tree)

• • •
 

17-10-2018

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – oktober 2018

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 18:06

Dinsdag 30 oktober 2018

bazbo 0204: The Grandmothers – Looking Up Granny’s Dress

Krijg nou wat: The Grandmothers. Deze plaat kreeg ik van een oud-collega die zijn hele vinylverzameling opruimde. Op deze plaat uit 1982 een deel van een liveconcert met zeer veel Zappastukken en ook wat studiogepriegel door Don Preston, Bunk Gardner, Jimmy Carl Black, Walt en Tom Fowler. Hoogst vermakelijk, maar het haalt het natuurlijk allemaal niet bij het echte werk van de ware meester. Volgens Discogs levert een mint versie ruim zestig ballen op. Die van mij is niet mint.

Dinsdag 30 oktober 2018

bazbo 0203 : Grandmaster Flash & The Furious Five – The Message (12″ single)

Wat zullen we hier eens van zeggen? Een of ander nietszeggende titel van een band die me wel iets zegt. Met dat ik hem draai, herken ik het stuk gelijk. Waren het niet The Grandmothers, die tijdens hun tours na 2010 dit stuk ergens in een of ander Zappanummer verwerkten? Ja, die waren het, want ik heb The Grandmothers vele malen gezien tijdens hun tours na 2010. Verder is het wat platte dubdisco. Geinig.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0202: Jerry Goodman – On The Future Of Aviation

Soloplaat van deze meneer, die eerder bij het Mahavishnu Orchestra speelde. Hier staat waanzinnig mooi spul op. Beetje jazzy, beetje prog, beetje zweverig, beetje van alles en toch prachtig. Paul Wertico (Pat Metheny Group) op drums is ook altijd een feest. Verder veel toetsen en natuurlijk die heerlijk snijdende viool van Goodman. Ik kocht mijn Amerikaanse persing uit 1985 op 18 februari 1987. Ook al vijfentwintig jaar niet gehoord. Ik zet hieronder twee stukjes van de plaat, maar eigenlijk vind ik alle zes composities even gaaf.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0201: Golden Avatar – A Change Of Heart

Hoe zullen we deze muziek eens noemen? Folkprog? Discogs noemt het: ‘Folk Rock, Art Rock, Ethereal’. Maakt geen fluit uit, al is er een fluit in de muziek te horen. De Vrouw kocht deze plaat uit 1976 ergens in de begin jaren tachtig, toen ze nogal in een folkscene zat. Jaja, er was destijds een heuse folkscene in ons zo majestueuze Apeldoorn. Ik moet zeggen: deze plaat is bijzonder aardig. Er zitten wat folk-elementen in, maar de nadruk ligt wel op de melodieuze rock. Ene Michael Cassidy is de schrijver van alle muziek en teksten. Als ik zijn naam google, kom ik terecht op progarchives.com, waar deze plaat wisselende kritieken krijgt. Bovendien blijkt dat die meneer Cassidy nogal gecharmeerd was van de beweging rondom Hare Krishna. Het zal. Voor huidige begrippen is dit album niet wereldschokkend te noemen, maar gezien de tijd waarin hij uitkwam, kan ik me voorstellen dat hij toen wel degelijk hoge ogen gooide. Leuk om deze weer eens te horen!

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0200: Andrew Gold – All This And Heaven Too

Tweehonderd vinylplaten in iets meer dan twee maanden. Lekker bezig. De eer van de tweehonderdste plaat die ik draai is voor Andrew Gold. Deze elpee is een van mijn eerste tien platen. Hoe ik ‘m aanschafte op 28 maart 1980, schreef ik al eens iets. Dat iets plaatste ik op 9 juni 2011 hier op FOK!: https://frontpage.fok.nl/column/447211. Never Let Her Slip Away was de grote hit en voor mij de reden om tot aanschaf van de elpee over te gaan. Thank You For Being A Friend werd later de herkenningstune van de Amerikaanse comedyserie. (Golden Girls, geloof ik.) De binnenhoes had ik ook weer uit elkaar getrokken, zodat ik de foto van Gold aan de muur kon prikken. Jammer, want ik heb een originele Nederlandse versie van deze plaat uit 1978. Heel veel later kocht ik veel materiaal van Gold op cd en ik ben nog altijd onder de indruk van ’s mans vakmanschap. Het is erg Amerikaans, maar allemensen, wat zit het mooi in elkaar. Ieder lied klopt van voor naar achter. O, en ik zing alles nog altijd graag mee. Prachtplaat.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0199: Godley & Creme – Goodbye Blue Sky

Over bizarre shit gesproken. In 1988 brachten Godley & Creme deze plaat uit. Hoofdrol is weggelegd voor de … mondharmonica. Het ook zo ongeveer het enige instrument dat je hoort, met uitzondering van wat percussie en een enkel toetsenloopje. Bovendien zijn hier volop stemmen, naast de heren zelf is er een prominente rol voor een driekoppig soulkoortje. A Little Piece Of Heaven en 10.000 Angels waren de singles, maar de hele plaat is van voor naar achter bijzonder goed te pruimen. Ik kocht deze plaat op 9 mei 1988 en heb een Duitsche versie. Onlangs verscheen een boxje met alle G&C-albums op cd en die heb ik natuurlijk gelijk aangeschaft. Bizarre én briljante shit, dit.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0198: Godley & Creme – Ismism

18 oktober 1989 was de datum dat ik deze plaat (volgens mij tweedehands) aanschafte. Het is de Nederlandse versie van de elpee uit 1981. De single van deze plaat, Under Your Thumb, had ik al. Het jaar ervoor, in 1988, kocht ik een ander G&C album en die smaakte wel naar meer. Toen kwam ik deze dus tegen, ergens in een tweedehands gelegenheid. Geen idee meer waarom. Deze plaat staat vol briljante ongein van de twee heren. Opener Snack Attack was een ander hitje, geloof ik. En Wedding Bells was de tweede single (met clipje, want de heren waren ook goed met video’s). Voor mij is slotstuk The Party de reden om deze plaat nog eens te draaien én om nooit meer naar een feest van een ander te gaan. Blijft gaaf, dit.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0197: Philip Glass – Koyaanisqatsi

Welja. Ergens in 1985 zag ik de film Koyaanisqatsi en ik was onder de indruk. Op 30 december van dat jaar kocht ik deze plaat (Duitse persing uit 1983) met de filmmuziek van Philip Glass. Toegegeven, zonder de beelden is het een stuk minder, maar de muziek van Glass is wel zeer hypnotiserend en meeslepend. Zou ik de film nog steeds zo prachtig vinden als ik hem weer eens zou zien?

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0196: Andy Gibb – After Dark

Oeps. Deze kocht ik op 7 juli 1980. Ik zat nog in mijn BeeGees-, ELO- en Supertramptijd en had Emerson Lake & Palmer nog niet ontdekt. Dat duurde niet lang. Dit is een plaat van Andy Gibb, maar zo goed als alle stukken zijn geschreven door zijn grote broers Barry, Robin en Maurice en klinken net zo als hen, inclusief de wat hijgerige stemmen. Plaat is geproduceerd door Barry en die drukt zijn stempel zeer op het geluid. Om eerlijk te zijn: ik herken niets eigens van Andy zelf en verdenk ‘m ervan dat hij zelf nauwelijks iets heeft gedaan op deze plaat. Olivia Newton-John mag meezingen in twee stukken. Desire was het hitje. Guilty pleasure: ik vind deze plaat niet eens erg om te horen. Het is een originele Nederlandse versie overigens. Toch nog iets om trots op te zijn.

Zaterdag 27 oktober 2018

bazbo 0195: Genesis – Mama (12″ single)

Dacht ik toch dat deze single op 45 toeren moest, klonk Mama ineens wel heel raar. Dus snel opnieuw begonnen op 33 1/3 toeren. Dat klonk al herkenbaarder, al duurt deze single dan wel langer. Da’s flauw, want ik heb deze single niet voor niets gekocht. Mama vind ik wel een geweldig nummer en ik weet me door de afgrijselijke stem heen te bijten. Eerlijk gezegd vind ik ‘m hier juist wel passen, die krassende en wanhopige uithalen. Ik kocht deze op 18 augustus 1986, drie jaar nadat de single was verschenen. Ik herinner me dat het een goedkopie was en dat klopt wel, gezien het ramsj-knipje in de hoes. Het blijkt een Amerikaanse persing te zijn. Op de B-kant staat It’s Gonna Get Better, maar dat betwijfel ik. Het is mijn laatste Genesis op vinyl; ik heb niet zo veel, dus.

Vrijdag 26 oktober 2018

bazbo 0194: Genesis – Duke

Mijn vriendjes Ruurd en Gerard gaven me deze plaat voor mijn verjaardag, om precies te zijn op 28 mei 1983. Ik moest maar eens wat behóórlijke symfonische rock horen, in plaats van die Emerson Lake & Palmer en King Crimson die ik hen probeerde aan te praten. Duke stamt uit 1980 en is een wat vreemd allegaartje. Ieder lid van het trio mag twee nummers aandragen: die van Phil Collins blijken de eerste solocomposities die hij ooit heeft gemaakt en verraden dat hij niet zo veel verder komt dan de emo-hits waarmee hij later zo succesvol wordt. Die van Banks en Rutherford zijn aardig, maar ik merk dat het compositorisch zeer achterblijft bij wat het trio gezamenlijk maakt. De overige stukken zijn van de drie samen en die vind ik stuk voor stuk geweldig. Turn It On Again is de radiovriendelijke stamper in een gekke maatsoort en de hele Duke/Duchess-serie die de plaat opent en afsluit is voor mij de ware klapper. Het instrumentale Duke’s Travels laat zien dat de band muziektechnisch nog altijd zeer interessant is. En Collins zingt er niet op, da’s ook altijd een voordeel. Mijn versie is de Nederlandse uitgave van deze plaat. Duke is niet het hoogtepunt van het Genesis-oeuvre, maar is interessant vanwege de overgang van de prog naar de populairdere platen van later …

Vrijdag 26 oktober 2018

bazbo 0193: Genesis – Seconds Out

Deze kocht ik op 5 juli 1985, nog vóór ik ook maar iets van Gabriel solo had gehoord. Dit livealbum komt uit 1977, toen Gabriel weg was uit Genesis en Collins al twee albums lang de leadzang deed. Opgenomen tijdens de tour voor Wind & Wuthering. Ik weet nog goed dat ik vooral helemaal ondersteboven was van Supper’s Ready en dan vooral het instrumentale deel met orgelsolo in 9/8. Toen ik (heel veel later) de originele Gabrielversie hoorde, viel deze Collinsuitvoering helemaal in het niet. Er staat meer leuks op deze plaat: Cinema Show, bijvoorbeeld. Bill Bruford drumt hierop. En dan die legendarische en altijd prachtige gitaarsolo van Hackett in Firth Of Fifth! Lekkurrrrr!

Vrijdag 26 oktober 2018

Marvin Gaye – Dream Of A Lifetime

bazbo 0192: Marvin Gaye – Dream Of A Lifetime

Marvin Gaye! Deze plaat uit 1985 is van De Vrouw en behoort wat mij betreft niet tot de beste van deze soullegende. Alles klinkt hetzelfde, ik vind hem saai en emotieloos. Dat waren we wel beter gewend van de man, al moet ik zeggen dat ik zelf niets van hem bezit. Het is allemaal niet erg, maar laat ik ‘m snel weer vergeten.

Vrijdag 26 oktober 2018

bazbo 0191: Art Garfunkel – Fate For Breakfast

Deze is van De Vrouw. Ze zal hem wel hebben gekocht vanwege dat ene hitje dat erop staat. Dat is dan ook het enige lied op deze plaat dat ik een beetje te pruimen vind. De rest is zwijmelzooi van de ergste soort. Groot gelijk dat Paul Simon van deze gast ver verwijderd wilde zijn. Barst, hij blijft nog hangen ook. Duurt-ie nóg langer.

Vrijdag 26 oktober 2018

bazbo 0190: Gandalf – From Source To Sea

Discogs schaart dit album onder ‘modern classical’. Het is wel een heel organisch klinkende plaat. Weg zijn de elektronische drums en terug de meer akoestische instrumenten. Zo mag ik het graag horen. Prachtplaat, al bleek hij later de voorbode van Gandalfs stap in de richting van gezwijmel in de sfeer van New Age. Gelukkig kwam hij later (in de jaren negentig) weer sterk terug met het proggy album Garden Of Dreams (met daarop Steve Hackett). Ik kocht deze plaat op 31 augustus 1988, toen hij net uit was. Dit is mijn laatste Gandalf op vinyl. Ik kocht later nog wel een en ander op cd. Niet alles, want het oeuvre van deze man is onvoorstelbaar groot. Zijn eerste albums tot en met deze From Source To Sea vind ik het mooist.

Vrijdag 26 oktober 2018:

bazbo 0189: Gandalf – The Universal Play

In 1987 bracht Gandalf deze plaat uit en ik kocht ‘m op 1 mei van dat jaar. Lange, ruimtelijke en prog-aandoende stukken met dit keer voornamelijk de synthesizers in de hoofdrol. De drums klinken me wat te klinisch en dat zal wel komen doordat ze veelal elektronisch tot stand zijn gekomen. Niettemin zitten er veel prachtige en majestueuze momenten tussen.

Donderdag 25 oktober 2018

bazbo 0188: Gandalf – Tale From A Long Forgotten Kingdom

Dit vond ik altijd mijn mooiste Gandalf-plaat. Hij komt uit 1984 en ik kocht ‘m op 10 juli 1985. Volgens Discogs zijn er maar drie versies en ik heb de enige originele uit 1984; de andere zijn uit 1989 en 2011. Raar. De muziek is zeer richting prog, met lange instrumentale composities, een orkestraal geluid en sterke melodieën. Er is een onderliggend verhaal over een volk dat op zoek gaat en uiteindelijk de vrede vind of iets dergelijks, kan mij het ook schelen. Ik heb hem vijfentwintig jaar niet gehoord en vind hem weer heel gaaf. Niet echt iets representatiefs van deze plaat op Youtube te vinden, dus moeten jullie het zonder doen. Ik draai de plaat nog een keer.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0187: Gandalf – Magic Theatre

Dit album komt uit 1983 en ik kocht ‘m op 26 juli 1985. Die maand was nogal een Gandalfmaand, zie ik nu. Deze plaat vond ik in eerste instantie wat minder, want hij is minder ‘vintage’ prog dan To Another Horizon en ook minder ‘reislustig’ dan Tales From A Long Forgotten Kingdom, die ik hiervoor had gekocht. Maar bij nadere beluistering staat er geweldig materiaal op en vooral het lange Castles Of Sand springt eruit. Ook dit album is vorig jaar heruitgegeven en het geluid is mooi opgepoetst. Aanrader.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0186: Gandalf – To Another Horizon

Dit is de derde Gandalf-elpee. Mijn tweede. Deze is meer richting prog, zowel compositorisch als thematisch. Iets met de redding van de aarde of dergelijke. Af en toe scheurt de elektrische gitaar er lekker op los of klinkt er een fragiele fluit. Dit keer had Gandalf allerlei bevriende muzikanten om zich heen, waardoor het allemaal overtuigender en meer als een band en een geheel klinkt. Fijne plaat, veel gedraaid. Ik kocht ‘m op 6 juli 1985, terwijl deze plaat van twee jaar eerder was. En vorig jaar verscheen een schitterend geremasterde versie op cd, die helemaal klinkt als een vrouwenborst.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0185: Gandalf – Journey To An Imaginary Land

Gandalf is Heinz Strobl, een Oostenrijkse muzikant. Dit is zijn debuutplaat uit 1980, die ik kocht op 22 juli 1985. Synthesizer, akoestische en elektrische gitaar, percussie, dat is zijn instrumentarium hier wel zo’n beetje. Hij weet er zeer sfeervolle muziek mee te maken, zonder dat die heel zweverig of muzak wordt. Ik houd er wel van. Vandaar dat ik meer platen van hem heb.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0184: Peter Gabriel – Biko (12″ single)

Dit is een bijzonder dingetje, uitgebracht ter gelegenheid van de film Cry Freedom, over Steve Biko, de Zuid-Afrikaanse activist. In de film komt dit nummer niet voor; Gabriel heeft ook de soundtrack niet gemaakt. Op de A-zijde een liveversie van zijn nummer Biko opgenomen ten tijde van de So-tour, op de B-zijde het stuk No More Apartheid, met medewerking van Little Steven die het niet zo interessante nummer schreef en Shankar. Toch leuk om te hebben. Ik kocht het op 11 december 1987. Het zou nog duren tot de zomer van 1988 dat de film in ons zo majestueuze Apeldoorn te zien was. Ik zag hem samen met een alleraardigste jonge vrouw. Niet echt een film om romantisch van te worden. Het vozen gebeurde naderhand bij haar thuis. Twee jaar later werd zij definitief De Vrouw.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0183: Peter Gabriel – Red Rain (12″ single)

Hopla, nog een maxisingle van So. Deze kocht ik op 2 juli 1987 en ook deze bevat twee stukken die niet op het album staan. Ga-ga is een instrumentale versie van I Go Swimming, dat tot dan toe alleen nog maar op Plays Live te horen was. En Walk Through The Fire is een outtake van So. Er zijn veel outtakes, dus dat maakte de aanschaf van al deze maxisingles meer dan waard.

Woensdag 24 oktober 2018

bazbo 0182: Peter Gabriel – Big Time (12″ single)

Deze schafte ik aan op 28 maart 1987. Ook weer omdat er spul op staat dat niet op de elpee So staat. Een lange versie van het titelnummer dat niet zo interessant is én het niet op de plaat voorkomende Curtains. Ook voor deze single weer een video die bijzonder is.

Dinsdag 23 oktober 2018

bazbo 0181: Peter Gabriel – Don’t Give Up (12″ single)

Deze moest ik ook hebben, want er staat spul op dat weer niet op de elpee stond. Naast het – inmiddels nogal uitgekauwde en kapotgedraaide – hitje met Kate Bush, vind je op de b-kant de special mix van In Your Eyes (de versie zoals Gabriel die altijd live speelt en speelde) en This Is The Picture (Excellent Birds) (geschreven met Laurie Anderson en wel op de cd-versie van de plaat, maar toen kocht ik nog geen cd’s). Ook in dit geval heb ik de Britse versie, die ik kocht op 20 februari 1987. Kortom: aanwinst.

Dinsdag 23 oktober 2018

bazbo 0180: Peter Gabriel – Sledgehammer (12″ single)

Nou, hier begon mijn Gabriel-avontuur dus mee. Ik hoorde ‘m in september 1986 op de radio en al stond m’n kop helemaal niet naar dansen, bij deze plaat kon ik niet stilzitten. Ik kocht de maxisingle op 28 januari 1987, later dus dan de elpee So waar deze single vanaf komt; ik was in de veronderstelling dat het andersom was. Op deze maxisingle staan op de b-kant twee stukken die niet op de elpee stonden, dus dat was de reden dat ik de single kocht: Don’t Break This Rhythm en I Have The Touch 85 remix. Beide zijn ook lekker. Al snel wilde ik dus meer van Gabriel en kocht ik al zijn andere platen en pas nog heel veel later ging ik ook voor de Gabriel-Genesis. Maar dat is een ander verhaal. De clip bij deze hit is klassiek. Mijn versie van de plaat is de allerleerste UK-uitgave…

Zondag 21 oktober 2018

bazbo 0179: Peter Gabriel – So

De commerciële doorbraak van Peter Gabriel vond plaats in 1986 met dit album en een hele rits singles ervan. Het was dan ook dat ik Sledgehammer op de radio hoorde, totaal gegrepen was en de (maxi)single kocht. (Die komt dus hierna.) Daarvoor kon het solowerk van Gabriel me nog niet zo pakken en het werk van de oude Genesis eigenlijk ook niet. Dat kwam later weer. Ook op deze plaat alleen maar hoogtepunten. IJzersterke songs, stuk voor stuk. Van meeslepende opener Red Rain tot het beklemmende We Do What We’re Told en alles ertussenin. Prijsnummer vind ik Mercy Street. Na de aanschaf van de single en de elpee, ging ik snel over tot een inhaalslag en in korte tijd had ik het solo-oeuvre van Gabriel compleet. Daarna was het een kwestie van bijhouden. Allemensen, wat was ik gek met deze plaat. En nog. Toen Gabriel het vijfentwintigjarig jubileum van So vierde, kon ik zijn concerten niet bezoeken, maar wel zag ik de concertfilm in de bioscoop. Ik kocht mijn originele Europese versie op 18 september 1986.

Zondag 21 oktober 2018

bazbo 0178: Peter Gabriel – Birdy

Soundtrack van de gelijknamige film uit 1985. Ik kocht mijn originele Europese versie op 22 januari 1987. Het duurde jaren voordat ik de film ooit eens zag. Gaf niks, want de muziek is beeldend en sfeervol. Bij vlagen onheilspellend en angstaanjagend, zelfs. Gabriel putte deels uit geluiden en fragmenten van stukken van Melt en Security, andere delen zijn nieuw of onherkenbaar. Bij veel scores mis je de beelden. Hier niet. Ik niet. Zeker niet. Prachtplaat. Film mag er ook zijn.

Zondag 21 oktober 2018

bazbo 0177: Peter Gabriel – Plays Live

Geweldige liveplaat die een perfect overzicht geeft van de eerste vier soloplaten van Gabriel. Zijn band is er ook eentje om af te likken: Levin, Rhodes, Fast, Marotta. Van opener Rhythm Of The Heat tot traditionele concertafsluiter Biko één en al hoogtepunt. Ik kocht mijn plaat op 25 mei 1987 en ook dit is een reissue, al weet discogs niet uit welk jaar. Kan het ook bommen, de inhoud is fantastisch!

Zaterdag 20 oktober 2018

bazbo 0176: Peter Gabriel – Peter Gabriel

Vierde soloplaat van Gabriel uit 1982, ook bekend onder de naam Security. Ik kocht ‘m op 21 mei 1987 en ook dit is een heruitgave uit 19845. Een zeer emotioneel en meeslepend album, vind ik. Alle composities kloppen als een bus. Invloeden van over de gehele wereld zijn te bespeuren en met de inzet van de Fairlight weet Gabriel de gekste geluiden in zijn stukken te verwerken, zonder dat het gekunsteld overkomt. Opener Rhythm Of The Heat zet wat mij betreft de toon; de Afrikaanse drums aan het eind zorgen voor een rilling over mijn lijf. I Have The Touch en Shock The Monkey zijn de wat swingender en poppy nummers. Lay Your Hands On Me en Wallflower lijken ingetogen, maar de wanhoop en verlatenheid spatten ervan af. San Jacinto is misschien wel mijn favoriete Gabriel-stuk aller tijden. Kortom: voor mij is dit album het meesterwerk van Gabriel.

Zaterdag 20 oktober 2018

bazbo 0175: Peter Gabriel – Peter Gabriel

Derde soloplaat van Peter Gabriel uit 1980, ook bekend onder de titel Melt. Ik heb weer een Europese heruitgave uit 1985 en kocht ‘m op 20 november 1987. Prachtplaat. Family Snapshot staat erop, Games Without Frontiers (met Kate Bush) en natuurlijk Biko. Voor mij is opener Intruder gelijk het hoogtepunt, maar de hele plaat vind ik subliem. Veel gedraaid.

Zaterdag 20 oktober 2018

bazbo 0174: Peter Gabriel – Peter Gabriel

Tweede soloplaat uit 1978, ook wel bekend als Scratch. Ook dit keer heb ik een Europese herdruk uit 1985, die ik kocht op 19 mei 1988. Fripp produceerde deze plaat en hij klinkt echt heel anders dan voorganger Car. On The Air stond jarenlang op de setlijst tijdens concerten. Bijzonder is de versie van het Frippnummer Exposure, heel anders dan op de gelijknamige Fripp-soloplaat. Voor mij niet de meest interessante Gabrielplaat, maar altijd goed om te horen. In september 1978 was Gabriel te zien bij Rockpalast en die gehele show geeft een mooi beeld van hoe de man destijds bezig was.

Zaterdag 20 oktober 2018

bazbo 0173: Peter Gabriel – Peter Gabriel

Ah, we zitten bij de G. Dit was de eerste soloplaat van Gabriel nadat hij uit Genesis was gestapt in 1975. Hij heeft een jaar allerlei kleine dingen gedaan en onderzocht welke kant hij op wilde. Het resultaat was deze plaat uit 1977. Vele Groten doen mee: Fripp, Tony Levin, Steve Hunter en het London Symphony Orchestra. Indrukwekkende plaat. Sollsbury Hill natuurlijk het hitje, maar de tweede plaatkant vind ik in zijn geheel erg bijzonder, met als hoogtepunt de afsluiter Here Comes The Flood. Ik kocht mijn plaat op 3 maart 1989 en het is een herdruk uit 1985.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0172: The Bill Frisell Band – Lookout For Hope

Wow. Gut ja, dit heb ik ook. En wat een geweldige plaat. Bill Frisell, bijna vergeten meestergitarist met een heerlijk vloeiende stijl. Deze plaat uit 1988 op het ECM-label bevat allemaal composities die vol ruimte zitten en waarin die ijle gitaartonen zo mooi uitkomen. Ik kocht ‘m op 5 oktober 1989 en volgens Discogs is mijn originele Duitse versie zo 30 tot 35 pleuro’s waard. Dat geloof ik graag. Maar verkopen doe ik ‘m niet. Ik ga ‘m nog eens draaien.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0171: Fripp & Toyah – The Lady Or The Tiger

Deze is nog maller. Het is formeel een plaat van Toyah & Fripp, maar bij mij staat hij bij Fripp in de platenkast. Toyah vertelt hier twee verhalen. De eerste plaatkant is het titelverhaal, met op de achtergrond bijna dertig minuten Frippertronics. Op kant twee een korter verhaal waarop de League Of Crafty Guitarists de achtergrondmuziek verzorgt. Die muziek past niet zo heel goed bij het verhaal; ik word er wat zenuwachtig van. Als ze de stem van Gravin Slis weg hadden gelaten, was het een prima stuk geweest. De plaat komt oorspronkelijk uit 1986 en ik kocht ‘m op 15 februari 1989. Het is er een van het Britse Editions EG’ label en op discogs biedt iemand een mint uitvoering aan voor vijfenzestig euro. Die van mij is in mint condition.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0170: Robert Fripp and the League Of Crafty Guitarists – Live!

Mal plaatje. In 1986 had Robert Fripp zich voor de zoveelste keer teruggetrokken uit de muziekbusiness. Hij ontwierp een nieuwe manier van gitaarspelen en die leerde hij aan een select gezelschap tijdens special cursussen. Het resultaat van de eerste cursusweek is te vinden op deze plaat. In de groep van zeventien cursisten zaten gelauwerde muzikanten, maar ook mensen die nog nooit een gitaar hadden aangeraakt. ‘Aan het eind van de cursus speelden we een concert,’ vertelde Fripp, ‘en de beginnelingen konden maar één noot spelen. Maar die ene noot speelden ze tijdens het concert vol overgave.’ Zoiets. De plaat klinkt allesbehalve een zootje beginnelingen. Onder hen drie muzikanten die later het California Guitar Trio zouden vormen en ene meneer Trey Gunn die Fripp in de jaren negentig zijn King Crimson binnen sleepte. Het hier gespeelde werk is klassiekachtig, geïmproviseerd, geconstrueerd, gefrippt. The New World daarentegen is wel heel erg Fripp: zijn beroemde Frippertronics, live ergens opgenomen en daaroverheen een studiogitaarsolo van meneer zelf. Ik kocht mijn plaat op 11 november 1988 en heb een Duitse Editions EG’ / Virgin versie uit 1986.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0169: Robert Fripp – Exposure

Toen ik deze elpee kocht op 18 oktober 1989, keek ik nogal op mijn neus. Dit was geen King Crimson en dat verwachtte ik wel. Twee keer draaien en ik was helemaal om. Prachtplaat uit 1979! De scheurstem van Peter Hammill, de bizarre gitaarlijnen en akkoorden, de zweverige tonen en het almachtige Here Comes The Flood: alles smelt ineen tot een kaleidoscopisch geheel. (Ik zeg maar wat.) Ik heb een Amerikaanse heruitgave uit 1985, met een knipje rechts onder in de hoes. Een aantal jaren geleden verscheen een geremasterde versie op (dubbel)cd, met een alternatieve versie erbij en die openbaart nog meer geheimen achter dit mooie werk.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0168: Frankie Goes To Hollywood – Relax (12″ single)

Een single van De Vrouw. Zelf heb ik niks met FGTH en hun muziek. De Vrouw meer dan deze single ook niet. Ze heeft een originele Duitse versie uit 1983, waarvoor ze op de markt zo twintig ballen zou kunnen vragen. Doen we niet.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0167: Fleetwood Mac – Rumours

Wat zullen we over deze plaat eens zeggen wat nog niet gezegd is? Klassieker. Ik vond Never Going Back Again altijd een heel mooi lied. Nu nog. Mijn grote broer had ooit eens de liveplaat (hoe heet die ook weer? die na Tusk kwam) geleend en ik had hem op een cassettebandje opgenomen. Ik weet nog dat ik hem grijs draaide of nee, totdat het bandje kapot ging. De lange versie van I’m So Afraid was mijn favoriet, maar ook de versie van Never Going Back die erop stond. De studioversie had ik eigenlijk nooit gehoord. Deze plaat is van De Vrouw. Verder hebben we geen Fleetwood Mac in huis.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0166: Flairck – Encore

Huh? Had ik deze ook? O ja! Hoe ik eraan kom, weet ik niet meer. Ik vermoed dat ik deze heb gegraaid uit een collectie van iemand die al z’n vinyl kwijt wilde. Maar wanneer? Geen idee, want ik heb geen datum in de hoes gezet (wat ik anders altijd wel doe). Dit is een beetje saaie plaat uit 1985, live opgenomen met het Noord-Hollands Philharmonisch Orkest. Plaatkant één is een uitvoering van het stuk Circus en dat kabbelt een beetje voort. Op kant 2 een mooie versie van Aoife en het lied Arabesk, mede gecomponeerd door George Moustaki en gezongen door de heer Ramses Shaffy.

Vrijdag 19 oktober 2018

bazbo 0165: Flairck – Bal Masqué

Op 1 februari 1985 speelde Flairck in theater Orpheus hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Ik had een vriendje mee gevraagd om mee te gaan. We waren ruim op tijd en dwaalden wat door gangen en via trappen. Uiteindelijk kwamen we in een loge van de zaal uit en keken we van bovenaf op het podium. Daar zat Erik Visser zijn gitaren te stemmen en wat te oefenen. We gingen zitten en hadden bijna een half uur een privéconcert. De band had toen net deze elpee Bal Masqué uit en die speelden ze tijdens het concert. Ik was erg onder de indruk van het muzikale kunnen van alle leden van de groep, die inmiddels was uitgegroeid tot een kwintet waarin alleen Visser en Houtzager van de ‘oude’ bezetting nog meespeelden. Pas drie jaar later, op 5 januari 1988 kocht ik de elpee. En moet je kijken wat ik nu in de binnenhoes vind:

Donderdag 18 oktober 2018

bazbo 0164: Flairck – Flairck Live

Dit is een rare. Uit de serie Music For Millions van Polydor. Het zijn slechts plaatkant 1 en 4 van de originele dubbelaar Live in Amsterdam uit 1980 op één enkele goedkope plaat (1983). Ik kocht ‘m op 24 oktober van 1983 en voor mij is het hoogtepunt het plaatkantvullende deel van het stuk Variaties Op Een Dame (‘We laten een paar variaties weg.’). Live stond de groep zeker haar mannetje-vrouwtje. Die originele dubbelaar nooit gehoord.

Woensdag 17 oktober 2018

bazbo 0163: Flairck – Gevecht Met De Engel

Vervolgplaat uit 1980. Bijna net zo mooi. Ik vind de stukken op het debuut nét iets pakkender. Judy Schomper (viool) is weg; voor haar in de plaats Sylvia Houtzager. Ook een leuke achternaam. Ik herinner me dat ze De Vlinder op tv bij Ted de Braak (of andere familieshow) in het programma speelden en dat was mijn kennismaking met de muziek van deze Nederlandse groep. ‘Onthouden’!’ dacht ik, nogal overdonderd. Pas op 20 mei 1985 kocht ik deze plaat.

Woensdag 17 oktober 2018

bazbo 0162: Flairck – Variaties Op Een Dame

Tjonge, wat is dit mooi. Nooit op cd gekocht en dus na dik vijfentwintig jaar hoor ik het weer terug. Dit was de debuutplaat van het Nederlandsche kwartet. Nog met Judy Schomper op viool. Bijzondere mengeling van folk en klassiek. Twee gitaren, fluit en viool en dat is genoeg. Ik kocht mijn plaat op 1 februari 1985. Destijds (1978) was de band nogal opzienbarend. Ik vind het nog steeds mooi!

Woensdag 17 oktober 2018

bazbo 0161: Jaap Fischer – Alles van …

Deze dubbelelpee kostte De Vrouw destijds drieëntwintig gulden en negentig cent.

Dinsdag 16 oktober 2018

bazbo 0160: Bryan Ferry – Windswept (12″ EP)

Geinige EP van de heer Ferry uit 1985. Ik kocht ‘m overigens op 24 oktober 1989 en haalde ‘m voor een gulden of wat uit een of andere uitverkoopbak. Nu zie ik op discogs dat mijn versie – een Britse op het EG’ label – in goede conditie (en dat is hij) voor dertig dollar van eigenaar kan wisselen. Maar ik wil helemaal niet dat mijn versie van eigenaar wisselt. Ik wil hem af en toe kunnen draaien. Naast het titelnummer staan er drie non-album tracks op. Het zal vast wel eens ergens anders wél zijn verschenen, maar waar: ik heb geen idee. Zo’n enorme Ferryfreak ben ik niet. Roxy Music komt over een maand of wat

Dinsdag 16 oktober 2018

bazbo 0159: Al Bano & Romina Power – Felicità

Barst. Deze staat faut in de kast. De band heet niet Felicità. Dat is de titel van de plaat. Over die plaat kunnen we kort zijn: Italiaanse meuk van de ergste soort. Felicità was het hitje in 1982 en De Vrouw kocht de hele elpee. Die moeten we nu dus draaien. Op zich is het allemaal niet zo verschrikkelijk tot … aan het eind van plaatkant één dit voorbij komt:

Zondag 14 oktober

bazbo 0158: John Farnham – Age Of Reason

Nog tien geweldige liedjes door John Farnham. Net als bij de voorganger heeft hij niets aan het songmateriaal geschreven, maar wat een stem en wat een performance. Muziektechnisch komt het veelal uit de elektronische trukendoos en dat is dan ook mijn enige commentaar op dit album uit 1988. Ik kocht hem op 9 december van dat jaar en heb een Amerikaanse/Europese versie. Ik had De Vrouw die zomer leren kennen en zij was nogal weg van deze platen. Wat wil je ook? Discogs catalogiseert het als ‘soft rock’. Niet erg. Later kochten we wat werk van Farnham op cd en we draaien het nooit.

Zondag 14 oktober 2018

bazbo 0157: John Farnham – Whispering Jack

Deze plaat kocht ik op 16 juni 1987. Ik had net de grote hit op de radio gehoord en vond dat nummer helemaal fantastisch. Wat een stem had die man. Geen idee wie hij toen was. Toen ik thuis kwam en de hele elpee draaide, ontdekte ik dat het album al van het jaar ervoor was en dat de plaat vol stond met pakkende songs. Afsluiter Let Me Out vind ik nog altijd een van de sterkste liederen van dit album. Bijna vijfentwintig jaar niet gehoord. Prachtplaat.

Zondag 14 oktober 2018

bazbo 0156: Tony Esposito – Papa Chico (12″ single)

De zomer van 1987. Ik ben begeleider van een groepje tieners tijdens een vakantieweek voor kinderen. We rijden naar Friesland om daar te kamperen. Iedere keer als we in de busjes stappen en ergens met de kinderen naartoe rijden, klinkt dit lied op de radio. Dé zomerhit. Als ik thuis ben, koop ik in de week die erop volgt, op 21 juli welteverstaan, de maxisingle. Om het vakantiegevoel nog even vast te houden. Dat lukt niet echt. Na twee of drie keer draaien komt deze bijna nooit meer de kast uit. Nu hoor ik hem na jaren weer eens terug. Niet onaardig, ook al heb ik het na vier versies van hetzelfde nummer ook wel weer voor jaren gehad. Op discogs ontdek ik nu dat mijn Luxemburgse versie al uit 1985 komt. Bijzonder. En grappig: gisteren heb ik hier in huis een reünie gevierd met allerlei mede-begeleiders van die vakantieweken die ik begeleidde van 1986-2000.

Zondag 14 oktober 2018

En we gaan beginnen met:

VAK T W E E !!!

Zondag 14 oktober 2018

bazbo 0155 – Emerson Lake & Powell – Touch And Go (12″ single)

En dit was de single van het album. Ik kocht de eerste Britse versie op 7 oktober 1987, beetje laat, dus. Lekkere tetterdetetsynth opent het stuk en daarna volgt een pakkend nummer. Op de B-kant het albumlied Learning To Fly en een nieuw stuk: een instrumentale cover van The Locomotion. Geinig hebbeding. Het album is een paar jaar geleden opnieuw en geremastered uitgebracht, met enkele bonusnummers, waaronder The Locomotion.

Zondag 14 oktober 2018

bazbo 0154: Emerson Lake & Powell – Emerson Lake & Powell

Ik sprong een gat in de lucht toen ik op 16 juni 1986 deze plaat ontdekte en kocht. Ik heb een Britse persing uit dat jaar. Wie had ooit verwacht dat Emerson en Lake weer iets samen gingen doen? Helaas was Palmer niet beschikbaar (die was bezig met Asia), dus schakelden de twee de vriend van Emerson in: Cozy Powell. En het resultaat is indrukwekkend. Nu ik alles zo terughoor klinken de ramdrums van Powell wel heel nadrukkelijk, alsof je in een stadion staat. Emerson heeft zijn supervorm weer gevonden en speelt de sterren van de hemel en de stem van Lake is als vanouds. Touch And Go was de single en voor mij is het absolute hoogtepunt Mars – The Bringer Of War, waarin Emerson alle registers mag opentrekken. Dit is moderne ELP(o) en het klinkt nog steeds fantastisch. Hoezee!

Zaterdag 13 oktober 2018

bazbo 0153 – Emerson Lake & Palmer – In Concert

10 juli 1980. Een klein, net vijftienjarig, angstig en onzeker jochie hoort ’s morgens op de radio iets dat zijn leven zal veranderen. Het is heel wat anders, heel wat meer, heel wat spectaculairder dan The Bee Gees, Supertramp en Electric Light Orchestra, de muziek die hij tot dan toe koopt en verzamelt. Diezelfde dag gaat hij naar de platenwinkel en koopt hij de single. Precies twee maanden later, op 10 september 1980, heeft hij genoeg zakgeld bijeen gespaard om de elpee te kopen waar de single vanaf is getrokken. Op dat moment bestaat Emerson Lake & Palmer al twee jaar niet meer, maar dat weet het jochie niet. Hij is compleet overdonderd door wat hij hoort en hij wil méér! In ongeveer een jaar tijd koopt hij alle ELP-elpees die er tot dan toe verschenen zijn, en daarna volgt al het solowerk van Emerson en het oeuvre van The Nice, de band van Emerson vóór ELP. Op deze In Concert staan vier stukken van de tour met het orkest uit 1977 en drie van het trio alleen uit 1978. Van de zeven stukken zijn er ook nog eens drie solo (van de Works volume 1 plaat). Het maakt de plaat achteraf wat vlees noch vis. Als eind jaren negentig er een remaster van het album verschijnt, is die veel uitgebreider en heet hij Works Live. Het had dus in 1979, toen het album verscheen, al een (drie)dubbelelpee kunnen zijn. Het openingsnummer is de grote hit (in 1979 én nog een keer in juli 1980), Tiger In A Spotlight blijkt live gewoon een lekkere rocker te zijn, Knife-Edge is veel minder rauw mede door het orkest en het absolute hoogtepunt is het uittreksel van Pictures At An Exhibition, waarin de samenwerking met het orkest best symbiotisch genoemd mag. (Ik zeg maar wat.) Ik ontdekte begin jaren tachtig dat er ook een videoband was van het concert met het orkest, opgenomen in het Olympisch Stadion in Montreal. Maar ja, ik had geen videorecorder en papa en mama al helemaal niet. Het duurde tot oktober 2004 dat ik de verfilming zag. Voor huidige begrippen is de beeldvoering zeer matig, maar voor een ELPadept als ik is het smullen. Tot op de dag van vandaag koester ik de plaat. Ik heb een Nederlandse versie uit 1979. De binnenhoes heb ik ooit uit elkaar getrokken, zodat ik de fotovoorkant aan de muur kon plakken en de achterzijde met de informatie in de hoes kon bewaren. Ik heb beide helften voorzien van knipsels uit de Popfoto (of dergelijke) uit die tijd. Jaja, er was in 1980 zowaar een drie pagina’s lang artikel gewijd aan mijn helden! En kijk eens wat ik diep in de hoes van de elpee vind!

Vrijdag 12 oktober 2018

bazbo 0152: Emerson Lake & Palmer – Love Beach

Begin 1978 waren Emerson Lake & Palmer doodmoe. De tour met het orkest had klauwen met geld gekost, ze hadden het orkest op een derde van de tour zelfs naar huis moeten sturen en maakten de rest van de tour als trio af om de schulden te kunnen afbetalen. Dolgraag wilden ze een tijdje stoppen om ieder iets anders te gaan doen. Maar de platenmaatschappij wapperde met het contract en dus moest er nog een elpee komen. Emerson nodigde zijn collega’s uit op de Bahama’s om daar te componeren en de plaat in te spelen. De opdracht van de platenmaatschappij was duidelijk: Hits! Het resultaat was Love Beach. Op de eerste plaatkant staan de hits die geen hit werden: korte, redelijk makkelijk in het gehoor klinkende liedjes, met uitzondering van het klassieke Canario. De tweede kant is grotendeels Emerson’s werk: een suite van vier stukken. De pers kraakte de elpee unaniem, niet in het minst om de hoesfoto, waarop de band er meer uitzag als The Bee Gees dan als een progrockband. Ik moet zeggen: het is inderdaad de minste ELP-plaat die ik ken, maar toch staan er mooie dingen op. For You is goed gelukt, Canario is opzwepend en de hele suite Memoirs Of An Officer And A Gentleman is muzikaal gezien sterk. De teksten van Peter Sinfield zijn dan weer tegenvallend; dat hebben we die man toch beter zien/horen doen. Ook in deze plaathoes zit zo’n knip rechts bovenin. Ik herinner me dat het een goedkopie was toen ik ‘m op 12 februari 1981 aanschafte. Als ik me niet vergis, was hij nog tweedehands ook. Mijn versie is wel een persing uit 1978. Een Duitsche.

Vrijdag 12 oktober 2018

bazbo 0151: Emerson Lake & Palmer – Works volume 2

Is Works volume 1 wat onsamenhangend als geheel, Works volume 2 is helemaal een soepzootje van singles, b-kantjes en overgebleven spul. Honky Tonk Train Blues vind ik lekker, When The Apple Blossoms Bloom In The Windmills Of Your Mind I’ll Be Your Valentine (instrumentaal!) ook en I Believe In Father Christmas is de klassier van Greg Lake solo. Keith mocht in 1976 bij Oscar Peterson in het tv-programma zijn Honky Tonk Train Blues komen spelen en de video ervan is leuk: op de achtergrond zie je Carl Palmer ‘onherkenbaar’ drummen. Emerson was zó zenuwachtig om met zijn jazzheld samen te spelen, dat hij Carl vroeg of die hem terzijde wilde staan. Ik kocht mijn plaat op 21 oktober 1981. Er zit zo’n knipje in de rechterbovenhoek. Was dat een teken dat het ramsj was? Geen idee. Volgens mij was hij niet zo duur in de aanschaf. Op discogs zie ik dat ik een originele Amerikaanse persing uit 1977 heb, dus dat met die ramsj valt wel mee. Qua samenstelling een rommeltje; inhoudelijk hoogst vermakelijk, deze plaat.

Vrijdag 12 oktober 2018

bazbo 0150: Emerson Lake & Palmer – Works volume 1

Was de driedubbelliveplaat Welcome Back potsierlijk; deze is ook maf. Een dubbelelpee met voor ieder bandlid een plaatkant solo en een plaatkant voor het trio samen. De band had een lange pauze genomen en ieder voor zich had aan solostukken gewerkt. Toen ze in 1977 bijeen kwamen, bleek dat ze allemaal iets met een orkest aan het doen waren en zo is deze plaat tot stand gekomen. Het lijkt onsamenhangend, maar toch is het materiaal op deze plaat alleraardigst. Het pianoconcert van Emerson vind ik werkelijk prachtig; hij zet zichzelf hiermee groots op de componistenkaart. De songs van Lake zijn pakkend. De plaatkant van Palmer is een allegaartje aan stijlen. De twee gezamenlijke stukken zijn beide klassiekers: Fanfare For The Common Man is zelfs live in de studio gespeeld en Emerson’s lange solo gaat fijn over de kop, Pirates bevat fraaie melodieën en geweldige orkestratie. Bijzondere plaat, wel. Ik kreeg ‘m van Sinterklaas in 1981 en ik heb een Duitse versie uit 1977.

Woensdag 10 oktober 2018

bazbo 0149: Emerson Lake & Palmer – Welcome Back, My Friends, To The Show That Never Ends – Ladies And Gentlemen: Emerson Lake & Palmer

Nou, daar is-ie. De kolossale driedubbelliveelpee uit 1974. Ik kreeg ‘m op mijn zestiende verjaardag, 17 mei 1981 en was er een tijd lang helemaal gek mee. Er staat dan ook verschrikkelijk goed spul op. Van de sneltreinvaartversie van Hoedown tot de tot in de precisie uitgevoerde Karn Evil 9: het vakmanschap en de virtuositeit spettert ervan af, al zal een tien minuten durende drumsolo niet ieders kopje thee zijn. Hoogtepunten voor mij zijn het compleet uit de bocht gierende Toccata (mama die mijn zolderkamer binnenkwam en krijste: ‘Bas! Dat is toch geen muziek!’), de lange pianoimprovisatie in Take A Pebble en vooral Aquatarkus. Daar waar de rest van de versie van Tarkus wat rommelig is, daar is Aquatarkus fenomenaal. De lange synthesizersolo bezorgt me nog steeds kippenvel. Mijn versie is een Duitse uit 1974. Nu weer terughorend is de geluidskwaliteit van de gehele plaat niet optimaal (behalve de zesde plaatkant), maar wat kan het verrotten. Headbangen in 5/4 met die hap!

Dinsdag 9 oktober 2018

bazbo 0148: Emerson Lake & Palmer – Brain Salad Surgery

Dit is de beroemdste ELP-elpee. Ik heb die met de fameuze klaphoes, zij het een Duitse herpersing van 1974, een jaar later dan de officiële uitgave. De afbeeldingen op de hoes zijn ontworpen door H.R.Giger, de man die later wereldberoemd zou worden om Alien-creaties. En dan het gebodene op deze plaat. Omdat het spul van voorganger Trilogy nauwelijks live bleek uit te voeren, heeft het trio het materiaal van dit album speciaal voor het podium ontworpen. Het resultaat: beestachtig. Van opener Jerusalem (yep, de hymne van Parry en Blake) tot het fenomenale Toccata (bewerking van het onspeelbare laatste deel van het pianoconcert van Alberto Ginastera) en van het lieflijke Still… You Turn Me On tot het almachtige bijna dertig minuten durende epos Karn Evil 9 is dit een lange reeks technocratische hoogstandjes. Zelf vind ik deel 2 en 3 van KE9 beter en warmer klinken op de liveplaat (die hierna volgde), maar voor de rest is het subliem. Palmer mocht zijn Moog-drum laten horen en Toccata giert dan ook alle bochten uit. Ik kocht mijn versie met de bijzondere klaphoes op 30 juni 1981. Prachtplaat!

Zondag 7 oktober 2018

bazbo 0147: Emerson Lake & Palmer – Trilogy

Op deze plaat uit 1972 klinkt het trio veel uitgebalanceerder, vanwege allerlei lagen en overdubs. Toen ze het spul live wilden spelen, ontdekten ze dat dát dus niet lukte. Vandaar dat weinig van het album in de setlijst van toen was terug te vinden. Ik kocht mijn originele Canadese persing uit 1972 op het Cotillon label op 29 augustus 1981. Er staat allerlei spul op en hoewel er ook weer allerlei stijlen zijn terug te vinden, is het een van de meest consistente ELP-platen. The Endless Enigma als ‘epic’, From The Beginning het akoestische gitaarliedje van Lake, westerngrap The Sheriff, Aaron Copland’s Hoedown op rauw Hammond en het schitterend met synthezisers laagje-voor-laagje-opbouwende Abaddon’s Bolero: mooi! Voor mij is het titelnummer het hoogtepunt: een prachtig intro op akoestische piano, een mooie zangmelodie en dan barst het los: een gestoorde riff in 5/4 en die compleet waanzinnige synthesizer solo daaroverheen. Prachtig.

Zondag 7 oktober 2018

bazbo 0146: Emerson Lake & Palmer – Pictures At An Exhibition

Dit is misschien wel de beste live ELP die ik ken: rauw, emotioneel en opwindend. Kippenvel all over the place. Zoiets. Ik kocht deze op 30 januari 1981, de verjaardag van mijn moeder, notabene. Terwijl er beneden in de woonkamer allerlei gedoe aan de gang was, ging ik op mijn zolderkamer uit mijn dak(kapel). Allerlei is te vinden op deze plaat: kerkorgel, gierende synth, akoestische gitaar, mooie zang en ruw geblèr, een ontsporende Hammond en debiel goed gedrum. Dit alles gebaseerd op het klassieke werk van Modeste Mussorgsky, maar het trio gaat wel heel vrij om met het materiaal. Voor mij zijn The Old Castle en Blues Variations het hoogtepunt, maar er is ontzettend veel (lees: alleen maar) moois op het album te vinden. Toegift Nutrocker is een cover van het gelijknamige stuk van B. Bumble and the Stingers, dat op zijn beurt weer een bewerking van het hoofdthema van de Notenkraker van Tsjaikovski is. Grappig. Het verhaal gaat overigens dat de band deze plaat samen met Tarkus als dubbelelpee wilde uitbrengen, maar daar wilde de platenmaatschappij dan weer niet aan. Een paar maanden na Tarkus kreeg het kopend publiek Pictures alsnog de gelegenheid het te horen als een goedkope aparte uitgave. Heel gave plaat.

Zondag 7 oktober 2018

bazbo 0145: Emerson Lake & Palmer – Tarkus

YEAH! TARKUS! Het titelnummer is zo ongeveer wel het ultieme ELP-stuk voor mij. Wat een beest. Ik kocht mijn elpee op 20 oktober 1981, maar kende het grote titelstuk al van de livedriedubbelaar Welcome Back […]. Die liveversie is eigenlijk nogal rommelig; hoe ruimtelijk klinkt deze dan. Dat titelnummer beslaat de gehele eerste plaatkant; op kant twee kortere stukken. Van jazzy songs tot grappige rock ’n roll, van klassiek kerkorgel tot rauwe rock. Het maakt de plaat eigenlijk nogal onsamenhangend. Ik sta verbaasd hoe goed mijn vinylversie nog klinkt. Ik heb het album twee keer op vinyl, ja. Enkele jaren geleden kreeg ik van een oud-collega zijn originele uitgave uit 1971. Die is zwaar gehavend, zie ik nu. Mijn plaat is een herpersing uit 1974 op het Manticorelabel. Ik heb de plaat ook nog een paar keer op cd. Jaar of wat geleden verscheen de Steven Wilson remix en die klinkt zo mogelijk nog beter. Headbangen in 5/4!

Vrijdag 5 oktober 2018

bazbo 0144: Emerson Lake & Palmer – Emerson Lake & Palmer

ZO! DAAR ZIJN WE DAN! Dit is het betere werk. Dat dacht het vijftienjarig sukkeltje ook toen hij in de zomer van 1980 dit drietal ontdekte. Eerst een singletje, toen een elpee en binnen driekwart jaar had hij het gehele oeuvre. Dit is de legendarische debuutplaat uit 1970. Alle power van het trio is hier al te vinden. Van de ruige rocker en opener The Barbarian (nota bene een bewerking van een klassiek stuk van Bela Bartok) tot aan het elegante pianoliedje Take A Pebble, van het kerkorgel/pianotrio The Three Fates tot aan het progjazzy Tank en van het folkliedje Lucky Man (de grote hit, ook al is die helemaal niet representatief voor de plaat) tot aan het rauwe Knife-Edge (ook weer gebaseerd op een klassiek stuk, dit keer Sinfonietta van Leos Janacek). Bij het herbeluisteren valt me weer eens op hoe belachelijk goed deze plaat is, zo verscheurd en versnipperd als hij mag lijken. Emerson mag scheuren, gieren en romantisch pingelen op respectievelijk zijn Hammond, Moog en piano, Lake zingt de sterren van de hemel en Palmer mag zijn duivelse drumkunsten overal laten horen. Ik kocht mijn versie op 10 december 1981 en heb een Duitse herpersing uit 1977 op het Manticore label (dat ELP in 1973 opzetten), ontdek ik nu. Veel kan het me niet verrotten. Want wat blijft dit een geweldig album. Gelukkig komt er hierna nog een heleboel ELP!

Vrijdag 5 oktober 2018

bazbo 0143: Keith Emerson – Honky

In 1981 bracht Keith Emerson zijn eerste échte soloalbum uit. Emerson Lake & Palmer was in 1978 een stille dood gestorven en Emerson had wat filmmuziek gemaakt. Honky is nogal een allegaartje van stijlen. Prog, rock, jazz, honkytonk, gospel: het staat er allemaal op. Opener Hello Sailor en het daarop volgende Salt Cay doen nog het meeste aan ELP denken. Voor Salt Cay verscheen overigens ook een ‘officiële’ video, waarin we Emerson bezig zien op de Bahama’s, waar hij zijn plaat opnam. Ik kocht mijn elpee op 8 augustus 1983, een originele Duitse versie uit 1981. Tja, ik had een boel meer ELP-vuur verwacht, dus ergens viel hij me wat tegen. Ondanks dat de veelheid van stijlen onsamenhangend is, blijft het spel van Emerson uit duizenden herkenbaar en is het materiaal hoogst amusant. Fijne plaat.

Vrijdag 5 oktober 2018

bazbo 0142: Keith Emerson – Nighthawks

Meer filmmuziek door Emerson. Dit is van een geheel andere orde. Nighthawks is de spionage/politie/terreurfilm met Sylvester Stallone en Rutger Hauer. Dat vraagt heel andere muziek en dat krijg je. Onvoorstelbaar hoe goed het Emersongeluid past bij de typisch Amerikaanse kost uit de film. Wederom zijn de melodieën en is de mix van orkestratie en toetsengeluid zeer beeldend. The Chopper! Dat Emerson niet veel meer filmmuziek heeft gedaan, is me een raadsel. Er is wel wat, maar het is een wat klein onderdeel in de Emersoncanon. Ik heb een originele ‘half-speed mastered’ Europese versie uit 1981. Op het label van kant 1 staat als artiestennam P. McWilliams en op beide labels heet de film Nighthawk. Raar. Ook raar is I’m A Man, oorspronkelijk van Spencer Davis Group met Stevie Winwood. Het is zo ongeveer het enige lied in het gehele Emersonoeuvre waarin Keith zingt. Het is dan ook verschrikkelijk. Niet het lied (Winwood = God), maar de zang, haha. Ook in het geval van Nighthawks zaten er jaren tussen mijn aankoop van de plaat (30 augustus 1983) en dat ik de film daadwerkelijk zag (videoband ergens in 1989 of 1990). Goede film ook, overigens. Spannond.

Vrijdag 5 oktober 2018

bazbo 0141: Keith Emerson – Inferno

Donderdagavond 12 september 1983. Het is koopavond geweest in het centrum van Tilburg en ik ben terug in mijn studentenkamer. Ik gooi mijn jas uit, doe een heel enkel lampje aan, haal de plaat uit mijn boodschappentas, zet hem op en ga in mijn luie stoel zitten. Lieve help, wat gebeurt hier? Een pianomotiefje en een orkest erbij. Sinister, onheilspellend. Dan … ! Al mijn haren staan recht overeind. Hier hoor je mensen op afschuwelijke manieren dood gaan. Afgeslacht. Dit is bloedstollend. Ik heb kippenvel over mijn hele lijf. Na nog geen veertig minuten is de plaat afgelopen. Ik draai hem nog een keer. Inferno is Emerson’s muziek bij de gelijknamige film van Dario Argento. Slechts piano en orkest. Later natuurlijk nog eens op cd gekocht en een derde keer in de box Keith Emerson At The Movies met allerlei extra’s. Mijn versie kan volgens Discogs nog wel eens tachtig ballen opleveren, maar ik doe hem voor geen goud weg. Film nooit gezien, voel ook geen enkele behoefte daartoe, want de muziek is voor mij beeldend genoeg. Meesterlijk.

Donderdag 4 oktober 2018

bazbo 0140 – Electric Light Orchestra – Secret Messages

Toen ik deze kocht op 1 augustus 1983, in de week dat hij verscheen, en hem thuis voor het eerst draaide, was ik een beetje teleurgesteld. Daar waar Time vernieuwend klonk, leek dit op het eerste gehoor meer van hetzelfde. Gelikt, glad, supernetjes en vooral lekker in het gehoor, dat wel. Maar op dat moment miste ik het rauwe randje, dat de voorgangers allemaal wel hadden. Toch draaide ik hem regelmatig. Hitje was Rock ’n Roll Is King, maar echte hoogtepunten staan er voor mij niet zo op. Beetje een te vergeten niemendalletje en vandaar dat ik gisteren in de veronderstelling was dat er na Time niets meer kwam. Ik zat faut. Secret Messages volgde. Schijnt overigens dat het een dubbelalbum had moeten worden, maar de platenmaatschappij wilde er niet aan. Wat onder andere sneuvelde was een godvergeten Beatlesmedley van bijna een kwartier. Die schijnt later alsnog op een obscure verzamelaar te zijn verschenen, maar ik heb ‘m nooit gehoord. Overigens schijnt dit jaar de dubbelelpeeversie alsnog uit te komen (of hij is al uit), maar daar staat Beatles Forever toch weer niet op. Klootzakken. Hierna wat anders.

Woensdag 3 oktober 2018

bazbo 0139: Electric Light Orchestra – Time

Grappig. Ik verwachtte dat na Discovery de elpee Xanadu in de kast zou staan, want dat stond hij vroeger altijd wel. Nu zie ik dat die bij de filmmuziek staat en daar past hij ook wel beter (want ELO speelt slechts één plaatkant vol, de andere kant is voor Olijfje Newton-John). Als de dag van gisteren herinner ik mij 30 juli 1981, het moment dat ik Time kocht, thuis op de draaitafel legde en aangenaam verrast was: nieuw/modern klinkende ELO. Time is een conceptalbum over tijdreizen en staat vol korte, maar pakkende songs. De strijkjes komen dit keer volledig uit de elektronische doos en dat past goed bij het thema. Hold On Tight was het hitje, Here Is The News had het introotje dat de VPRO later gebruikte, maar voor mij was de gehele plaat één groot hoogtepunt. [Het is mijn laatste ELO op vinyl. De opvolger Balance Of Power kocht ik jarenlang niet. Pas een paar jaar geleden, toen het gehele ELO-oeuvre geremastered en uitgebreid op cd uitkwam, kocht ik alles nog maar een keer. Het ‘nieuwere’ werk (na 1981) vind ik wat minder, maar het blijft een prachtband. Jeff Lynne tourt nog steeds met zijn Jeff Lynne’s ELO, trekt enorme zalen vol en terecht.]
Edit: dat tussen [] is onzin. Er komt er nog eentje. Helemaal vergeten. Maar die komt morgen of zo.

Maandag 1 oktober 2018

bazbo 0138: Electric Light Orchestra – Discovery

Tjonge, wat was ik gek met deze plaat. Ik had al een jaar het singletje Don’t Bring Me Down, maar nadat ik Out Of The Blue had gehoord, moest ik ze allemaal hebben. 19 mei 1980, twee dagen na mijn vijftiende verjaardag, ging ik met mijn cadeaugeld naar de platenwinkel en kocht ik ‘m. Vriendjes vonden hem niet zo goed, ze noemden hem ‘Disco very’ en dat begreep ik niet. Ja, er staat een enkele stamper op, maar iets als Confusion, Need Her Love en Midnight Blue, dat was toch geen disco? Ik draaide deze plaat zó kapot, dat er al snel allerlei krassen in zaten, zodat hij her en der oversloeg. En nu? Ook nu weinig onregelmatigheden te bekennen. Nu was mijn apparatuur destijds ook niet zo goed. Ik had de platenspeler van mijn ouders op mijn kamer en die maakte snel plaats voor een oranje plastic ding dat ik van het achterbuurjochie had gekocht. De naald ervan was kennelijk desastreus. Eind negentientachtig had ik van mijn eerste baantje genoeg geld om iets behoorlijkers te kopen. Maar zover was het nog niet. Mei 1980. Het duurde nog geen twee maanden voordat ik iets anders ontdekte dat mijn gehele leven zou veranderen … maar daarover later meer. Ondertussen verzamelde ik de ELO-platen verder en werd de band van Jeff Lynne de eerste act waarvan ik alle albums compleet had. Voor nu even genieten met deze Nederlandse persing van het jaar van verschijnen: 1979. ‘Don’t Bring Me DOWNNNNNNNNN!’

• • •
 

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – september 2018

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 15:49

bazbo 0137: Electric Light Orchestra – Out Of The Blue

In 1978 zie ik op televisie in het programma Toppop een band met allerlei strijkinstrumenten waarvan de bespelers met hun instrument over het podium lopen te springen. Het lied dat ze spelen heet Mr. Blue Sky en ik denk: ‘Interessant. Onthouden.’ Anderhalf jaar later, op 20 december 1979 later koop ik de elpee waarop het nummer staat. Mijn versie heeft twee lelijke gaten in de linker onderkant van de hoes. Hij is dan ook niet zo duur: veertien gulden voor een dubbelelpee. Nu zie ik dat het een Amerikaanse versie is uit 1977. Het is een loodzwaar pakket met kartonnen binnenhoezen met alle teksten erop, met een poster erin met de bandleden erop en met het kartonnen bouwpakket van de vliegende schotel. Die vliegende schotel ontbreekt nu. Hij heeft jarenlang op mijn zolderkamer gestaan en mijn moeder heeft dat ding wat omver gekieperd bij het stoffen. ‘Bas, je paal is weer omgevallen,’ zei ze dan als ik uit school kwam. Toen ik definitief het huis uitging, is hij in de papierbak verdwenen, ben ik bang. Gelukkig bezit ik nu de cd-versie die ook een bouwpakketje heeft; die zit echter nog steeds zorgvuldig opgeborgen in het hoesje. Over de plaat zelf: in 1977 is Jeff Lynne op de top van zijn creativiteit. Hij schrijft de 17 songs (en een paar meer) voor dit album in een paar dagen tijd. Er staan meerdere hits op: Turn To Stone, Sweet Talking Woman en het al eerder genoemde Mr. Blue Sky. Hoogtepunt in het ELO-oeuvre, wat ik u brom.

Zondag 30 september 2018

bazbo 0136: Electric Light Orchestra – A New World Record

Een volgende stap naar wereldsterdom. Deze plaat uit 1976 bevat de grote hit Livin’ Thing, maar ook Telephone Line en Rockaria!. De liedjes gaan steeds meer richting de perfectie die Jeff Lynne voor ogen heeft. Ik kocht deze op 12 september 1980 en vanaf het begin zat er een deuk in So Fine. Aan het eind, vlak vóór het laatste refrein, sloeg hij over. Toen ik een paar jaar geleden de cd-versie van dit album kocht, miste ik het overslaan. Nu ik de vinylplaat weer draai, merk ik tot mijn stomme verbazing dat hij niet meer overslaat. Wat verderop blijft hij wel twee keer genadeloos hangen. Nou ja. Ik heb een ‘embossed cover’ heruitgave uit 1978. Op de plastic hoes die ik om mijn plaat heb zitten, staat: ‘Deze plastic hoes is niet bij de prijs van de plaat inbegrepen. Wat zou ik ervoor betaald hebben destijds? Een gulden? ‘My Shangri-La has gone away, leaving like The Beatles on Hey Jude’. Mooie plaat. Grijsgedraaid.

Zondag 30 september 2018

bazbo 0135: Electric Light Orchestra – OLÉ ELO

Deze plaat kocht ik op 11 oktober 1981. Van mijn broer. Hij draaide hem nooit en wilde ik hem hebben? Ik was een verzamelaar en wilde het hele ELO-oeuvre compleet. Kostte me tien gulden. De lul. Op deze plaat niets nieuws. Of het moet de ingekorte versie van Kuiama en de single-editie van Roll Over Beethoven zijn. Verder de ‘grootste hits’ van alle voorgaande albums. Leuk hebbendingentsje uit 1976.

Vrijdag 29 september 2018

bazbo 0134: Electric Light Orchestra – Face The Music

Dit is voor mij een wat mindere ELO. Niet dat het slecht is, verre van dat. Maar in mijn oren spettert het allemaal niet. Lynne ging misschien wat meer voor radiovriendelijk, zou dat het zijn? Opener Fire On High is lekker, Poker ramt er ook leuk in en uit de bak ‘zoetsappig’ vind ik One Summer Dream wel heel mooi. Ik kocht mijn plaat op 21 mei 1981 en ik heb de allereerste Britse persing uit 1975, ontdek ik nu. Ook van deze plaat heb ik de originele binnenhoes aan stukken geknipt omdat ik hem aan de muur wilde prikken. Zonde. Ach.

Vrijdag 29 september 2018

bazbo 0133: Electric Light Orchestra – Eldorado

Opnieuw een topper. En een klassieker. Dit keer geen 12.354 cello- en viooloverdubs meer, maar een heus orkest aan het werk. Ik kocht mijn plaat op 5 juni 1980. Achtendertig jaar geleden. Waar blijft de tijd? Deze plaat is in ieder geval tijdloos. Van de hit Can’t Get It Out Of My Head tot aan het momentale titelnummer. Ik zie nu dat ik een heruitgave uit 1978 heb. Ha, en mijn originele binnenhoes is in twee helften, omdat ik de ‘fotokant’ aan de muur had hangen op mijn zolderkamer. ‘Hey! Boy Blue is back!’

Vrijdag 29 september 2018

bazbo 0132: Electric Light Orchestra – The Night The Light Went On (In Long Beach)

Een liveplaat uit 1974. Ik heb dan weer een Europese herpersing uit 1985 en kocht ‘m op 12 februari 1986. Die herpersing heeft een hoes die afwijkt van het origineel. Inhoudelijk is hij superlekker. Opener Daybreaker komt er gelijk goed in en vooral Daytripper valt op. Lynne heeft zijn bewondering voor The Fab Four nooit onder stoelen of banken geschoven. Aan het eind van de plaat vooral rockers à la Roll Over Beethoven en Great Balls Of Fire. Ook leuk.

Vrijdag 29 september 2018

bazbo 0131: Electric Light Orchestra – On The Third Day

JAAA! Dit is denk ik mijn favoriete ELO-album. Het is nog ruw, het rockt nog lekker en de composities vind ik subliem. Deze plaat verscheen in 1973 (ik kreeg hem op 5 december 1980 van de heer Klaas) en ik heb een Amerikaanse heruitgave uit 1978, als ik het goed heb. Alle Amerikaanse versies hadden een andere hoes dan de Europese en er staat een extra stuk op: de single Showdown. Voor mij is de suite Ocean Breakup een hoogtepunt, maar Dreaming of 4000 en het instrumentale Daybreaker vind ik ook geweldig.

Vrijdag 28 september 2018

bazbo 0130: Electric Light Orchestra – Milestones

Deze dubbelelpee bevat de eerste twee albums Electric Light Orchestra en ELO2. Ik kocht ‘m op 26 maart 1981. De eerst elpee is The Move goes strijkje. Schitterende stukken, uitgevoerd door een soort kamerorkest, waarin Roy Wood en Jeff Lynne als een debiel hun cellopartijen tot in het oneindige zitten over te dubben. Vergeten parel, dit. De tweede plaat is al wat meer naar de orkestrale rock die de band ons later voorschotelt. Prijsnummer is het lange Kuiama, maar de gehele plaat mag er zijn. Ik zie dat ik een ‘orginele’ eerste versie van deze set heb. Hij verscheen voor het eerst in Nederland, in 1977, maar de twee albums komen uit 1971 en 1973.

Donderdag 27 september 2018

bazbo 0129: Ekseption – Ekseption ’78

Op 8 augustus 1983 kocht ik dus drie Ekseptionplaten tweedehands. Deze ook. Een latere plaat van het Neerlands tetterdetet-orgel-gezelschap. Er staat wat nietszeggende meuk op, maar ook veel lekker spul. Summertime, bijvoorbeeld. Of Nocturne. Op de voorkant van de hoes is het orgel van het Concertgebouw het decor. Dat je het even weet. Op de achterkant trouwens ook. Hiermede heb ik mijn Ekseptionafdeling afgehandeld. Morgen meer en wat anders.

Donderdag 27 september 2018

bazbo 0128: Ekseption – Hun Grootste Hits

Hollandsche versie van hun Greatest Hits Classic album uit 1975 of zo. Met daarop hun grootste hits. Erg leuk. Veel staat ook op de vorige twee studioplaten die ik al draaide. Sabre Dance is natuurlijk wel een klapper. Ik kocht mijn plaat op 4 augustus 1983. Deze plaat staat letterlijk en figuurlijk vol klassiekers.

Woensdag 26 september 2018

bazbo 0127: Ekseption – 3

Nog zo een die ik tweedehands kocht op 8 augustus 1983. Ook deze plaat stamt uit 1970 en ik heb een originele Nederlandse Philipspersing. Grappig: de plaat moet vóórin de klaphoes; de achterflap is dicht. Wederom een mix van eigen stukken en bewerkingen van klassiek materiaal, waarbij opener Peace Planet gelijk opvalt. Er is zang van een of andere Amerikaan en die is niet eens heel erg. Toch overheerst het instrumentale geweld. Rick van der Linden had wel wat. Ook deze plaat meer dan dertig jaar niet gehoord. Prachtig.

Woensdag 26 september 2018

bazbo 126: Ekseption – Beggar Julia’s Time Trip

Verroest, ik heb een originele Nederlandse versie uit 1970 op het Philips label. Deze plaat kocht ik tweedehands op 8 augustus 1983, waar en waarom weet ik niet meer. Het is een soort conceptalbum met een vaag verhaal over een muzikale tijdreis. Linda van Dyck is de vertelster. De nadruk ligt natuurlijk op bewerkingen van klassieke stukken, iets waar Ekseption een patent op leek te hebben. Toch zijn de eigen stukken ook heel niet verkeerd. De ouverture bijvoorbeeld vind ik zeer smaakvol. Verder is deze plaat voorbij voor je het weet, want hij is nogal aan de korte kant. Leuke plaat!

Woensdag 26 september 2018

bazbo 125: Bill Bruford’s Earthworks – Earthworks

Yep. Deze staat bij de E. Omdat ik Earthworks als de band zie waarvan Bruford een lid is. De inbreng van de overige drie doet niet onder voor die van de drummeester. Ik kocht mijn plaat op 26 maart 1987, volgens mij bij FOX in Enschede, toen hij net uit was. En wat vond ik hem gaaf. Het openingsstuk Thud alleen al stuitert heerlijk alle kanten op. Bruford op elektronische drums die meer melodieën maken dan ritmes bouwen. Twee jaar later kwam de opvolger uit en die (plus alle volgende) kocht ik op cd. Jarenlang was dit het enige Earthworksalbum dat ik niet op cd had en dus had ik ‘m al meer dan twintig jaar niet gehoord. Vorig jaar vond ik dan een cd-versie en die draai ik nu geregeld. Bridge Of Inhibition!

Woensdag 26 september 2018

bazbo 124: Earth Wind & Fire – I Am

Ah, weer een van mijn eerste platen. Ik kreeg deze op 16 mei 1980, een dag voor mijn vijftiende verjaardag. Volgens mij was het een vrijdagavond. De gevers waren de achterbuurjongen en zijn mooie vriendin Linda, op wie ik stiekem enzovoorts. Die avond hadden we met een paar vriendjes en vriendinnetjes een feestje in de achterkamer van mijn ouderlijk huis. Dat werd plakplaatjes draaien en schuifelen! (Mama vond het maar niks.) Ik had deze elpee gevraagd, omdat ik Star op de radio hoorde en zo verschrikkelijk mooi vond. Toen ik ‘m kreeg en draaide, bleek Boogie Wonderland er ook op te staan en ook dat vond ik een tof stuk. De rest van de plaat ging nogal langs me heen. Toen ik me niet veel later ging verzuipen in symfonische rock / prog, kwam de plaat niet meer zo vaak uit de kast. Nu, na meer dan dertig jaar hoor ik hem weer een keer en ik moet zeggen: leuk.

Dinsdag 25 september 2018

bazbo 0123: Eagles – The Long Run

De volgende Adelaarplaat. Uit 1979. Joe Walsh is nu helemaal geïntegreerd in de groep. Voor Randy Meisner komt nu ene Timothy B. Schmidt in de plaats. Zijn basspel lijkt sloom en zijn liedje I Can’t Tell You Why is nóg slomer, de gitaarsolo voorspelbaarder dan ooit. Of ik heb hem te vaak gedraaid, dat kan ook. Na vijfentwintig jaar niet gedraaid valt me vooral op hoe goed het nummer Those Shoes is. Walsh mag eindelijk de talkboxgitaar inzetten en dat maakt het stuk extra lekker. Ik kocht mijn elpee op 7 januari 1982. Helemaal onbekend met enkele nummers was ik nog niet, want ik had een singletje, dat ik kocht op 7 maart 1980, toen ik nog vijftien moest worden. En kijk eens wat ik in de uitklaphoes vind:

Zondag 23 september 2018

bazbo 122: Eagles – Hotel California

Jullie mogen nooit meer meedoen. Natuurlijk volgt nu deze klassieker, die ik kocht op 25 februari 1982. Ik zie nu pas dat ik een Portugese versie heb uit 1986. Geen idee of dat heden ten dage wat waard is. Het nadeel van een klassieker is dat-ie vaak helemaal kapot gedraaid is op de radio. Als je dat even vergeet, blijkt het toch een geweldige plaat te zijn. Bernie Leadon had zijn (gitaar)koffers gepakt en rocker Joe Walsh deed zijn intrede. Je zou verwachten dat het geluid van de groep dan veel ruiger zou worden, maar dat is in mijn oren niet zo. Eerder weer gevarieerder. Natuurlijk, Walsh drukt zijn stempel met de gitaarsolo van het titelnummer en de lick van Life In The Fast Lane, maar het enige nummer dat hij in zijn eentje schreef en bijdroeg is een lieflijk liedje (Pretty Maids All In A Row). Oh, mag ik het nummer Try And Love Again het mooist vinden? Eén keer raden wie het heeft geschreven en zingt. Precies. Na deze plaat en de daaropvolgende tour was het aan Randy Meisner om zijn (basgitaar)koffer te pakken en te vertrekken. Wat mij betreft mist de groep daarna de vocale diversiteit, maar wie ben ik? Ik ben iemand die vier platen van The Eagles op één druilerige zondagmiddag draait.

Zondag 23 september 2018

bazbo 0121: Eagles – Their Greatest Hits 1971-1975

De Vrouw heeft ook een plaat van The Eagles. Deze. Een verzamelaar. Er komen dus nogal wat stukken voor de tweede keer voorbij vandaag, maar er staan er ook wat op van het debutalbum en de derde On The Border die ik niet heb. Belegen en toch blijft het tijdloos, dit. Drie keer raden welke elpee hierna komt. Of nee, doe maar niet.

Zondag 23 september 2018

bazbo 0120 – Eagles – One Of These Nights

Twee dagen later kocht ik deze plaat. Ik zal wel geld op mijn verjaardag hebben gekregen. Op dit album uit 1975 staan de hits Lyin’ Eyes en het titelnummer. Eerlijk gezegd vind ik die nogal leeg en kapot gedraaid. Opnieuw vallen de stukken van Randy Meisner wat mij betreft het meest op: Too Many Hands en Take It To The Limit. Visions van nieuwkomer in de band Don Felder mag er ook zijn. Maar het meest overdonderend vind ik het instrumentale stuk van Bernie Leadon dat Journey Of The Sorcerer. Banjo en strijkers. Sinister. Mooi.

Zondag 23 september 2018

bazbo 0119: Eagles – Desperado

Welkom bij de E. Hier zijn we wel even mee bezig. We beginnen gelijk met mijn favoriete Eaglesplaat. Dit is een conceptalbum van toen de heren nog niet aan de coke en de grootheidswaanzin waren. Parallellen tussen de outlaw en de rondreizende rockartiest, daar gaat het over of zoiets. In de oerbezetting: Henley, Frey, Leadon en mijn favoriete Eagle Randy Meisner. Wat is er van hem geworden? ‘Retired’ lees ik op wikipedia. Voor dit album schreef en zong hij Certain Kind Of Fool. Prachtig. Grote hits staan er ook op. Saturday Night, Tequila Sunrise en het titelnummer. Mooi, hoor. De foto op de achterzijde van de hoes ook. Ik kocht mijn plaat op 17 mei 1982. Wacht, dat was de dag dat ik zeventien jaar oud werd.

Zondag 23 september 2018

bazbo 0118: Bob Dylan – Real Live

Allemensen, op deze is het gekras van de ouwe nog erger. Nasaler kan het niet. Ik kocht dit live-album uit 1984 op 5 augustus 1985. De plaat geeft een leuk beeld van hoe een concert van Dylan in 1984 was. Twee akoestische songs en de rest elektrisch. Tangled Up In Blue vind ik mooi. Op ‘toegift’ Tombstone Blues doet ene meneer Carlos Santana mee. Met dit album sluiten we mijn Dylan-sectie en tevens de letter D af.

Zondag 23 september 2018

bazbo 0117: Bob Dylan – At Budokan

Nog een Dylan live. Deze klinkt wat poppy-folky en vooral gelikt. De nasale stem kraaienstem is zoals vanouds; je moet ervan houden. Opnieuw allerlei grote stukken. Mijn favorieten: Oh Sister, One More Cup Of Coffee en vooral het machtige It’s Allright Ma, I’m Only Bleeding. Ik kocht de ‘grote’ uitgave op 27 maart 1985, die met de poster en het boek met teksten in Japans en Engels. Ook deze al tijden niet gehoord. Leuke zondagmorgen.

Zaterdag 22 september 2018

bazbo 0116: Bob Dylan & The Band – Before The Flood

Kijk! Hoor! Dit is het betere werk. Magistrale liveplaat van Dylan met The Band. Alle hoogtepunten van beide acts op één dubbelelpee. Ik kocht ‘m op 2 maart 1985 en weet nog goed dat ik hem helemaal debiel goed vond. Toch heb ik niet veel van zowel Dylan als The Band. Maar deze dubbelaar gaat erin als koek. Lekker. Voor mij zijn de hoogtepunten Lay Lady Lay, Ballad Of A Thin Man, Endless Highway, de akoestische versie van Don’t Think Twice, It’s Allright en All Along The Watchtower. Maar alles is geweldig. Stuk voor stuk. Hele album is een klassieker. Kijk! Hoor!

Zaterdag 22 september 2018

bazbo 0115: Duran Duran – New Moon On Monday (12″ single)

Duran Duran. Nooit iets mee gehad. Nog steeds niet. Dit is een maxisingle, dus is snel klaar. Een langere discoversie op de A-kant en een kortere singleversie op de B-kant. Plus een extra nummer: een niemendalletje zoals ze destijds vaker op dit soort uitgaven stonden. Ik begrijp ook niet waarom De Vrouw deze ooit gekocht heeft. Was dit een hit? Geen idee. Ik plak de youtube-link hieronder zonder hem te bekijken. Duran Duran. Nooit iets mee gehad. Nog steeds niet.

Zaterdag 22 september 2018

bazbo 0114: The Drifters – Greatest Hits

Ha, wat zullen we hier eens van zeggen? Leven deze gasten nog? Hun uitvoeringen van allerlei bekende liederen zijn in ieder geval tijdloos. Zeer aangenaam, wel. En voorbij voor je het weet. Ook deze plaat is van De Vrouw. De prijssticker verraadt dat ze hem ooit fl19,95 heeft gekocht bij Diskorama, een platenwinkel hier in de Korenstraat van ons zo majestueuze Apeldoorn. In het pand zit nu een koffietent/lunchroom gevestigd. Alles gaat naar de kloten.

Zaterdag 22 september 2018

bazbo 0113: Dr. Hook – Greatest Hits

Jippie! Een Arcade TV-LP! Deze is van De Vrouw. Dit zijn van die tong-in-de-wang-ironische liedjes, bij vlagen zeer melig. Volgens mij is het meer satire dan echte popmuziek. Alle mij bekende hits staan erop, van Sylvia’s Mother tot When You’re In Love With A Beautiful Woman en van Sharing The Night Together tot You Make My Pants Want To Get Up And Dance. Alleen Baby Makes Her Blue Jeans Talk ontbreekt. Onvervalste jaren zeventig meuk. Heerlijk.

Vrijdag 21 september 2018

bazbo 0112: Geoffrey Downes & The New Dance Orchestra – The Light Program

Wow! Dit is gaaf, nu weet ik het weer! Geoff Downes, bekend van Buggles en Yes, maakte in 1987 deze dubbelaar. Ik kocht hem op 6 juni 1989. En wat vind ik hem schitterend! Veel te lang niet gehoord. Vijf instrumentale stukken die ieder weer bestaan uit kortere in elkaar overlopende delen, grotendeels geprogrammeerd, je valt van de ene sfeer in de andere stemming, heel bijzonder allemaal. Ik vind Downes niet altijd een goede toetsenist (in Yes moet hij het echt afleggen tegen Wakeman en Moraz), maar dit werk is grohoote klasse. Mag ik deze nog een keer draaien?

Vrijdag 21 september 2018

bazbo 0111: The Doors – Live at the Hollywood Bowl (EP)

Beetje rommelige EP. Mooie versie van Light My Fire wel. De rest is een vreemd allegaartje met Unknown Soldier, Spanish Caravan en flarden van The Celebration Of The Lizard. Leuk om te horen, al is het geluid niet al te denderend. Ik kocht ‘m op 23 juli 1987, toen hij net uitkwam. Volgens Discogs heb ik de allereerste UK/European versie. Is dat hele concert ooit nog eens verschenen, eigenlijk?

Donderdag 20 september 2018

bazbo 0110: The Doors – Absolutely Live

O wacht, ik heb niet twee, maar drie favoriete Doorsplaten. The Doors, Morrison Hotel en deze. Belachelijk goede versie van When The Music’s Over. ‘SHUT UP!’ Heerlijk zoals Jim tekeer gaat. Ik kocht mijn dubbelelpee op 16 juli 1985 en daarmee is het mijn eerste Doorsplaat. Ik heb een heruitgave uit 1973. Ik heb alle reguliere studioalbums van The Doors wel op cd, maar deze niet en deze heb ik dus tijden niet gehoord. Ik brul alles wel zo weer mee. ‘WE WANT THE WORLD AND WE WANT IT!’ Heel fijn.

Woensdag 19 september 2018

bazbo 0109: The Doors – The Doors

Klassieker. 1967. Met Light My Fire en The End. Maar ik vind alle stukken op deze plaat geweldig. Samen met Morrison Hotel mijn favoriete Doorsplaat. Ik kocht deze op 25 juli 1988, stapte dus nogal laat The Doors binnen. Heb ook niet veel Doors op vinyl. Mijn versie is een Canadese heruitgave uit 1982.

Woensdag 19 september 2018

bazbo 0108: The Dolphin Brothers – Catch The Fall

Ah, eindelijk weer een plaatje van mijzelf. The Dolphin Brothers was Steve Jansen en Richard Barbieri (van Japan). Zij brachten in 1987 deze plaat uit. Ik kocht ‘m op 7 april 1988. Mooie, atmosferische songs, bij tijden swingend, in dat typische Japangeluid à la Tin Drum. Veel groten doen mee: Danny Thompson, David Rhodes, Katie Kissoon en PP Arnold, vele anderen. Heel mooi, allemaal! Ik heb deze nooit op cd gevonden, dus heb ‘m al vijfentwintig jaar niet gehoord. Prachtplaat, wel.

Woensdag 19 september 2018

bazbo 0107: Neil Diamond – The Jazz Singer

Muziek van een film. Film nooit gezien. De Vrouw wel. ‘Over een zanger die naar z’n mallemoer gaat, geloof ik. En met Lawrence Olivier als een nare Jood. Geloof ik.’ Vandaar dat ze de plaat heeft gekocht. Film en plaat komen uit 1980. Love On The Rocks is de hit. Rest van de plaat is heel aardig, zitten een paar goede stukken bij, zoals America.

Dinsdag 18 september 2018

bazbo 0106: Neil Diamond – 20 Superhits

Oeioeioei, deze slaat veel over en blijft nog veel meer hangen. Komt geen einde aan die plaat. Ik zei al dat De Vrouw niet altijd zuinig was op haar vinyl. Maar ik begrijp nu wel waarom ze twee verzamelelpees van Neil Diamond heeft. Op alle twee staan nagenoeg dezelfde twintig nummers. Mooi, dat wel, maar niet als de barsten erin zitten. Oeioeioei.

Zondag 16 september 2018

bazbo 0105: Neil Diamond – 20 Golden Songs

De Vrouw was nogal into Neil Diamond. Begrijpelijk. De man maakte meesterlijke songs. Ik geloof dat hij eind jaren zestig ergens in een kantorenpand in een grote stad in de USA een songwinkel had. Hij verkocht de songs die hij klaar had liggen en schreef ze op bestelling. Toen hij nauwelijks klanten (en inkomen) had, besloot hij zijn liedjes zelf maar te gaan zingen en voor hij het wist was hij een ster. Op deze verzamelaar twintig van zijn mooiste.

Zondag 16 september 2018

bazbo 0104 – Neil Diamond – Hot August Night

Barst. Het is al half september. Ook dit is een legendarisch album dat bij veel muziekliefhebbers in de kast staat. Discogs vertelt mij dat we een Britse herpersing uit 1977 hebben. De plaat komt uit 1973 en het concert uit 1972, alweer. En ja, ze komen allemaal voorbij: I Am I Said, Sweet Caroline, Song Song Blue, noem ze maar op. Meneer Diamond was/is een groot songsmid. Hij leeft nog en schijnt nog op te treden, ook. Dit album is een klassieker. Zeker voor de zondagmiddag. Maar wat is hij daar nou aan het doen op die hoes? Luchtgitaarspelen is het niet. Beetje suggestief, wel.

Zaterdag 15 september 2018

bazbo 0103: Kevin Rowland & Dexys Midnight Runners – Too-Rye-Ay

De Vrouw was niet zo heel zuinig op haar grammofoonplaten. Deze slaat veel over. In het begin dacht ik dat hij dan snel afgelopen zou zijn, maar hij blijft ook vaak hangen. Daardoor duurt hij dan weer langer. Heel lang, als je de naald niet een zetje geeft. Op zich een leuke plaat van deze pretband, maar met echte gypsy of folk heeft het natuurlijk helemaal niets te maken. De twee hitjes brul je zo mee; de overige deunen blijven niet zo hangen. Niet erg, allemaal.

Vrijdag 14 september 2018

bazbo 0102: John Denver – Zijn grootste successen

Gelukkig ontbreekt Greatest Hits – Volume 1 in haar collectie. Maar daarvoor in de plaats heeft ze Zijn grootste successen. Ja, ik vraag me ook af waarom De Vrouw twee verzamelelpees van John Denver heeft .

Vrijdag 14 september 2018

bazbo 0101: John Denver – Greatest Hits – Volume 2

Soms zijn dingen zo erg, dat ze weer leuk worden. Ik kan zeggen wat ik wil, maar ook deze liedjes zijn gewoon goed in elkander gezet. Die John Denver schreef het meeste werk gewoon zelf. En ze zijn tijdloos. Geen speld tussen te krijgen. Ha, De Vrouw zingt alles zo weer mee. Gelukkig ontbreekt Greatest Hits – Volume 1 in haar collectie. En ik wil zo’n overhemd.

Vrijdag 14 september 2018

bazbo 0100: Deep Purple – The House Of Blue Light

Nummerke honderd. We zijn al een heel eind gevorderd in het eerste vak. Dit is een fijne latere Purpleplaat, in de klassieke MkII-bezetting. Ik kocht hem op 15 juni 1987, toen hij net uit was. De stem van Gillan is lang niet meer zo krachtig als in de jaren zeventig. Hij klinkt wat gruizig en past prima bij deze melodieuze rocksongs. Blackmore en Lord scheuren daarentegen nog als vanouds. Bijzonder aardige plaat. Ook al meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord. Leuk!

Vrijdag 14 september 2018

bazbo 0099: Dawn featuring Tony Orlando – Greatest Hits

Oei! Mijn D staat niet helemaal goed alfabetisch! Mijn Deep Purple staat vóór Dawn. Gauw herstellen. Het moge duidelijk zijn: deze plaat is van De Vrouw. De plaat zit los in de buitenhoes! Er zit niet eens een binnenhoes in! Dat mag toch niet! Niets klopt er hier in dit huishouden. Wat een zootje. En de muziek is ook kut. Hoewel, het is eigenlijk best grappig. Allemaal grote hits gejat van anderen. Niet erg. Lekker faute jaren zeventig meuk, dát is het! Draaien op het eerstvolgende feestje!

Donderdag 13 september 2018

bazbo 0098: Deep Purple – 24 Carat Purple

Kijk aan! Volgens mij is dit zo’n plaat die iedere rockliefhebber wel in de kast heeft staan. En terecht. Goede verzameling stukken van de ‘classic’ Purple-bezetting. MkII noemen de kenners deze, geloof ik. Ik kan er ook I of II naast zitten. Ik kocht mijn versie op 30 juni 1986. Natuurlijk kende ik Smoke On The Water en Child In Time en die staan hier in de liveversie van Made in Japan op. Echter, zelf werd ik helemaal omver geblazen door Strange Kind Of Woman, ook al van Made in Japan. Het duurde nog een fikse tijd voordat ik die liveplaat in huis had (op cd). Veel eerder had ik al de 4cd-doos Shades 1968-1988 in huis. Wacht effe, dan zet ik ‘m nog wat harder. Ta-ta-taaaa, ta-ta-tadaaaa!

Woensdag 12 september 2018

bazbo 0097: Spencer Davis Group featuring Stevie Winwood – The Best Of The Spencer Davis Group featuring Stevie Winwood

Jippie! Heerlijk om dit allemaal te horen. Ik heb veel Winwood en SDG op cd, maar veel van het oude werk heb ik al een tijdje niet geluisterd. Natuurlijk staan de joekelaars Gimme Some Lovin’, I’m A Man en Keep On Running erop. De plaat verscheen in 1967, maar mijn versie is er eentje uit 1986. Ik kocht hem dan ook op 20 juni 1988. Tijdloze muziek. Winwood is een held. Enne … ik zit bij de D!

Woensdag 12 september 2018

bazbo 0096: The Cure – Kiss Me Kiss Me Kiss Me

Joah! Deze had ik ook. Enige album van The Cure dat ik heb. En eerlijk: ik kocht hem vanwege de hit Why Can’t I Be You? en ook eerlijk: dat vind ik nog steeds een lekker nummerke. Ik weet nog goed dat ik op 5 april 1988 thuis kwam met de plaat, hem draaide en tot mijzelve zei: ‘De rest is ook gaaf, zeg!’ Opener The Kiss, bijvoorbeeld. Of Torture en Hey You! en afsluiter Fight zéker. Lekkere plaat; gaaf dat ik hem weer eens hoor.

Woensdag 12 september 2018

bazbo 0095: Culture Club – Colour By Numbers

Och jonge. Wat is dit nou weer? Dit is niet eens heel erg. Leuke liedjes in zo’n typisch jaren tachtig geluidsjasje. ‘Oooh, deze is van mij!’ roept De Vrouw als het eerste nummer (het hitje Karma Chameleon) begint. Daarna kent ze geen enkel liedje meer. Ha, die had de plaat gekocht om dat ene hitje en dat was dan ook het enige nummer dat ze draaide. De rest nooit gehoord, zeker? ‘De rest nooit gehoord,’ bekent ze met rood hoofd. Ik vind het allemaal niet erg, net als de plaat zelf.

Woensdag 12 september 2018

bazbo 0094: Crosby Stills Nash & Young – American Dream

Dit blijf ik toch een heel leuke plaat vinden. Stuk voor stuk goede songs, zeer afwisselend en alles klinkt heel goed (ondanks dat het productioneel/geluid een allegaartje is). De Young- en Nashnummers springen er wat mij betreft weer heerlijk bovenuit, maar ik ben dan wel een hippieliefhebber. Ik kocht de plaat op 19 mei 1989, terwijl hij een jaar eerder uitkwam. Er zijn gasten die deze persing in ‘mint condition’ aanbieden voor veertig neuro. Die van mij is in mint condition. Ik was het niet. Hoor De Vrouw eens bijna alles weer meezingen!

Dinsdag 11 september 2018

bazbo 0093: Crosby Stills & Nash – CSN

Dit schijnt zo ongeveer een legendarisch album van het trio te zijn. Ik vind hem wat onregelmatig. Er staan prachtige stukken op (Dark Star en vooral Cathedral, bijvoorbeeld), maar ook wat songs die bij mij niet blijven hangen. Slecht is het zeker niet. Er speelt ook weer een heel arsenaal aan grootheden op mee. Ik kocht deze op 8 mei 1989 en ik blijk een originele Nederlandsche persing uit 1977 te hebben. For what it’s worth.

Maandag 10 september 2018

bazbo 0092: David Crosby & Graham Nash – Live

Liveplaat van het duo uit 1977, met dezelfde fantastische band als Whistling Down The Wire en dus ook Jackson Browne’s Running On Empty. Ook deze kocht ik op 9 oktober 1989 en tweedehands en ik zou niet weten waar. Deze is wel veel aanstekelijker dan de studio. Het repertoire is ook afwisselender: Immigration Man, solowerk en een lange versie van Déjà-Vu. David Lindley giert af en toe de bocht uit, kortom: lekker, wel.

Zondag 9 september 2018

bazbo 0091: David Crosby & Graham Nash – Whistling Down The Wire

Nog een duoplaat van de heren Crosby en Nash. De begeleidingsband is geweldig: David Lindley, Danny Kortchmar, Russell Kunkel en Craig Doerge (jawel, dezelfde gasten die ook op Running On Empty van Jackson Browne spelen!). Het klinkt als een tiet en de samenzang is weer op en top. Toch vind ik deze plaat veel vlakker dan de voorganger. Er staan ook geen echte klappers op, geen stukken die direct in mijn kop gaan zitten en daar blijven hangen. Ook deze kocht ik op 9 oktober 1989, net als de vorige tweedehands ergens. Ik zou niet meer weten waar.

Zondag 9 september 2018

bazbo 0090: Graham Nash & David Crosby – Graham Nash & David Crosby

Deze zou bij de N moeten staan! Maar bij de volgende plaat van het duo staat Crosby vooraan. Onbegrijpelijk. Ik houd ‘m even bij de C. Leuke plaat, dit. Staan weer alleen maar schitterende songs op. De lichtvoetige liefdesliedjes en protestsongs van wereldverbeteraar Nash naast de zwaarmoedigheid van Crosby. Perfect in balans, mooi duo. De samenzang is fenomenaal. Opener Southbound Train en afsluiter Immigration Man zijn de sterkste stukken wat mij betreft. Ik kocht deze plaat op 9 oktober 1989.

Zondag 9 september 2018

bazbo 0089: Crosby Stills Nash & Young – 4 Way Street

Klassieker. Hoe ik precies CSNY leerde kennen, weet ik niet meer. Staat me bij dat mijn oudere broer een keer een stapel platen van iemand had geleend, waaronder Déjà Vu en CSN. Die vond ik heel prachtig. Altijd al geïnteresseerd in live, kocht ik dan deze op 5 augustus 1985. Blijft mooi! De eerste plaat staat vol met akoestische (solo)nummers van de vier en vooral het werk van Nash en Young vond en vind ik gaaf. De tweede plaat is elektrisch en ook daar is Young geweldig (G-I-T-A-A-R). Daarnaast is Long Time Gone van Crosby erg mooi. Ik heb ook de cd-versie en daar staat nog wat meer (akoestisch) materiaal op. Had ik al gezegd dat dit een klassieker is?

Zaterdag 8 september 2018

bazbo 0088: Jim Croce – Jim Croce’s Greatest Love Songs

De Vrouw herkent het gelijk als ik het opzet. Gelukkig. Dat was met Rita Coolidge wel anders. ‘Emmylou Harris!’ riep ze uit. ‘Nee? Janis Ian?’ ‘We zitten bij de C, schat.’ ‘Dan weet ik het niet.’ ‘Rita Coolidge? Had ik dat?’ Om eerlijk te zijn vind ik Rita Coolidge veel leuker om te horen en veel mooier om te zien dan Jim Croce. Maar dat zeg ik maar niet.

Zaterdag 8 september 2018

bazbo 0087: Creedence Clearwater Revival – Gold

Een Hollandsch prutverzamelplaatje is het en ik koop ‘m op 7 mei 1982 omdat hij én goedkoop is én de lange versies van I Heard It Through The Grapevine en Suzie Q erop staan. Nu ik het terug hoor, vind ik die ook nog steeds heel geweldig. Proud Mary mag er natuurlijk ook zijn en Born On The Bayou, maar vooral Have You Ever Seen The Rain is hét prijsnummer. Tijdloos. En de achterzijde van de hoes met daarop vooral reclame voor de verzamelalbums van The Cats, Mieke Telkamp en Gerard de Vries is natuurlijk helemaal hilarisch.

Zaterdag 8 september 2018

bazbo 0086: Cream – Wheels Of Fire

White Room! Dat was de reden dat ik deze dubbelaar kocht op 15 mei 1987, want die stond niet op de Backtrackin’ verzamelelpee. Wat een prachtnummer blijft het. Politician bleek toch ook grandioos. De rest van de studiostukken op de eerste plaat mogen er ook zijn. Op de tweede plaat gaat het drietal live helemaal loos. Ik weet nog dat ik hoopte dat Spoonful beter zou zijn dan het origineel, maar dat bleek niet het geval: de gitaarmuur van Clapton ging me na een minuut of wat vervelen en dan moest ik nog tien minuten uitzingen. Nee, dan de Jack Bruce solo Traintime. Weergaloos. Wat ik me ook nog herinner: toen ik de plaat kocht, was hij goedkoop – vijftien gulden, geloof ik -, dus ik wist dat het een herdruk was.Toch net even op Discogs kijken. Ik heb inderdaad een herpersing, eentje uit 1983. Toch zijn er gasten die er zestig ballen voor vragen. O, en dat de rafels aan de extra buitenhoes hangen, komt door de kutkat Mo. Soms zette hij zijn nageltjes in de ruggen van mijn platen. Eén keer heb ik ‘m een rotschop verkocht; sindsdien liep hij in een boog om de platenkast heen. Ik mis ‘m.

Zaterdag 8 september 2018

bazbo 0085: Elvis Costello – Spike

BARST! Er zit een faut in mijn telling! Ik heb nummer 0015 dubbel. Dat betekent dat ik nu van 0083 naar 0085 spring. Excuus. Deze Costello-soloplaat kocht ik op 15 oktober 1989. Hij was net uit, weet ik nog. Wat een ongelofelijk leuke plaat vond ik het. Heel veel groten der aarde spelen erop mee: Jerry Marotta, Jim Keltner, Marc Ribot, Chrissy Hynde, Mitchell Froom, Christy Moore en niet te vergeten ene Paul McCartney, die ook nog eens mee schreef aan twee songs, waarvan Veronica de meest aanstekelijke is. Ik zing alles zo weer mee! Heerlijk.

Vrijdag 7 september 2018

bazbo 0083: Elvis Costello and the Attractions – Tokyo Storm Warning Pts 1 & 2 (12″ single)

En dit is de maxisingle die mee kwam met Blood & Chocolate. Ik dacht altijd dat het een speciaal duo-pack was, maar daar heeft Discogs het niet over. Misschien was het een actie van de lokale platenboer destijds: ‘Als je nu de nieuwe Costello koopt, krijg je een 12″ maxisingle erbij cadeau!’ Of deden ze toen nog niet aan die fratsen? Ik vraag me af waarom mijn broer deze dan ook weg gaf en vind stiekem de B-kant leuker.

Vrijdag 7 september 2018

bazbo 0082: Elvis Costello and the Attractions – Blood & Chocolate

Kerst 1986. Iedereen in het gezin heeft iets gekocht voor alle anderen. Op 25 december bij de ontbijttafel pakken we alles uit. Ik krijg een elpee! En er zit zowaar een maxisingle extra bij ook. ‘Deze moet je goed vinden,’ zei mijn oudste broer. ‘Costello is het helemaal.’ Die middag vroeg hij mij of hij mijn elpee mocht lenen, want hij wilde hem opnemen (op cassette). Ach zo. Ik had voor iedereen iets gekocht waarmee ik de ontvanger blij hoopte te maken; mijn broer kocht voor mij een plaat die hij zelf wilde horen. De lul. Nu zoek ik op Discogs naar mijn versie en ontdek ik dat ik als ik ‘m verkoop er bijna honderd ballen voor kan vragen. Maar ik wil hem niet kwijt. Gave plaat. Hit: I Want You. Vind ik het minste nummer. In alle andere zit een lekker goor orgeltje.

Vrijdag 7 september 2018

bazbo 0081: Rita Coolidge – Anytime… Anywhere

Het moge duidelijk zijn: deze is van De Vrouw. Kwaliteitsvrouwenpop uit 1977. Een mooi album met covers van onder andere Kris Kristofferson, Sam Cooke, Smokey Robinson, Boz Scaggs, Neil Sedaka; het valt me niks tegen. Hoop bekende namen onder de muzikanten: Leland Sklar op bas, bijvoorbeeld. Op drums ene Mike Baird; even dacht ik dat het de drummer van ZZ Top was, maar dat is bij nadere overpeinzing Frank Beard. Het zou ook te debiel voor woorden zijn, maar ja, dat zijn mijn gedachten wel vaker. Leuk album. Typisch jaren zeventig Amerikaans geluid. Mooie foto op de binnenhoes. Rita was een prachtige dame …

Vrijdag 7 september 2018

bazbo 0080: Ry Cooder – Paris, Texas

Tijdloos. Wat een ruimte. Of je in de Amerikaanse woestijn staat. Ik zag de film ergens in 1987 op televisie en was geheel uit het veld geslagen. Niet eens zozeer vanwege het verhaal, maar wel door de combinatie van de leegheid van het land en de uitgestrekte muziek. Op 15 december van hetzelfde jaar kocht ik de soundtrack. Meesterwerk.

Vrijdag 7 september 2018

bazbo 0079: Ry Cooder – Jazz

Dit is denk ik mijn favoriete Ry Cooder album. Toch stapte ik pas laat in. Deze kocht ik op 21 mei 1986, ik was net 21 jaar jong geworden. De mix van oude gospel, hilarische ‘slow drag’, Amerikaanse folk en de malle jazz van Bix Beiderbecke werkt nog steeds. Aanstekelijk. Heerlijke duik in de geschiedenis van de Amerikaanse muziek, terwijl Cooder het ook weer allemaal naar zijn eigen hand zet. Briljant muzikant. Ik heb niet veel van Cooder op vinyl, maar zijn complete oeuvre staat hier in de cd-kast.

Woensdag 5 september 2018

bazbo 0078: Perry Como – Forever – 32 Hits

Nu wordt het wél erg. En ik weet ook niet waarom De Vrouw twee dubbelelpees van Perry Como heeft.

Woensdag 5 september 2018

bazbo 0077: Perry Como – 40 Greatest

Tsja. Deze dubbelelpee is van De Vrouw. Twee uur lang Perry Como. Het went. Stuk voor stuk wel ‘klassieke’ liederen. Eigenlijk niet eens erg. Niet eens heel erg. Als ik dat zeg, is dat erg?

Woensdag 5 september 2018

bazbo 0076: Commodores – The Best Of

Tja. Gelikt gedoe. Begint met Three Times A Lady. Kwijleriger kan bijna niet. Verderop swingt het wat meer en vind ik het veel beter te pruimen. Tijdloze jaren zeventig pop. Deze is van De Vrouw. Geeft niets.

Maandag 3 september 2018

bazbo 0075: Coda – Sounds Of Passion

Jeumig. Dit blijft ook gaaf. Op 16 juni 1987 kocht ik dit album, nadat ik een recensie had gelezen in de Music Maker, waar ik een tijdje een abonnement op had. Ene Erik de Vroomen had in eigen beheer dit werk opgenomen. De productie is dan ook wat kaal en ruw, maar ik houd daar wel van. Composities zijn verschrikkelijk goed. Nederlandsche prog zoals je het niet veel meer hoort. Ik niet, tenminste. Natuurlijk heb ik deze ook al lang op cd (in een zeer uitgebreide dubbel-cd-versie nog wel), maar wat me opvalt is hoe goed deze vinyl klinkt. Kijk ik op Discogs, dan ontdek ik dat ik de originele (eerste) Nederlandsche persing op het Boni-label heb. Kan ik nog geld voor vragen als ik mijn collectie ga verkopen (lees: als ik dood ben).

Zondag 2 september 2018

bazbo 0074: Joe Cocker – Unchain My Heart

Aah! The Cock! Toen ik in 1988 De Vrouw had leren kennen, gaf ik haar voor Sinterklaas of met Kerst een cadeau: deze plaat van Joe Cocker. Zij vond het titelnummer erg mooi; ik luisterde de rest van de plaat ook en die viel me helemaal niet tegen. Deze had ik de afgelopen achtentwintig jaar niet meer gedraaid. Het is niet slecht, maar de productie is typisch Amerikaans en wat eenvormig: ieder nummer heeft dezelfde sound. Daarom ligt verveling op de loer. Maar slecht? Nee, de stem van de heer Cocker is ook hier geweldig. We kochten twee jaar na deze nog een liveplaat uit 1990 en ik moet zeggen dat ik die ook al achtentwintig jaar niet heb gehoord.

Zondag 2 september 2018

bazbo 0073: Jimmy Cliff – The Power And The Glory

Dit is geen reggae. Wat het wel is, weet ik ook niet goed. Poppy, dansbaar, vrolijk, een voorloper van Manu Chao? Of van alles een beetje en nog wat meer? De Vrouw heeft Jimmy Cliff live gezien tijdens Pinkpop in Landgraaf in negentienhunebed of een jaar eerder of later, daar wil ik van af wezen. En omdat dat ene hitje (Reggae Night) erop staat, moest ze ‘m kopen. Dat er nog een tweede hitje op staat (Sunshine In The Music), vertelt haar verhaal niet, maar dat tweede hitje is wel representatief voor de gehele plaat. Beetje nep dit, maar aanstekelijk is het wel.

Zondag 2 september 2018

bazbo 0072: Richard Clayderman – Ballade Pour Adeline

Ik ga even het hele huis goed stofzuigen. Deze is van De Vrouw. Eigenlijk is het nog niet zo erg als dat ik had verwacht. Tuurlijk, het is allemaal heel gelikt en lief, maar er zit zelfs ergens wat humor in en het klinkt ook wat jazzy her en der. Ik heb het wel eens erger gehoord, eerlijk gezegd. En Moon River van Mancini staat erop: leuke keuze.

Zondag 2 september 2018

bazbo 0071: Eric Clapton with Michael Kamen – Edge Of Darkness (EP)

Zo! Dit is het betere werk, meneer Clapton! Eind 1986 was op de Nederlandse televisie de BBC-serie Edge Of Darkness te zien. Met Bob Peck en Joe Don Baker in de hoofdrollen. Mijn vader probeerde uit alle macht het verhaal te volgen; ik was van begin af aan gegrepen door de meeslepende muziek. Niet veel later (10 januari 1987) vond ik die in de platenwinkel. Balen: het is een EP. Mooi: het is mooi. Heel gaaf om weer terug te horen; ik heb het nooit op cd kunnen vinden, maar ik heb ook niet goed gezocht. Volgens Discogs heb ik zo ongeveer de eerste versie van de BBC Records. Als Clapton meer van dit werk had, dan zou ik meer van hem in de kast hebben staan. Maar dat heb ik niet. Zou die serie eigenlijk nog wat zijn?

Zondag 2 september 2018:

bazbo 0070: Eric Clapton – Backtrackin’

Deze dubbele verzamelaar kocht ik op 13 april 1987 en is nogal een ratjetoe. Draken als Swing Low Sweet Chariot en Wonderful Tonight, maar ook klassiekers als Layla en Presence Of The Lord en Spoonful. Het solowerk kan me niet zo bekoren (of hij moet het live spelen, zoals op de vierde plaatkant hiero), maar Blind Faith en Cream smaakt naar meer!

Zaterdag 1 september 2018

bazbo 0069: Tracy Chapman – Tracy Chapman

‘O ja! Deze had ik ook!’ roep ik uit als ik deze plaat uit de kast trek. Het was de zomer van 1988. Fast Car was een hitje en ik ontmoette iemand die alle liedjes van deze plaat a capella kon nazingen. ‘Geen kunst,’ zei ik haar. ‘Jij bent óók een neger.’ Ik mocht van haar wel met haar meezingen. Zij overstemde me toch, zo’n krachtig stemgeluid had ze. Bovendien kende ik die liedjes nog helemaal niet. Dat veranderde op 22 juli, want toen kocht ik deze plaat. Inderdaad, deze had ik ook. Vijfentwintig jaar niet gedraaid. Mooie liedjes, wel. Nu zing ik ze ook zo mee. Vraagt De Vrouw: ‘Was dit nou een man of een vrouw?’ Ik zeg: ‘Dat kun je op de hoesfoto niet zien. Volgens mij is het een neger.’

Zaterdag 1 september 2018

bazbo 0068: Peter Cetera – Solitude/Solitaire

O ja, deze had ze ook. De frontman van Chicago solo. Mooie songs, maar wat vooral opvalt is de zo typische jaren tachtig productie. Als ik de info op de binnenhoes eens doorspit, doen er allerlei geweldige muzikanten mee, maar ik hoor ze door al het gelikte en kille elektronischecomputergedoe heen helemaal niet. Dat vind ik jammer. Plaat had beter verdiend.

Zaterdag 1 september 2018

bazbo 0067: Johnny Cash – The Best Of Johnny Cash

Een kwart van deze hits komt van de twee gevangenisconcerten. Die behoren in mijn visie dan ook tot het beste werk van Cash en staan daarom hier in de cd-kast. Toch ook leuk om Ring Of Fire en Bonanza weer eens te horen. Deze plaat is van De Vrouw, die hem na twee nummerkes alweer zat was. Ik niet.

• • •
 

Draai hier al je vinyl uit je platenkast – augustus 2018

Filed under: Muziek - Draai al je vinyl — bazbo @ 15:47

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0066: Carpenters – Live at the Palladium

Niet eens heel erg, dit. Geinig concert met veel hitjes die voorbij komen, al dan niet in medley. Is de laatste Carpentersplaat uit de verzameling. We hebben geloof ik nog een of andere 4cd-verzameldoos, maar die laat ik voorlopig even in de kast staan. Gaan we ook nog een keer alle cd-boxen uit je kast draaien? Het moge duidelijk zijn dat de Carpentersplaten allemaal van De Vrouw zijn. Morgen weer wat anders met een C.

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0065: Carpenters – Christmas Portrait

Ja, het kan erger. Dat krijg je als je de gehele platencollectie van voor naar achteren draait. Dat je eind augustus in de kerstumuziek zit. Nou ja. Adem inhouden. En het is pas de tweede kerstplaat in vijfenzestig albums tot nu toe.

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0064: Carpenters – Horizon

Ja, daar was ik al bang voor. Kan het nog erger? (Verrek, wat zit dit allemaal goed, perfect, typisch Amerikaans in elkaar, zeg. Snap wel waarom dit duo zo populair was.)

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0063: Carpenters – The Singles 1969-1973

Dit was zo ongeveer de eerste elpee die De Vrouw kocht, toen ze een jaar of dertien was. ‘Dertig jaar niet gedraaid en je zingt zo alles weer mee.’ Ik houd mijn hart vast voor wat nog komen gaat.

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0062: Captain Beefheart – Ice Cream For Crow

Don van Vliet! Geniale gek. Dit was zijn laatste album, voordat hij zich uit de muziekwereld terugtrok, zich verstopte in de Mojave woestijn en zich volledig ging richten op zijn schilderwerk. Wat een waanzinnig spul staat hier weer op. Met het maniakale gitaarwerk van Jeff Moris Tepper en Gary Lucas. Mijn enige Beefheart op vinyl. Maar hoe kom ik hieraan? Ik heb hem nooit gekocht in mijn vinyltijd (1979-1989), want ik ben pas veel later Beefheart gaan luisteren. Normaal gesproken plak ik altijd een stickertje met datum aan de binnenkant van de hoes, maar deze niet. Ik vermoed dat ik hem ooit heb gekregen van óf een collega die afstand ging doen van zijn vinyl óf dat hij onderdeel was van de enorme stapel die ik ooit van iemand kreeg (met daarin een bijna volledig complete verzameling van één artiest, die veel later nog aan de orde komt). Geen idee, eigenlijk.

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0061: Camel – Pressure Points

Live album uit 1984. Ik kocht hem op 20 december dat jaar, toen hij net uit was. Ton Scherpenzeel speelt de toetsen hier. Leuke concertregistratie, wel. Drie stukken komen van het toen recente album Stationary Traveller (dat ik niet op vinyl heb). De rest is ouder spul, waaronder drie van Nude en twee van The Snow Goose. Mel Collins en Peter Bardens zijn de gastmuzikanten. De lange uitvoering van het titelnummer vind ik heel mooi. De hele plaat is natuurlijk veel te kort voor een redelijke weergave van het concert. Vijfentwintig jaar later verscheen een uitgebreide versie op cd en die geeft een veel beter beeld. Dit was mijn laatste Camelalbum op vinyl. Het gehele oeuvre heb ik op cd, uiteraard.

Vrijdag 31 augustus 2018

bazbo 0060: Camel – Nude

Ah, mijn eerste Camelplaat. Deze plaat kwam uit in 1981 en ik kocht hem op 20 mei 1983, nadat ik een cassettebandje dat ik van een klasgenoot had gekregen helemaal stuk had gedraaid. Ik heb een latere versie, zonder klaphoes. Was volgens mij ook goedkoop. Ik blijf ‘m schitterend vinden. Conceptalbum, één verhaal, veel mooie afwisselende korte delen, prachtgitaarwerk. Een van de lievelingsplaten van De Vrouw.

Donderdag 30 augustus 2018

bazbo 0059: Camel – A Live Record

Ik weet het nog goed. Het was een donderdagavond. Koopavond. 1 maart 1984. Ik kocht deze dubbelaar, verschenen in 1978. Ik kende alleen Nude (komt nog), maar had ergens in een muziekboek of blad gelezen dat Camel live erg goed was. Thuis knalde ik ‘m gelijk op de draaitafel en daar klonk Never Let Go. Die orgelsolo! Die gierende gitaar aan het slot! En dan aan het eind van de plaatkant Lunar Sea! Die synthesizersolo! Die snijdende sax helemaal aan het eind! Kippenvel. En dan had ik alleen nog maar de eerste plaatkant gehad. Ook op kant twee veel moois, waaronder een prachtversie van Lady Fantasy. De tweede plaat stond helemaal in het teken van The Snow Goose en jongens, wat vond ik dat gaaf. Nog, eigenlijk. Mijn versie is een originele Nederlandse uit 1978 en dat is leuk om te weten.

Woensdag 29 augustus 2018

bazbo 0058: Camel – Rain Dances

Deze kocht ik op 24 december 1984. De plaat zelf komt uit 1977. Oorspronkelijke bassist Doug Ferguson had plaats gemaakt voor Richard Sinclair (van Caravan) en het geluid op deze plaat is wat meer jazzy. Ook wat lichter, lijkt het. Ik mis het echte symfonische van de eerste platen. Toch staat er goed spul op. Opener First Light, bijvoorbeeld. Maar ook Skylines en Unevensong.

Woensdag 29 augustus 2018

bazbo 0057: Camel – Moonmadness

Kijk. Ik geloof dat dit mijn favoriete Camel is. Lunar Sea vind ik zo schitterend. De band is hier in topvorm. Op 9 juni van dit jaar was ik in Tivoli Vredenburg en mocht daar de heer Latimer met zijn Camel het hele album van voor naar achter horen spelen. Kippenvel, hoor. Mijn versie van deze elpee kocht ik op 24 december 1989. Toen ik zojuist op Discogs ging kijken, ontdekte ik dat er met mijn plaat iets bijzonders is. Uit de informatie (nummering) op de hoes maak ik op dat het om een Canadese persing uit 1976 gaat. Echter, de binnenhoes vermeldt iets van ‘More by Camel’ en noemt dan platen van later, ook eentje van 1981. Kijk ik op het label op de plaat zelf, dan gaat het inderdaad om een herpersing uit begin jaren tachtig. Dat is vreemd. Ik herinner me dat ik in de tijd dat ik ‘m kocht nogal eens kwam bij MikMak, toen een tweedehands meubel- en allerhandezaak hier in ons zo majestueuze Apeldoorn. Helemaal bovenin, op de tweede verdieping onder het schuine dak, verkocht men grammofoonplaten, nieuw en tweedehands. Deze Camel kocht ik welzeker tweedehands. Ik vermoed dat er meerdere exemplaren van hebben gestaan in de bak en dat zo de binnenhoes met de plaat erin is omgewisseld met die van een andere persing. Heb ik dan nu een supercollector’s item?

Woensdag 29 augustus 2018

bazbo 0056: Camel – Mirage

Joa! Dit is misschien wel de beste Camelplaat. Hoewel, die ik hierna ga draaien is mijn favoriet. Dit is pas hun tweede album en hier op Mirage slechts vijf nummers. Het lange Lady Fantasy is het hoogtepunt en misschien wel het ‘ultieme’ Camelnummer. Ik kocht deze plaat op 10 maart 1989. Precies: op dezelfde dag als de vorige plaat. Even op Discogs gekeken. Ik heb een originele Britse persing uit 1974!

Woensdag 29 augustus 2018

bazbo 0055: Camel – Camel

HoeC! We zijn al bij de C. De C van Camel. Daar komen er een paar van. Lekker. Dit was de eerste Camelplaat. Hij komt uit 1973, maar ik kocht hem pas op 10 maart 1989. Het orgel van Pete Bardens is hier fijn aanwezig. Prijsstukken zijn opener Slow Yourself Down en afsluiter Arubaluba. Niet eens de beste Camel, maar wel een prima voorbode van wat later nog gaat komen. HoeC!

Dinsdag 28 augustus 2018

bazbo 0054: Kate Bush – The Dreaming

Kijk! Hoor! Kate gaat meer elektronisch. Was het de Fairlight CMI die haar creativiteit nog verder aanwakkerde? Heerlijk spooky spul, dat een fraaie voorbode is van haar hierop volgende meesterwerk Hounds Of Love, die ik dus helemaal niet heb. Deze kocht ik op 30 augustus 1988, bijna dertig jaar geleden! Met deze prachtplaat is de letter B hier klaar.

Dinsdag 28 augustus 2018

bazbo 0053: Kate Bush – On Stage (EP)

Hiervan schijnt ook een ‘volledige’ versie te bestaan, plus een video. Volgens mij heb ik de video destijds eens op televisie gezien, maar de volledige concertregistratie heb ik nooit gehoord. De vier stukken op deze EP smaken wel naar meer. Dit kocht ik op 14 mei 1985.

Dinsdag 28 augustus 2018

bazbo 0052: Kate Bush – Lionheart

Op 26 augustus 1988 kocht ik deze tweede, meer ingetogen plaat van mevrouw Bos. Wederom prachtige liedjes rondom haar pianospel. Mooi werk. De Vrouw is even de deur uit, dus kan ik op m’n gemak door de BushBush crossen!

Maandag 27 augustus 2018

bazbo 0051: Kate Bush – The Kick Inside

Yep, ook deze hebben we dubbel. Ik zette hem zojuist op en De Vrouw zei: ‘Bij deze hoopte ik altijd dat hij heel snel afgelopen was.’ Er staan schitterende liederen op, wat mij betreft. Hoe iemand zó jong zó’n wereldje met verhalen kan maken, met zulke grootheden ook nog eens, het is mij nog steeds een raadsel. Met dank aan David Gilmour, zullen we maar zeggen. De Vrouw zal nog op haar neus kijken als ze erachter komt dat ik nog wat meer Kate Bush in de kast heb staan. Maar dat is niet voor nu. Deze kocht ik op 25 juli 1988.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0050: Chris de Burgh – I Love The Night (12″EP)

De eerste 12″ maxisingle die voorbij komt! Deze kocht ik op 24 oktober 1989 en denk dat het een van de laatste vinylplaten is, aangezien we rond deze tijd helemaal overstapten op cd. Het titelnummer is nogal een discostamper; het komt van een plaat die ik niet heb. Interessanter zijn de twee stukken op de achterzijde. Don’t Pay The Ferryman komt oorspronkelijk van The Getaway, de plaat na Spanish Train (0049). A Spaceman Came Travelling komt daadwerkelijk van Spanish Train, maar is hier te horen in een fijne live-uitvoering. Na The Getaway verzandde De Burgh in zwoele zwijmelzweeftevensoftrock en kant 1 van deze EP is daar helaas een erg goed voorbeeld van.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0049: Chris de Burgh – Spanish Train and other stories

Deze plaat komt uit 1975 (al kocht ik ‘m pas op 4 april 1986) en is van vóór de bard overging op de vrouwvriendelijke softpop. Op dit album staan tien verhalende liederen. Gave teksten (vooral het titelnummer Spanish Train), prachtige orkestraties en pakkende melodieën. Ook al vijfentwintig jaar niet gedraaid en ik vraag me af waarom eigenlijk …

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0048: Bill Bruford – Master Strokes – 1978-1985

Verzamelalbum met daarop stukken van de eerste drie Bruford-platen (de derde Gradually Going Tornado heb ik niet op vinyl, wel op cd), plus een (solodrum) stuk van de tweede plaat met Patrick Moraz. Veel hiervan hoor ik vandaag voor de tweede (of derde, als je de liveversie van The Bruford Tapes meetelt) keer voorbij komen. Niet erg. Het blijft uitstekende jazzrock en al doet Holdsworth op drie stukken niet mee, hij drukt een groot stempel op het toenmalige Brufordgeluid. Ik kocht deze verzamelaar op 13 februari 1989, de dag dat mijn vader vijfenvijftig werd. En ik heb ‘m ondertussen ook op (‘expanded’) cd.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0047: Bruford – The Bruford Tapes

Na zijn twee soloplaten bracht EG records in 1979 deze ‘bootleg’ uit. Ik kocht de Amerikaanse persing (EGS 106) op 2 september 1986. Live opgenomen voor radiozender WLIR in My Father’s Place. Helaas is Allan Holdsworth niet meer van de partij. Voor hem in de plaats is ‘Unknown’ John Clark en die kan er ook wat van. Paar stukken van de eerste plaat, de rest van de tweede. Ruw geluid, rauwe opname, maar zéér vermakelijk en laat horen dat de band ook live z’n mannetje stond. Lekkâh.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0046: Bruford – One Of A Kind

Tweede soloplaat uit 1979. Peacock en Wheeler doen helaas niet mee op dit album, maar Berlin, Stewart en de magistrale Holdsworth gelukkig nog wel. Ook een prachtplaat, die ik kocht op 3 oktober 1989. Het betere jazzrockwerk!

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0045: Bruford – Feels Good To Me

JIPPIE! Dit is echt een geweldige plaat. Drummer Bill Bruford mag lekker tekeer gaan op zijn eerste soloplaat uit 1977. En wat een band heeft hij om zich heen verzameld: Dave Stewart, Jeff Berlin en wijlen Allan Holdsworth. Vooral het vloeiende gitaarspel van Holdsworth maakt grote indruk. Ook geweldig zijn de bijdragen van Annette Peacock (waarvan later meer) in combinatie met de schitterende flugelhorn van wijlen Kenny Wheeler. Maar laten we vooral het drumwerk en de uitstekende composities van Bruford zelf niet vergeten. Ik kocht de plaat op 8 april 1986 en natuurlijk heb ik deze al lang ook op cd. Meesterwerk.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 044: Jackson Browne – Running On Empty

Nog eentje die we dubbel hebben. De Vrouw zegt dat ze altijd alleen maar het laatste stuk draaide. Dit is een plaat met liveopnames uit 1977. Geen gewoon livealbum, er staan concertopnames op, maar het merendeel is opgenomen in hotelkamers, backstage, in de tourbus, enzovoorts. De plaat vertelt dan ook het verhaal over de verschillende facetten van het leven op tournee. Ik kocht hem op 9 juni 1986, heb ‘m meer dan vijfentwintig jaar niet gehoord en vind het weer een prachtplaat.

Zondag 26 augustus 2018

bazbo 0043: David Gates & Bread – The Music of David Gates and Bread

De Vrouw beschuldigt mij ervan dat deze van mij is. Is niet zo. Dit soort zondagmorgenzwijmelpop kocht ik niet, toen niet, nu niet en nooit niet. Dit is een Arcade TV-LP uit 1981 en ik zal blij zijn als hij is afgelopen.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0042: Angelo Branduardi – Cercando l’Oro

Aha, de Italiaanse bard met een plaat uit 1983. Mooie, melodieuze en akoestische liederen in de taal waar ik de ballen van snap. Toch waan ik me in de middeleeuwen. Soms swingt het ook zachtjes. De Vrouw (van Haar is deze plaat) vond het eerste nummer al te lang duren; ik waardeer dit wel.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0041: David Bowie – Let’s Dance

Deze is ook van De Vrouw. Zelf heb/had ik geen Bowie op vinyl. Pas later ben ik al zijn platen op cd gaan kopen en het jaren tachtig/negentig spul heb ik overgeslagen. Zijn beste werk vind ik tot en met Scary Monsters. Deze plaat komt uit 1983 en was een commerciële hit. Ik moet zeggen: na een plaatkant gaan de stukken op de andere plaatkant heel erg op elkaar lijken. Beetje Boney M.-effect. Ik vind ‘m dan ook niet zo goed. Allemensen, wat duurt hij lang! Maar dat kan ook komen doordat hij nogal vaak blijft hangen. Niet naar te luisteren. Toch doe ik het.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0040: Boney M. – Love For Sale

DEZE IS VAN DE VROUW! Vraag me niet waarom deze in huis is. Als je het Haar vraagt, weet Ze het ook niet. Soms kocht Ze een elpee omdat er een hitje op stond en dat wilde hebben. In sommige gevallen heeft Ze dan de hele elpee nog nooit gehoord, alleen dat ene hitje. Toen ik Haar leerde kennen in 1989, begreep ik daar helemaal niets van. Nu nog niet, trouwens. Deze plaat komt uit 1977 en Ma Baker staat erop. Belfast ook. En Have You Ever Seen The Rain (van Creedence/JohnFogerty). De eerste drie liedjes vond ik het nog wel geinig, maar na een plaatkant vond ik het allemaal heel erg op elkaar lijken. En in Plantage Boy zingen de drie bruine dames: ‘Plantage Boy, brown and free’. Leuke hoes, wel.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0039: The Blues Brothers – The Blues Brothers (Original soundtrack recording)

Jaaa! Deze kocht ik op 20 juni 1988, nadat ik de film een keer op televisie had gezien. Ik vind de versie van Peter Gunn en Gimme Some Lovin’ erg lekker. De rest ook, trouwens. Weet nog goed dat toen ik net samenwoonde met De Vrouw (mei 1989), we deze vaak draaiden, omdat er voor ieder wat leuks opstond. Zij was nogal into de soul en pop, ik meer in de rock en jazz en gepiel. Feest om deze weer eens te draaien.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0038: Blood Sweat & Tears – Greatest Hits

Hoe kwam ik er in hemelsnaam bij om dit te kopen? Staat me bij dat ik in 1987 een documentaire zag over de leadzanger David Clayton-Thomas en zijn verscheiden. Op 11 mei 1987 kocht ik deze verzamelplaat. Staan prachtsongs op, maar meer dan een Greatest Hits hoefde en hoeft voor mij niet. Leuk om weer terug te horen. ‘What goes up, must come down’!

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0037: Paul Bley – Open, To Love

Improvisatiesolopianoplaat van meneer Bley op het ECM-label uit 1973, toen nog gehuwd met Carla. Er staan verscheidene Carlacomposities op, plus nog stukken van Annette Peacock (die komt later ook nog in mijn rijtje). Ik kocht deze fijne pingelplaat op 11 april 1988.

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0036: Carla Bley – Sextet

Magistrale slowjazz van mevrouw Bley op Hammond uit 1987. Verder piano (Don Elias), gitaar (Hiram Bullock), bas (Steve Swallow), drums en percussie. Ik kocht ‘m op 27 oktober 1989. Dit smaakt naar meer, maar ik heb niet meer (op vinyl).

Zaterdag 25 augustus 2018

bazbo 0035: Adrian Belew – Desire Caught By The Tail

Toen zijn eerste twee soloplaten niet echt lekker verkochten, moet Belew hebben gedacht: ‘Als het dan toch niets uitmaakt wat ik uitbreng, kan ik net zo goed een enorme freakplaat opnemen.’ En dat is deze derde soloplaat uit 1987 dan ook. Ik kocht ‘m op 2 juli van dat jaar. Instrumental music for guitar and percussion is de ondertitel van deze elpee. Nu moet ik zeggen dat deze in mijn herinnering stond als een enorme pielproductie, maar nu ik hem terug hoor valt me dat ontzettend mee. Verbazingwekkend weer welke idiote geluiden Belew uit zijn gitaar weet te persen. Ergens hoor ik zelfs zo’n aapjesorkest als vroeger bij V&D stond. Lekker, hoor. Meer Belew heb ik niet op vinyl; z’n complete discografie heb ik op cd.

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0034: Adrian Belew – Twang Bar King

WHOA! WHOOPEEE! Lekkere ragplaat van Belew, al staan er ook weer wat sfeerdingen op. Zo komt er dit keer een walvis uit z’n gitaar. Ik kocht deze tweede soloplaat op 13 februari 1987. Dat is de dag dat mijn vader drieënvijftig jaar oud werd, zie ik nu. Ik denk niet dat ik die avond gezellig in de woonkamer zat, maar eerder op mijn eigen zolderkamer genoot van de jengelstengel van Belew. Hij is de ware Twang Bar King!

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0033: Adrian Belew – Lone Rhino

Aha! We zijn bij Belew en dit is zijn eerste soloplaat uit 1982, nadat hij furore had gemaakt bij Frank Zappa, David Bowie, Talking Heads en King Crimson. Lekkere gitaarpop met malle wendingen. Vooral als hij tekeer gaat op zijn fretloze gitaar, dan jakkert het de heerlijk de bocht uit. En natuurlijk is er weer een heel arsenaal aan dierentuingeluiden dat hij uit zijn jengelstengel trekt. Ik kocht deze op 18 februari 1987.

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0032: Bellamy Brothers – Bellamy Brothers featuring ‘Let Your Love Flow’ (and others)

De Bellamy Brothers. Bekend van dat ene hitje, ja. De rest van het album is van hetzelfde type net zo goed in het gehoor liggende nette-jongens-countryfolkrockpop. Niet onaardig, maar ook geen spektakel. Deze is van De Vrouw, begrepen?

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0031: Harry Belafonte – Live on stage at Carnegie Hall

Deze is van De Vrouw. Is een herdruk uit 1975 van een origineel uit 1959. Grappig, hij doet sommige stukjes in een Jamaicaans-Engels-parodietaaltje. Zou dat vandaag de dag nog kunnen? Verder is het allemaal wel wat gezapig. Of je moet houden van een veertien minuten durende versie van Mathilda. O, wat zou m’n moeder dit graag nog ’s hebben gehoord.

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0030: The Bee Gees – Spirits Having Flown

Opletten: dit was de allereerste elpee die ik zelf kocht. Op 29 mei 1979 ging ik met het geld dat ik voor mijn veertiende verjaardag had gekregen, naar de winkel ELPEE in de toenmalige Raadhuispassage (dat we toen het voormalige V&D-pand noemden) in ons zo majestueuze Apeldoorn. Een paar maanden eerder keek ons hele gezin naar een groot Unicef-gala op televisie. Twee optredende groepen vielen op. De eerste was ABBA, maar mijn Zus vond dat gelijk goed, dus vond ik het niks. De tweede waren drie mannen die met hoge hijgstemmen het lied Too Much Heaven zongen. Hé, dit was anders dan anders, bijzonder, zo hoorde je het niet vaak op de radio; dat moet ik hebben. Later die week kocht ik (bij V&D in het toen ‘nieuwe’ pand) het singletje; samen met een plaatje dat Paradise By The Dashboard Light heette was het ’t eerste vinyl dat ik zelf kocht. Al snel wilde ik meer van die gillende keukenmeiden horen. Op 29 mei 1979 was het zover. Ik kwam met de plaat thuis en zette hem in de huiskamer lekker hard op. Zelf had ik geen platenspeler. Daarna draaide ik hem nog een keer. En nog een keer. Toen werd mijn moeder het een beetje zat. Ik vroeg of ik de platenspeler mee mocht nemen naar mijn nieuwe slaapkamer op zolder. Het mocht. Mijn ouders hebben nooit meer een grammofoonplaat in de huiskamer kunnen draaien. Op dit album staan de hits Too Much Heaven, Tragedy en Love You Inside Out. Nu ik het zo terug hoor, vind ik alle composities erg sterk, zij het dat die piepstemmetjes me nu wel de keel beginnen uit te hangen. Gelukkig is dit de laatste Bee Gees plaat in onze collectie.

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0029: The Bee Gees – Here At Last … Live

Ik kocht deze plaat op 23 juli 1979. Het was de derde elpee en de eerste liveplaat die ik ooit kocht en ik was er helemaal ondersteboven van. Bijna dagelijks draaide ik ‘m en stond ik ‘m voor de stereo luid mee te zingen. Het was alsof ik zelf voor een volle zaal stond. Ik woonde destijds op een grote zolderkamer in het ouderlijk huis. Die kamer was nog niet zo lang geleden gemaakt; ervoor was de zolder onbegaanbaar. De nieuwe muren bestonden uit gipsplaten, die nog kaal waren. Geen gezicht. Ik tekende met viltstiften allerlei mensen op de onbewerkte gipsplaten, van groot vooraan beneden tot heel klein bovenin. Zo leek het net of ik voor een enorme menigte stond te zingen. Er ging ook wel eens een poppetje mis, dan knipte ik iemand uit een krant of muziektijdschrift en plakte die eroverheen. Wat ik aan deze dubbelelpee heel raar vond, is dat kant 1 en 4 op de eerste plaat staan en kant 2 en 3 op de andere. Op de plaat zelf staan niet alleen veel stukken van de twee albums ervoor (zie mijn vorige twee albums), maar ook veel hits uit de jaren zestig, al dan niet in medley. De Gibbgebroeders hebben een fijne band om zich heen en het hele concert (opgenomen op 20 december 1976) is een groot feest van herkenning. Dit vind ik nog altijd echt een heel leuke plaat en ik moet heel veel moeite doen om niet alles weer keihard mee te brullen!

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0028: The Bee Gees – Children Of The World

Hoor ze krijsen! Nu zijn de hoge hijgstemmen niet meer weg te denken. Nog altijd geweldige composities, maar de lekkere rhythm ’n blues maakt in 1976 plaats voor plattere disco (You Should Be Dancing). Toch staan er een boel pareltjes op. Boogie Child vind ik een lekker ding, Can’t Keep A Good Man Down ook. Ik kreeg deze plaat op 5 december 1979 van Sinterklaas.

Vrijdag 24 augustus 2018

bazbo 0027: The Bee Gees – Main Course

Ja, deze hebben we dubbel en nee, ik ga ‘m niet twee keer draaien. Het wordt toch al een dagje Bee Gees. Die van De Vrouw is een Nederlandse persing, die van mij een Britse. Ik kocht deze op 5 oktober 1979. De plaat zelf is van vier jaar eerder. Het is het eerste album dat die hoge hijgstemmen nadrukkelijk aanwezig zijn. De muziek zelf is over het algemeen meer lekkere rhythm ’n blues met hier en daar een kweelballad dan de latere disco van de gebroeders. Leuke plaat, mooie melodieën weer. Zal ik ‘m toch twee keer draaien?

Donderdag 23 augustus 2018

bazbo 0026: The Bee Gees – I’ve Gotta Get A Message To You

Ook een vaag verzamelplaatje voor de Britse markt. Ook uit 1978, maar het staat vol met spul van tien jaar daarvoor. Zelf kocht ik deze op 15 augustus 1979. Wederom prachtliedjes van de gebroeders, die zich toen nog niet met die hoge hijgstemmen bezighielden.

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0025: The Bee Gees – Massachusetts

Deze kreeg ik op 5 december 1980 van Wouter Kronenberg, mijn klasgenoot. Ik weet het niet meer, maar het zal een sinterklaascadeau zijn geweest. Wouter was de zoon van een muziekleraar en nog geen twee jaar later speelde hij met zijn bandje Casual Affairs de aula van de school plat. Nog bij Toppop of Veronica’s Countdown geweest ook. Ik denk dat Wouter zelf genoeg had van deze plaat en ervan af wilde; zijn naam staat twee keer op de hoes gestempeld en aan de binnenkant zit een sticker met daarop: ‘weg met de beegees’. Later kwam ik erachter dat dit een soort verzamelplaatje was met een tweetal grote hits, wat albumnummers en ook wat obscuur materiaal erop. Allemaal werk uit de beginjaren, maar de plaat kwam uit in 1978 in de UK. Sommige stukken zijn echt stereo, andere ‘electronic created stereo’. Maar de liedjes zijn stuk voor stuk weer van prima niveau. Wat zou er van Wouter geworden zijn?

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0024: The Bee Gees – Horizontal

Toenmalige helden. Ik kreeg deze op 20 mei 1980, de dag na mijn verjaardag. Op de dag dat ik geboren werd, vierde de neef van wie mijn ouders de peetouders zijn z’n eerste verjaardag. Het betekende dat ik op mijn verjaardag altijd op verjaardagsvisite moest bij mijn neef. Ik denk dat ik toen ik vijftien werd tegen mijn ouders zei: ‘We vieren mijn verjaardag en doen de cadeau-uitreikerij wel een dag later.’ En ja, dit waren mijn toenmalige helden. Ik vind nog steeds dat de gebroeders Gibb prachtige liedjes hebben gemaakt. Hun eerste plaat is zelfs erg psychadelisch. Dit is hun tweede (1968) en ook hier staat veel mooi werk op. Grote hit Massachusetts is present, maar voor mij is The Change Is Made de topper.

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0023: Jeff Beck – Wired

Zo! Dit giert bij vlagen lekker de bocht uit. Ook deze heb ik lang niet gehoord. Ik kocht hem op 28 november 1986. Geen idee meer hoe ik zo op dat idee kwam. Ik had toen al wel wat met jazzrock. De synth van Jan Hammer snijdt af en toe fiks de boxen aan gort, dat zal het zijn. En het clavinetwerk van Max Middleton is ook fijn. Prachtplaat, nog altijd.

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0022: The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band

Kijk aan: The Beatles! Ik kocht deze op 22 mei 1980, vijf dagen na mijn vijftiende verjaardag. Ik zal wel geld hebben gekregen. Inmiddels ken ik de plek en betekenis van dit album in de popgeschiedenis. Die ontken ik dan ook niet. Toen ik later naar de heer Zappa ging luisteren en ontdekte dat de hoes van zijn We’re Only In It For The Money een soort parodie is op de hoes van dit Beatles-album, toen trok ik deze elpee nog ’s uit de kast. Het is mijn enige Beatleplaat op vinyl (en cd). Eerlijkheid gebiedt me vertellen dat ik hem kocht, omdat ik eerder de soundtrack van de muziekfilm Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band had gekocht. Film nooit gezien, schijnt een wanstaltig iets te zijn, maar mijn toenmalige helden speelden erin mee en zongen volop de soundtrack van de film vol. De liedjes op de soundtrack bleken van The Beatles te zijn en die kende ik wel, die had ik wel eens gehoord. En heel veel liedjes op de soundtrack kwamen van dat ene album. Dat album kocht ik op 22 mei 1980. Platen van de toenmalige helden komen iets later vandaag.

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0021: The Bears – The Bears

Retelekkere gitaarpowerpop met onder andere held Adrian Belew. Lang niet gehoord. Goh, ik brul alles zo weer keihard mee. Vinden de buren niet leuk. Ik kocht deze op 22 juni 1987, in de week dat hij uitkwam. Er is nog een tweede Bearsplaat, maar die heb ik dan weer niet. Toch ’s naar op zoek. ‘Figure it out!’

Woensdag 22 augustus 2018

bazbo 0020: Beardfish – The Void

Een van de weinige later aangeschafte vinylplaten. Deze kocht ik op 20 september 2012. Beardfish speelde die avond in het voorprogramma van Flying Colors in 013 Tilburg. Natuurlijk liet ik mijn exemplaar gelijk signeren door de band. Jammer dat Beardfish niet meer bestaat; ik vind het een geweldige band en ben blij dat ik ze een paar keer live heb mogen zien en horen spelen. Voor mij is Rikard Sjöblom de progbelofte van ‘the next generation’. Verder is dit de enige Beardfish die ik op vinyl heb; de rest van het oeuvre heb ik (natuurlijk) op cd.

Dinsdag 21 augustus 2018

bazbo 0019: The Beach Boys – 20 Greatest Hits

Ik kocht deze plaat op 30 juni 1981. Ook een Hollandsche verzamelaar. Maar slechts een enkele. Wel twintig hoogtepunten op dit album. Die twintig hoor ik dan vandaag voor de derde keer. Niet erg. Wat me opvalt, is hoe prachtig het – vooral vocaal – in elkaar zit. Niet voor niets dat ze er beroemd mee zijn geworden. Tien plaatkanten Beach Boys: hierna even wat anders, hoor!

Dinsdag 21 augustus 2018

bazbo 0018: The Beach Boys – The Beach Boys Bests – 40 Greatest Hits

Waarom heeft De Vrouw TWEE dubbelelpees met Greatest Hits van The Beach Boys? (Van de TV!)

Dinsdag 21 augustus 2018

bazbo 0017: The Beach Boys – All Time Greatest Hits

Ferme dubbelaar uit 1974. Deze is van De Vrouw. Altijd lekker om de strandjochies niet op het strand bezig te horen. Hardop meezingen. Thuiswerken heeft zijn leuke kanten.

Maandag 20 augustus 2018

bazbo 0016: Mike Batt and friends – Tarot Suite

Deze is van De Vrouw. Leuk orkestraal werk à la Alan Parsons Project (die bij ons bij de P staat, dus nog even wachten, mensen), met bekende gastmuzikanten: Colin Blunstone, Roger Chapman, Rory Gallagher, Chris Spedding, enz enz. Hitje: Lady Of The Dawn. En ja, ik had die sticker vijfendertig jaar geleden al eraf gepeuterd!

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0015: Pete Bardens – Seen One Earth

We zijn al bij de B! Pete Bardens was de oertoetsenist van Camel. Dit is een soloplaat uit 1987. Ik kocht hem toen hij uitkwam, op 10 augustus. Acht atmosferische stukken. Stemmig en aangenaam, maar ook wat nietszeggend. Pete Bardens zou in 2002 overlijden. Ik heb de man nooit mogen zien optreden. Da’s balen. Camel zag ik begin juni nog. Van de oerbezetting is alleen gitarist Andy Latimer er nog. Niettemin: leuk om deze weer eens terug te horen, want deze heb ik nooit op cd gekocht/gevonden.

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0015: Rick Astley – Whenever You Need Somebody

Deze is van De Vrouw. Meer zeg ik niet.

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0014: Asia – Asia

Klassieker. Toen hij uitkwam in 1981, kocht ik hem geeneens, terwijl toch veel van mijn helden erop speelden. Ik vond het te glad, te pop, te gemakkelijk. Later kocht ik het betere Asia-werk volop op cd. Deze vinylversie kreeg ik in december 2012 van Dave. Verhaaltje: hij woont in Manchester en had voor ons (en zichzelf) kaarten voor het Asia-concert aldaar gekocht. Toen we bij hem thuis aankwamen, bleek het concert niet door te gaan (meneer Howe ziek of pijn aan zijn handje of zo). Ook bleek dat Dave nog nooit iets van Asia had gehoord, maar hij had de eerste Asia-plaat op vinyl gekocht. En? Vind je hem mooi? ‘No.’ En voilà: ik kreeg ‘m.

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0013: Art Of Noise – Re-works of Art Of Noise

Ook aangeschaft op 24 juni 1987. Ik weet het weer. Deze en de vorige zaten in één pakket voor de prijs van één. Een promo double-pack uit de UK, blijkt. Op de eerste kant van deze staan drie remixen van stukken van de vorige. Kant twee bevat drie live-versies, waaronder eentje met een minuten(te)lange solo op de Fairlight. Gènâg.

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0012: Art Of Noise – In Visible Silence

Gekocht op 24 juni 1987. Waarom weet ik niet goed meer. Waarschijnlijk omdat er een versie van Peter Gunn op staat, met Duane Eddy. Geloof dat een vriendje van me goed weg was van deze band. Er staat (voor die tijd) wel vernieuwend spul op. Paranoimia vind ik nog steeds gaaf, Camilla – The Old Old Story ook.

Zondag 19 augustus 2018

bazbo 0011: Jon Anderson – In The City Of Angels

Deze kocht ik op 6 mei 1988, in de week dat-ie uitkwam. Hierna kocht ik mijn Andersonplaten op cd en ook al mijn vinyl stelde ik later krasvrij. Niet dat op deze vinyl krassen zitten of dat-ie overslaat. Zo zuinig was/ben ik wel op mijn vinyl. Ook op dit album een zwik gelikte songs in gelikte productie, met op een aantal nummers half Toto. Staat ook nog een hitje op. Prijsnummer echter: Top Of The World (The Glass Bead Game).

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0010: Jon Anderson – Three Ships

Nadeel van je hele verzameling van voor naar achteren draaien: in augustus met kerstplaat op je draaitafel. Niet zeuren: meezingen! Deze plaat kocht ik op 2 december 1985 (nog vóór Sinterklaas! Foei!), op de dag dat hij uitkwam. Had toen geen flauwe notie waarmee ik thuis kwam. Eenmaal opgezet, bleek het dus een kerstplaat. Het instrumentarium komt nogal uit de elektronische trukendoos, met een enkele uitzondering (Trevor Rabin op gitaar!). En ach, die engelenstem maakt alles goed, toch? Nu even pauze. Morgen of zo weer verder.

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0009: Jon Anderson – Animation

Deze kocht ik op 19 mei 1983. Hè? Kennelijk kreeg ik geld voor mijn verjaardag en daarvan schafte ik deze platen aan. Hoe dan ook: ik was helemaal in de Anderson-wereld. Deze plaat uit 1981 is ‘modern’, vol elektronica uit die tijd, lekker in het gehoor liggende songs en het hitje was Surrender. Goed volk aan het spelen, hier: Clem Clempson, Ian Wallace, Simon Phillips, Chris Rainbow, enzovoorts!

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0008: Jon Anderson – Song Of Seven

Deze kocht ik op 20 mei 1983, een dag later dus. Kennelijk was ik helemaal ondersteboven van Olias. Begrijpelijk, wel. Deze plaat Song Of Seven komt uit 1980 en staat vol lieve liedjes, nogal pop met uitgekiende arrangementen. Chris Rainbow, Clem Clempson en John Giblin doen mee. Altijd fijn. Titelnummer is het prijsstuk. Klef én indrukwekkend.

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0007: Jon Anderson – Olias Of Sunhillow

Kijk! Ik kocht deze plaat op 19 mei 1983. Dat was twee dagen na mijn achttiende verjaardag. Tot op de dag van vandaag een van mijn favoriete platen aller tijden. In 1975 besloten de heren van Yes om ieder een soloplaat te maken. Anderson sloot zich maandenlang op in zijn garage en kwam eruit met dit meesterwerk, een mengeling van akoestische en elektronische instrumenten, een heus mystiek verhaal over de Oude Tijd met zweverige toestanden en een eigen taal. De hoes is een kunstwerk op zich. Al vijfendertig jaar heb ik ‘m en hij verveelt me nooit. Topper!

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0006: Air Supply – The One That I Love

Nog een draak van De Vrouw. Nog zoetsappiger dan de vorige, die instrumentaal nog aardig was, vind ik. Nou ja, gelukkig zijn de elpees uit die tijd snel afgelopen. Ben benieuwd wat er verder in het rijtje staat!

Zaterdag 18 augustus 2018

bazbo 0005: Air Supply – Lost In Love

Weer eentje van De Vrouw! Zoetsappige zwijmelpop. Schijnt dat deze gasten nog altijd optreden. Typisch eind jaren zeventig, begin jaren tachtig geluid. Ik ben bang dat er nogal wat draken voorbij gaan komen.

vrijdag 17 augustus 2018

bazbo 0004: William Ackerman – Past Light

Sfeervol, bijna pastoraal, dit. En het is niet eens zondagmorgen. Was bijna vergeten dat ik deze had. Akoestisch gitaarwerk, met hier en daar ondersteuning van wat anders: een lyricon, het Kronos-kwartet, een hobo, fretloze bas en zelfs ergens Mark Isham op synthesizer. Prachtig. Leuk dat ik het weer eens terughoor! Deze kocht ik op 13 februari 1989, de dag dat mijn vader vijfenvijftig werd, zie ik nu.

vrijdag 17 augustus 2018

bazbo 0003: ABC – The Lexicon Of Love

Deze vinyl is ook van De Vrouw. Een paar weken geleden kocht ik de cd-versie. De plaatselijke boekenboer stopt met de verkoop van muziek, omdat er horeca in de zaak moet komen. Kan iemand mij dat uitleggen? In ieder geval: cd’s gingen eruit voor vijf neuro per stuk, vijf voor twintig ballen. Paar leuke dingen nog uit het rek weten te rukken. Waaronder dus deze plaat op cd. Prima album; het vroege productiegeluid van Trevor Horn is wel nadrukkelijk. Leuke liedjes.
Deze-deze-deze slaat her en der over-over-over.

vrijdag 17 augustus 2018

bazbo 0002: ABBA – The Visitors

Gelijk ook maar de tweede. Ook een ABBA. Ook van De Vrouw. Dat je niet denkt. Gaat best rap zo, hè? Maar goed dat ik vandaag thuis werk. En alleen ben.

17 augustus 2018

bazbo 0001: ABBA – Super Trouper

Deze is van De Vrouw. Dat je niet denkt dat ik dit soort platen kocht/koop. En zeker niet doorvertellen aan mijn Zus! Toen we beiden 10/12 jaar waren, luisterde en kocht zij ABBA. Ik moest dat dus helemaal niets vinden en was maar wat trots op mijn BeeGeeS-platen. Nu ik deze plaat zo hoor, weet ik weer hoe goed het allemaal in elkaar zit.

17 augustus 2018

JAAA!
En dit is VAK 1:

• • •
 

15-10-2018

Naakt schrijven

Filed under: Publicaties voor FOK! - 2018 — bazbo @ 01:00

Deze man maakte niet alleen naakten, hij maakte ook naakt. Op een van de foto’s zag ik hem in zijn gerimpelde blote billen staan hakken en kleien, op een ander beschermde hij zijn gezicht met een lasmasker terwijl de vonken en steensplinters van de slijptol tegen zijn onbedekte buik spatten. Naakten maken en naakt maken.
(more…)

• • •
 

14-10-2018

Bijeenkomst vrijwilligers kindervakantieweek De Trekpot en Stichting Kindervakantie Apeldoorn 1986-2010 – zaterdag 13 oktober 2018

Filed under: Fotogalerij 2018 — bazbo @ 19:31

Van 1986 tot en met 2000 was ik betrokken bij een mooie ploeg mensen.
We organiseerden jaarlijks een vakantieweek voor kinderen uit Apeldoorn die zelf niet op vakantie gingen. In 1986 werd deze week nog georganiseerd door buurthuis De Trekpot in de wijk Zevenhuizen in Apeldoorn. Ron was de beroepskracht buurthuiswerker; hij vroeg of ik mee wilde als begeleider. Dat wilde ik. Het was het laatste jaar dat het buurthuis het kon organiseren. Dat vonden alle begeleiders heel jammer en een klein groepje enthousiastelingen gingen we zelfstandig door. Ron hielp ons. In 1987 was de Stichting Kindervakantie Apeldoorn een feit.

Ieder jaar gingen we met vijftig kinderen kamperen op een camping ergens in Nederland. Tien man begeleiding erbij, twee koks en een algeheel leider. En er was een trouwe ploeg vrijwilligers die hielpen met opbouwen en afbreken.
Ik stopte in 2000. Na vijftien jaar was het tijd voor andere dingen en om plaats te maken voor een jongere generatie vrijwilligers. In 2010 bleek er nauwelijks nog behoefte te zijn aan een dergelijke week voor kinderen en tieners en dus hief de stichting zichzelf op.

Acht jaar later staat de grote krat met foto’s van 1987-1999 erg in de weg in ons nieuwe maar kleine huis. Ik wil alles weggooien, maar na kort overleg organiseren Rolf, Natasja, José, Marilyn, Roy, Arie en ik nog éénmaal een bijeenkomst voor iedereen die ooit eens is mee geweest als begeleider of ooit eens heeft meegeholpen met opbouwen.
Zaterdagmiddag 13 oktober van half vier tot zeven ontving ik zeker twintig oude bekenden. Sommigen had ik dertig jaar niet gezien en gesproken. Toch pakken we de draad gemakkelijk weer op …

De foto’s zijn technisch van niet al te beste kwaliteit. En: niet iedereen staat erop!
Ik was te veel bezig met praten en eten maken, ben ik bang. Excuus.
Maar de herinneringen blijven geweldig.
Naschrift (5 november 2018): Gelukkig stuurde Anne-Marie haar foto’s. Helemaal onderin zie je die van haar!

Welkomstwoord
Ik heette iedereen welkom en zei ongeveer het volgende:

‘Beste mensen,
Wat mooi dat jullie er allemaal zijn. We hebben velen van jullie terug kunnen vinden, met dank aan het internet. Roy, Natasja, Rolf, José, Marilyn en Arie hebben veel werk daarin verricht. Velen wilden vandaag ook komen, maar sommigen lukte het echt niet. Zo waren er enkelen met het slappe excuus dat ze te ver weg wonen (op Texel of in de VS). Helaas is Marian geveld door hevige griep.
En er zijn twee mensen die ik er vandaag heel graag bij had willen hebben, maar zij kunnen er niet bij zijn omdat ze er helaas niet meer zijn; Manon en Gerrit zijn beiden een aantal jaren geleden overleden. Ik had de laatste jaren niet zo veel contact meer met ze, maar ik ben blij dat ik ze heb mogen kennen en ze betekenen veel voor me. Ik wil er graag even bij stil staan, want het maakt dat ik zo blij ben dat jullie er allemaal zijn.
Vanmiddag gaan we herinneringen ophalen en dat doen we onder andere aan de hand van de foto’s. José heeft veel digitaal en ik heb de 12.354 boekjes met foto’s van 1987 tot 2000. Haal er gerust uit wat je wilt hebben. Zelf heb ik er ook al wat foto’s voor mezelf uit gekozen. Wat mij opviel bij het bekijken van al die foto’s is wat een leuke dingen we deden met de kinderen. En dan bedoel ik niet eens de pretparken, dierentuinen en subtropische zwemparadijzen, maar juist die kleine dingen op het kampeerterrein: creatief, knutselen, toneel, muziek, speurtochten, sport en spel. Er is één foto die alles mooi typeert: je ziet Rolf tussen de tenten een aerobicles geven en iedereen doet mee: kinderen, tieners en begeleiders. En iedereen heeft plezier!
Ik weet zeker dat we met elkaar heel veel kinderen een onbezorgde en onvergetelijke vakantie hebben bezorgd. Tot op de dag van vandaag spreken mensen mij op straat aan: ‘Jij bent toch van die vakantieweek? Ik of mijn kinderen zijn ooit eens mee geweest met jullie en we hebben het er nog over.’ Ik denk dat we heel erg trots mogen zijn op wat we met elkaar hebben gedaan.
Behalve voor ‘het goede werk’ ging ik vooral ook mee voor mijn eigen plezier. Ik heb in de vijftien jaar dat ik mee mocht als begeleider bijzondere dingen meegemaakt en vooral veel goede mensen ontmoet.
Beste mensen, wat mooi dat jullie er allemaal zijn.’


Apeldoorn, oktober 2018

Voor:
Aletta, André, Anne, Annemarie, Arie, Geesje, Hans, Ineke, José, Koen, Marilyn, Nancy, Natasja, Nell, Paul, Rolf, Ron en Roy (en Hendrie, Joke, Marian en Paula).
En voor Manon en Gerrit.

De foto’s van Anne-Marie:

• • •
 
Volgende pagina »