bazbo – de wereld van Bas Langereis

Bas Langereis leest u voor!


Zappa Plays Zappa in The Netherlands and Belgium 2007 diary

Filed under: ZpZ 2007 in Nederland en België — bazbo @ 16:32

Dweezil Zappa in De Melkweg, Amsterdam - Thursday September 27, 2007

Wednesday September 26, 2007:

Only a few hours at work and then we go off from Apeldoorn to Tilburg. Every train seems to be delayed. We arrive in Tilburg around 15.00. Our hotel is straight in front of the railway station. We check in and leave for a walk to the Heuvel. Sadly, that fantastic record store ‘Tommy’ has disappeared after its 30 years of existance.
We end up in café ‘Stoffels’, where the venue 013 is just around the corner, and enjoy our large Erdinger. After the first few sips, I realize I have left my rubber chicken in the hotel room. Twenty minutes later I’m back with the mascotte. It’ll play a role in the rest of these day’s story.
Hasi, zymurgy and au3 arrive, followed by Paulu$, and later Billy and Weasel show up too. We choose a nice meal from the menu. The menu is on the vinyl you can find in an album cover. I have some chicken with brie cheese and nuts, but can’t seem to find the brie and the nuts.
Then we go to the venue. 013 is a great place. When we enter the hall, not many people are in there, yet. We find a nice spot on the first two ‘steps’ of the big stairs that starts halfway the venue. From here we have a great view on stage.
We meet lots of people we’ve seen before. Even the Yes-focus guys are here! Hasi, Paulu$, au3 and zymurgy struggle themselves in front of the stage. UniMuta is spotted and also a few FoolZ have arrived. Then the house lights go down and the show begins.

Arrival at Tilburg railway stationour hotelcafé ‘Stoffel’ModifiedDog meeting with au3, zymurgy and Hasizymurgy, Billy, Paulu$ and Hasithe stage of 013 in Tilburg

‘Dumb All Over’ opens the concert. It reminds me of the great t-shirt I saw at the merchendise stand. Just black and with huge white lettering only ‘DUMB ALL OVER’. I went to ask for it, but the guy before me had the last one. The seller peeled it from the wall for him. Lucky baztard! The song features the first video interplay with the band. While the band play the song, FZ sings and plays guitar on the video screen. After that, the band splashes into ‘What’s New In Baltimore’. Wow. The sound isn’t perfect at this moment yet. It’s on ‘stadium mode’, I think, but during the next couple of minutes it’s getting better and better.
Ray White, the special guest and the singer in Zappa’s band during 1975-1977 and 1980-1984, still has that wonderful powerful soulful voice. I love him. He’s featured in the next couple of songs that seems to be written for him (but weren’t): ‘Carolina Hard-Core Ecstacy’, ‘City Of Tiny Lites’ and ‘Advance Romance’. I look at my arms and notice I have chicken skin.
Next is a couple of older tunes. Some material from ‘Absolutely Free’. ‘Suzy Cream Cheese’ is the absolute surprise, together with ‘America Drinks And Goes Home’. ‘Brown Shoes Don’t Make It’ shows a band that is very tight.
Then we move to 1973-1974. ‘Dog/Meat’ is a real treat. The ‘dog’ part is performed on ‘Yellow Shark’ style, and moves me a lot. ‘Stinkfoot’ features another video with Frank, this time it’s from the 1974 KCET tv-show. And then we witness one of the absolute highlights of the show: ‘Pygmy Twylyte’. It’s performed very accurate and tight, and Dweezil gives us a marvellous guitar solo that cuts through the veins. I realize this show is it’s money’s worth. During ‘Dupree’s Paradise’ there’s an improv section. Sheila Gonzales plays two saxophones at the same time. I think it was during this section that Dweezil looks in the audience in my direction and says: “Hey, nice chicken!” I wave with it some more. “Name me any sentence, and Ray will sing it in this song,” is Dweezil’s question to the audience. “Fuck the Swedes!” is shouted from the audience, and I recognize Hasy and zymurgy’s voice. When Ray White sings this line over and over again in ‘soul-mode’, everyone in the audience is laughing his brain out. How little do they know about Swedish Zappateers? (Some footage of this can be seen here: ) ‘Dupree’s segues into a lovely version of ‘Uncle Remus’, that moves me a lot.
In ‘Willie The Pimp’, ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Working In A Gas Station’ and ‘San’ Berdino’, Ray White is heavily featured. These uptempo tunes appear to be real crowd pleasers.
And then Dweezil starts the opening lick of ‘Zoot Allures’. The audience is quiet and hold their breath. Nice try. At the end, Dweezil plays the loop of ‘Ship Ahoy’, that used to be the coda for ‘Zoot’. The crowd goes mad. Without desperately trying to sound like his father, Dweezil gives us some great guitar extravaganza, that lasts several minutes long.
When the band begins with the opening bars of ‘Illinois Enema Bandit’, the audience understands something important is happening. Ray White sings it with such a powerful voice, like he’s never been away. This is absolutely stunning and I notice a tear in my eye. Dweezil’s guitar solo is relieving. And then it’s over.
The band leaves the stage, but not for long. They return for a long encore that starts with ‘Cosmik Debris’. This also features video images from the 1974 KCET-sessions, but this time it seems like a different edit. The funny interplay between Frank and George Duke is now between Dweezil and his father. The band gives us their version of the impossible-to-play synclavier-composition ‘G-Spot Tornado’ and boy, does this sound tight. A heavy ‘Muffin Man’, with also video footage (from the ‘Baby Snakes’ movie) is the perfect ending of this concert.

video images of ‘Dumb All Over’video images of ‘Dumb All Over’Ray WhiteDweezil ZappaZpZ - Wednesday September 26, 2007 - 013, Tilburg, OlandaRay WhiteDweezil ZappaPete GriffinZpZ - Wednesday September 26, 2007 - 013, Tilburg, OlandaRay WhiteRay WhiteDweezil & Ray WhiteDweezil & Joe TraversScheila GonzalezScheila blowsDweezil ZappaAaron Arntz & DweezilPete GriffinRay WhitePete GriffinZpZ - Wednesday September 26, 2007 - 013, Tilburg, OlandaEmil, Martijn, Cynthia and ModifiedDog in silly moodEmil, Martijn, Cynthia and ModifiedDog in silly mood

We don’t leave the hall, but meet lots of people.
UniMuta was satisfied with tonight’s show. Emil and Cynthia are there, with their friend Martijn. On their way to the concert, they found out that they didn’t have tickets for the show. (“I thought you said yóú were going to buy the tickets!” “No! You said you would buy them!”) They made a short phone call to 013, found out that the concert hadn’t sold out and bought their tickets.
I buy some merchandise. A tourbook and the ‘Dub Room Special’ cd. I give my free poster to Martijn. Emil gives us beer.
Then it’s time to walk to the hotel. We say goodnight to everyone and “See you tomorrow” to some others. The hotel is cheap and clean.

Setlist Tilburg, Wednesday September 26, 2007

Dumb All Over
What’s New In Baltimore?
Carolina Hard-Core Ecstasy
City Of Tiny Lites
Advance Romance
Suzy Creamcheese
Brown Shoes Don’t Make It
America Drinks And Goes Home
Pygmy Twylyte
Dupree’s Paradise
Uncle Remus
Willie The Pimp
Joe’s Garage Wind Up Workin’ In A Gas Station
San’ Berdino
Zoot Allures (incl ‘Ship Ahoy’)
Illinois Enema Bandit
Cosmik Debris
G-Spot Tornado
Muffin Man

Youtube movies:

Willie The Pimp: here

Zoot Allures/Ship Ahoy/The Illinois Enema Bandit: here

Cosmik Debris part 1: here

Cosmik Debris part 2: here

Thursday September 27, 2007:

We wake up on time for a simple breakfast. Then we move to Amsterdam. Again, no train seems to leave on time. Anyway, we’re in Amsterdam around noon, so we have lots of time to walk around. We stroll from the Central Station to the Leidseplein.
Our first stop is record shop ‘Fame’. I see lots of items I want to buy, but don’t have the money for. Then the phone rings. Billy! “Hi man!” he speaks. “I said wanted to be there tonight too, but I can’t make it. Too bad. But did you know this afternoon a special exhibition of Zappa pictures will open in record store ‘Record Palace’, and famous storyteller Willem de Ridder will speak on his meetings with Zappa?” I didn’t know, but now I know how to spend this afternoon! But first, let’s have some lunch in ‘Luxembourg’ on the Spui.

bazbo’s breakfastr\lunch with kroketten and soup
On the Leidseplein I spot this cute lady that I think I know. I walk to her and say: “Hi Scheila, great performance last night in Tilburg! I’ll see you tonight!” She looks shocked. I just walk on through.
We find our little hotel, the Marnix Hotel. The Chinese guy behind the desk says: “Hello, I think I have a problem.” I think; “Kut.” He says: “You’ve booked a room with shower and toilet. I don’t have that room for tonight. But you can go across the street and go to that hotel and there you have a room with toilet and shower. You won’t have to pay anything more.” We walk across the street to ‘The Lantaerne’ Hotel to check in. We have to wait, because of Bald-Headed John and Magdalena from Manchester are before us. Many kisses (Dutch way, Mag: THREE times!) and hello’s. Great to see them again. They need an hour before we meet. We check our room. It’s small, clean and cheap, so we have nothing to complain.
We walk to Paradiso hall, and across the room there’s ‘Record Palace’. The shop is full of Zappa album covers and Zappa pictures. Nice.
We walk back to the hotel to pick up Bald-Headed John and Magdalena. We pass De Melkweg, the venue where tonight’s ZpZ show will happen. A large black bus drives into the street. I tell my wife to wait a little, for I want to see who’s leaving this bus. She says: “You should look here,” and points to the other side of the road. I take a look. A young man with dark curly hair comes on walking towards the venue. I cross the road and walk towards him. I take his hand and shake it. “Mr. Zappa. I’ve witnessed your show in Tilburg last night, and I was very impressed. I was the guy with the rubber chicken.” I open my black jeans jacket and show him the insights of my pocket. He grins shyly. “Ah, that was you,” he whispers. I continue: “I will be at tonight’s show too, and I’m really looking forward to it.” “Thank you,” is all he can say. “Thank you,” is what I say too. And then I walk on.
We meet up with Bald-Headed John and Magdalena again. Together we stroll to the Leidseplein and have a beer in a Grand Café called ‘The Palladium’. Then we go over to the ‘Record Palace’ and spend some time there. Nice vinyl. It smells good. Except for Peter Frampton’s ‘I’m In You’. Before Willem de Ridder can start his stories, we leave to the Leidseplein.

Hotel ‘The Lantaerne’ModifiedDog waiting for our friends just outside the hotelthe Dutch surely know how to park their bicyclemeeting up with Magdalena (and Bald-Headed John - not on the pic) in ‘The Palladium’ Grand Caféthe Record Palace where the Zappa picture exhibition is‘The Record Palace’ - advertisement windowvinyl collection - Hasi should see this: he’ll laughBald-Headed John found a nice FZ-bootleg boxModifiedDog and Magdalena in the Record PalaceWillem de Ridder reads in an old Hitweek magazineBald-Headed John looking for some vinyl

Outside the ‘Hard Rock Café’ we have another beer and meet up with Hasi, zymurgy, Remco, Paulu$, Parrafin-Lamp and au3. The boys walk on in with rolls of pink paper on which they will write tonight’s secret word. “Fuck the Swedes”, that must be it. A friend of Bald-Headed John, called David, also from Manchester, shows up. He has come over for the show, but hasn’t got a ticket yet.
Few beers later we decide to have a meal somewhere. I have seen this Argentinian steakhouse on the Leidseplein. Some of us go there. The food is great and Paraffin-Lamp too, for he wants to pay all our dinner. Meanwhile, the rest of the guys have finished painting their banners for tonight’s show.
Time to go to the Melkweg. Lots of familiar faces again. Ed_Lick is there, sibbz, Jelly, paulb, chunga’s revenge, NotPedro, and many more. And David from Manchester is there; he’s got in, and has bought a ticket for €110. The venue is way smaller than 013. Still, there’s lots of space on the sideways near the stage. There are some steps aside, so even the smaller people have a good look on the stage. Beer, anyone?

au3 and Paulu$ at the Hard Rock Caféthe banner for tonight’s showParaffin-Lamp and zymurgyHasi fucking the Swedes some moreBald-Headed John, Paraffin-Lamp and ModifiedDog trying to decide what to eat in the Argentinian steakhouseau3, Bald-Headed John in the mirror & Magdalena at the Argentinian steakhouseLet’s fuck the SwedesExcuse me, Mister Zappa …… shut up and …… fuck the Swedes …… some more!Hasi, Paulu$, Remco and zymurgy ready to fuck the Swedesau3, Magdalena, Bald-Headed John, Paraffin-Lamp & ModifiedDog at the Argentinian steakhouseParaffin-Lamp and Ed_LickBald-Headed John & Magdalena in De Melkweg

This time, the show starts off with ‘Stinkfoot’, with the video footage. The audience is stunned. After the guitar solo, Dweezil says: “Hey you guys, great to be here, but there’s one thing that really annoys me and that is some of you taping this show! Like you! I can see the red light on your camera!” He points in my direction. I was just taking a photograph and he scares me a lot. Right behind me there’s Jelly, who’s quickly stopping filming.
After the opening tune we hear ‘City Of Tiny Lites’, that features Ray White in full glory.
“Here’s a song we haven’t played for a while,” is Dweezils announcement to ‘Florentine Pogen’, and boy it’s nice. When it’s over, Dweezil pays some attention to the stupid members of the audience. “Thank you guys, even you with the banners about the Swedes. It’s so nice to see that some people went to see us yesterday and today too. There’s even a guy with a rubber chicken!” The house lights seem to switch on and I feel like I’m a hero for a macrosecond. Then we head off to ‘Advance Romance’: “No more credit to the liquer store” remains one of the best opening lines of a song ever. Ray White sings it in full splendour and the whole song sounds even better than last night. When it’s finished, Dweezil says: “This little song features Ray White, and we’ve never played it before on stage.” The band splashes into a very nice version of ‘Doreen’, that everyone seem to enjoy.
Then it’s time for the ‘old’ tunes. ‘Suzy Creamcheese’, ‘Brown Shoes Don’t Make It’ and ‘America Drinks And Goes Home’. All played very well. Especially ‘Brown Shoes’ is very well received by the crowd. During ‘America’ Scheila does her waitress act again.
This time I don’t miss ‘Dog/Meat’. A wonderful version again. When ‘Dumb All Over’ (with video) starts, I decide to go for a pee. Whithin two minutes I’m outside the hall and can do my thing. Then when I enter the hall again, it appears to be so crowded, that I’m afraid to never rejoin my friends. During ‘What’s New In Baltimore?’ I’m still in the back of the hall. The pause between ‘Baltimore’ and ‘Pygmy Twylyte’ gives me the opportunity to struggle my way forward. Again, a wonderful guitar solo in this tune. Finally, I reach my friends.
Then we get ‘Dupree’s Paradise’ which includes vamps like ‘Packard Goose’ and ‘Heavy Duty Judy’ on which the band improvises. This time Dweezil says: “I want Ray White to sing random lyrics like ‘I love my bootbelt better than my woman’.” Ray sings these lines, but some voices in the audience scream for “Fuck The Swedes.” From this moment on the “Fuck The Swedes” quote becomes the joke onstage.
When ‘Dupree’s’ is almost over, I see lots of empty gaps in the audience right in front of the stage, so I take a few steps closer to the stage. EdLick is there. ‘Uncle Remus’ sets in and I feel something behind my eyes. This is beautiful, really beautiful.
Next we have some uptempo crowd pleasers with Ray White. ‘Willie The Pimp’, ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Workin’ In A Gas Station’ and ‘San Berdino’ really please the crowd.
We know the end is near. Dweezil starts ‘Zoot Allures’, and again it includes ‘Ship Ahoy’. Meanwhile, I have found my way right in front of the stage and I want to make some pictures. Next to me stands this man from about 50 years old with his daughter that is about 10 years old, I think. The girl isn’t looking at the stage, but at my rubber chicken. I can’t seem to make a good picture, so I give her the chicken and do my picture job. The girl is watching the rubber thing in her hands and her face tells us all that she thinks it’s a dirty thing. Never seen such big eyes on a kid. Then i get it back.
Finally, there’s ‘The Illinois Enema Bandit’, during which the whole band makes nothing but ‘Swedes’ jokes. I am laughing and crying at the same time. What a way to finish the show. Ray White sings so beautiful, it leaves me with my jaw on the ground.
The encores are the same as last night. ‘Cosmik Debris’, with the alternate 1974 video, a splendid accurate version of ‘G-Spot Tornado’ and the inevitable ‘Muffin’ Man’ with the ‘Baby Snakes’ video on the screen.
And then it’s over. The band bows and bows, and Dweezil gets lots of attention from the fans in front of the stage.
I buy some merchandise: a shirt, a mug and the pink underpants that says: ‘We don’t mess around’, and that sums it all up.

ZpZ (stage) - Thursday September 27, 2007 - De Melkweg, AmsterdamJelly (recording)ModifiedDog and Jelly (recording)ZpZ - Thursday September 27, 2007 - De Melkweg, Amsterdam - StinkfootDweezil: “It annoys me that YOU are taping this show!”Ray WhiteRay WhiteDweezil ZappaZpZ - Thursday September 27, 2007 - De Melkweg, AmsterdamJoe TraversRay WhiteDweezil & Ray WhitePete GriffinScheila GonzalezRay WhiteRay WhiteScheila GonzalezPete GriffinDweezil ZappaPete GriffinScheila GonzalezZpZ - Thursday September 27, 2007 - De Melkweg, AmsterdamBilly HultingAaron ArntzPete GriffinDweezil ZappaRay White & Jamie KimeJoe TraversDweezil ZappaScheila GonzalezRay WhiteRay White & Jamie KimeDweezil ZappaDweezil Zappa in De Melkweg, Amsterdam - Thursday September 27, 2007Ray WhiteDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil & Ray WhiteDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaRay WhiteRay WhiteRay WhiteRay White - The Illinois Enema BanditDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaBilly HultingDweezil & Frank Zappa - Muffin ManEmil having funDweezil & rubber chicken - the concert’s almost overMelkweg goodbyeMelkweg goodbyeMelkweg goodbyeMelkweg goodbye

In the Hard Rock Café, we meet with Magdalena, Bald-Headed John, Remco, zymurgy, au3, Hasi, Paulu$ and David. We have a few beers.
Eventually, it’s only David, ModifiedDog and me that moves to the next pub for one last drink. We sit outside when suddenly Scheila Gonzalez, Aaron Arntz and Billy Hulting walk by. They make a picture with my rubber chicken and I photograph them doing that.
Then we leave for our hotel. It’s small, cheap and clean.

De Melkweg - it’s overMagdalena and Bald-Headed John in the Hard Rock Café after the showBald-Headed John & David from Manchester in the Hard Rock CaféAaron Arntz, Scheila Gonzalez & Billy Hulting in party mood - Amsterdam, way after midnightAmsterdam canals by night… and finally home …

Next morning we have breakfast together with Magdalena and Bald-Headed John, but then leave for home. During our walk and train journey home, we come up with ideas of visiting the Antwerp show next week ….

(to be continued?)

Setlist De Melkweg, Amsterdam – September 27, 2007:

Stinkfoot (with video)
City Of Tiny Lites
Florentine Pogen
Advance Romance
Suzy Creamcheese
Brown Shoes
America Drinks
Dog Meat
Dumb All Over (with video)
What’s New In Baltimore
Pygmy Twylyte
Dupree’s Paradise (including Packard Goose and Heavy Duty Judy lines and Fuck The Swedes vocal improvs)
Uncle Remus
Willie The Pimp
Joe’s Garage
Wind Up Workin’ In A Gas Station San Berdino Zoot Allures including Ship Ahoy
The Illinois Enema Bandit
Cosmik Debris (with alternate 1974 video)
G-Spot Tornado
Muffin’ Man (with video)Â

Apeldoorn, September 29/30, 2007Â

The next Sunday, the wife has an idea. “Shall we check if there’s tickets for the Antwerp show?” She’s crazy. Next day, I find out that there are still tickets left. We will be seated on 7th row in the middle.

Saturday, October 6, 2007 – Elizabethzaal, Antwerp, Belgium

Ray White, some rubber chicken and bazbo - picture taken by LudzNL

Okay, so here we go. Up to another ZpZ show. We leave Apeldoorn at 10.30, and travel via Utrecht, Rotterdam and Roosendaal to Antwerp. We arrive at 13.30. When we leave the Central Railway Station, we find out that the venue is just three doors from the railway station, and next to the venue is our Hotel Atlanta.
We check in and our hotel room appears to be clean and cheap. I open the window and look at the two large black tour busses in front of the venue. One bus opens its door and someone is walking from the bus to the venue. I recognize Ray White immediately.
We go for a walk to the old centre of town. When we stroll into the Keyserlei, four people come walking towards us. “Hey, here we are again,” I say, while opening my black jean jacket and showing them the inside of the pocket. Jamie Kime, Aaron Arntz, Billy Hulting and Scheila Gonzalez have big eyes. “The chicken man!” shouts Scheila. We all laugh.
We visit the Groenmarkt, the Grote Markt and the nautic museum along the river Schelde. Then we go back and have a nice Tongerlo abbey beer on a terrace on the Grote Markt. We even have another one. Then we go back to the venue. Meanwhile, we have contact with LudzNL, and we meet in a bar close to the venue. There we have a nice Jupiler. We’re all hungry and we go to a Lebanese grill restaurant where we eat nice, quick and cheap.

view from our hotel room: the ZpZ tour busses and the Central Stationthe Groenmarktthe Grote Marktthe Grote Marktnautic museum at the Scheldea nice Tongerlo abbey beer on the Grote Markt

It’s 19.00 and we go to the Elizabethzaal. I buy my ticket and we go inside. To my great pleasure I find out that the ZpZ-dvd is released and being sold. Of course I have my copy and I also buy my ‘Dumb All Over’ t-shirt. We meet up with UniMuta, and with that guy from Apeldoorn I recognize!
The Elizabethzaal is a very nice theatre hall with comfortable pink pluche seats. But: a seated audience for a rock show? The Amsterdam show really steamily rocked.
When the band plays their first few tunes, I’m disgusted with the sound. It’s on ‘stadium mode’, with lots and lots of delay. I don’t like it. I hope it will get better during the first tunes, but it doesn’t. The band really performs well, and they’re having fun onstage, but the audience is lame.
Opening tunes are a small improv, ‘Peaches En Regalia’ and ‘Cosmik Debris’ (with video footage). Then Ray White is introduced, and he sings very fine on ‘City Of Tiny Lites’, ‘Advance Romance’, ‘I’m Not Satisfied’ (premiere!) and ‘Doreen’. We hear ‘Eat That Question’, that wasn’t played in Tilburg and Amsterdam.
The old tunes are very accurate, again. ‘Son Of Suzie Creamcheese’, ‘Brown Shoes Don’t Make It’ and ‘America Drinks And Goes Home’ are well received by the audience. During the latter tune, Scheila does her barmaid act, and now I’m able to take some pictures of that. ‘Lonely Little Girl’ is another premier version in this tour. It’s followed by ‘Carolina Hard-Core Ecstasy’.
Next is the great instrumental part of the show. ‘Pygmy Twylyte’ is wonderful again, with a great guitar solo by Dweezil. This time, I succeed in filming it with my photo camera. The monster version of ‘Dupree’s Paradise’ has some special features. Every band member plays a solo. When it’s up to keyboardist Aaron Arntz, he stands up to the microphone, and asks: “Is the man with the chicken in the house?” I stand up. “Can I please have it onstage with me?” he asks. I walk towards the stage, and hand it over to him. “Do with it what you want!” I tell him, “but I really want it back.” “Sure! No problem!” He goes over to his keyboard rig and fools around with the chicken while playing some great solos too. When he’s finished, Dweezil tells him to give the chicken back. I’m halfway the stage, when he throws it high up into the air in my direction. Luckily, I catch it. The audience is going wild! Then I go back to my seat. Ray White is doing his lyrical improv part; this time the sentence he has to improvise on is: “I’m gonna fuck you up!” and he sings lots of references to a rubber chicken. I laugh my brains out. What a special ‘Dupree’s’ this is! The segue into ‘Uncle Remus’ is emotional to me, again. What a gorgeous melody.
After this great section we get the crowd pleasing tunes. ‘Willie The Pimp’ features Ray White’s new hat (he bought it that afternoon), ‘Joe’s Garage’, ‘Wind Up Working In A Gas Station’ and ‘San Ber’Dino’. We know the end is near.
I expect ‘Zoot Allures’, but the band goes straight into ‘The Illinois Enema Bandit’. Another fantastic version, without Swedish jokes this time. Then the band leaves the stage.
Of course they have to do an encore. We get ‘G-Spot Tornado’ in another tight and accurate version. And then ‘Muffin Man’, with the video footage is the farewell to Antwerp. The band bows and bows. Dweezil has to sign lots of things.
We go to the foyer to have a drink. It’s been a wonderful show, despite the delay in the sound. We think a seated audience causes a reserved show. When the audience is standing and dancing, it inspires the band to perform at its peak. However, the rubber chicken abuse extravaganza was very much in Zappa-style.

LudzNL and UniMuta sitting right behind usZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, AntwerpZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, Antwerp - ‘Cosmik Debris’Ray WhiteRay WhiteRay WhiteDweezil ZappaRay WhiteDweezil ZappaRay WhiteJoe TraversJoe TraversPete GriffinScheila GonzalezScheila GonzalezRay WhiteRay WhiteDweezil ZappaScheila GonzalezAaron Arntz during his ‘rubber chicken abuse’ keyboard solo in ‘Dupree’s Paradise’Pete GriffinDweezil ZappaAaron ArntzDweezil ZappaScheila Gonzalez barmaid performance during ‘America Drinks And Goes Home’Scheila Gonzalez barmaid performance during ‘America Drinks And Goes Home’Pete GriffinDweezil ZappaRay White aka Willie The PimpZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, AntwerpDweezil ZappaDweezil ZappaZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, AntwerpDweezil & Ray WhiteDweezil & Ray WhiteDweezil & Ray WhiteDweezil ZappaDweezil ZappaDweezil ZappaZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, AntwerpJoe TraversDweezil - Joe Travers - Ray WhiteZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, AntwerpBilly HultingPete GriffinMuffin Man finaleMuffin Man finaleZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, Antwerp - farewellZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, Antwerp - farewellZpZ - Saturday, October 6 - Elizabethzaal, Antwerp - farewellsetlist - note: the encore tune ‘Dog Meat’ was not playedRay White, some rubber chicken and bazbo - picture taken by LudzNL

We meet lots of people. The rubber chicken is heavily recognized as a special guest. It’s LudzNL that spots Ray White walking through the people towards the exit. When Ray sees the rubber chicken, he burst into laughter, and LudzNL takes the picture of me with Ray. We meet up with Audie and Johnny, a brother and sister from Arnhem, with Audie’s daughter Ruth and son (lost his name, sorry). Together, we decide to have a drink in a bar. We say goodbye to LudzNL and Unimuta. When we leave the Elizabethzaal, we see Jamie Kime and Pete Griffin standing by the bus. “Oh, the chicken man!” they shout. They tell me that Aaron was afraid that I’d be upset when he’d asked the chicken to go upstage. I laugh and tell them that the chicken is meant to be onstage as much as possible. We shake hands and then we leave and go to a nice ‘volkscafé’, where Frans Bauer and Flemish schlagersingers are being played all night long. The Maes pilsnener is very good, and we have nice conversations with our new Zappa-friends from Arnhem. It’s 01.30 when we leave the terrace and go to our hotel. We pass the tour busses again, and this time it’s Joe Travers that steps outside. “Oh, the chicken man,”  he says. He shakes my hand. “Thank you so much for following us all these days.” He really means it. I thank him a lot for the great music, and then we take our last steps to the hotel room.  It’s clean and cheap.
Next morning we have a simple but good breakfast and take a walk through the city park of Antwerp. At the end of the morning we have a Leffe in a Brasserie and a lunch with Karmeliet Tripel and Kwak close to the Central Railway Station. Then it’s off home.
Our ZpZ-adventure is over.

Antwerp Central Stationentrance of the Central StationStadspark - Antwerp city parkwhite rabbits in the city parkLeffe blondKarmeliet Trappist and Kwaklunch with Karmeliet Trappist and Kwak

Setlist Elizabethzaal, Antwerp – October 6, 2007:

setlist - note: the encore tune ‘Dog Meat’ was not played

LudzNL’s video footage of the rubber chicken onstage is here: Too bad it’s that short. I myself have better footage, check it out! The links are below.

Youtube movies:

Pygmy Twylyte: here

rubber chicken abuse part one: here

rubber chicken abuse part two: here

Wind Up Working In A Gas Station: here

Apeldoorn, October 8, 2007

• • •


Regensburg aflevering V – ‘De radio-uitzending 1’

Filed under: Publicaties voor FOK - Regensburg project — bazbo @ 20:13

Een vorige keer in Regensburg:
Het Grand Café ‘Il Giornale Copertura’ is feestelijk heropend. Tijdens het feest is er een live radio-uitzending gemaakt.
Voor de lezer die het allemaal niet goed kon volgen, volgt hier de integrale weergave van die radio-uitzending.

Hier is Regensburg V

“Dan schakelen we nu rechtstreeks over naar Grand Café ‘Il Giornale Copertura’, waar onze verslaggever Willy van de Berg kond doet van de gebeurtenissen op het heropeningsfeest.”
“Kond doen? Wat een vreemde uitdrukking is dat toch. Maar goed, luisteraars. Hier is Willy van de Berg met uw vaste rubriek ‘Jikkel aan mijn sneuk’, voor Regensburg Radio 1, deze keer vanuit Grand Café ‘Il Giornale Copertura’. Het is hier een gezellige bende. Een trappist zou er best ingaan.”
“Een gezellige bende was het ook vanochtend, toen ik wakker werd. Even keek ik om me heen en ik herkende de woonkamer van een vorige ex. Ik lag op de bank. Dit gebeurt me wel vaker. U ook, luisteraar? Even had ik zin om mijn deel ter hand te nemen en mij even flink te verlichten, maar ik voelde dat de plicht riep. Snel ging ik naar hier ter plaatse.
We zijn hier in het sfeervolle Grand Café ‘Il Giornale Copertura’, waar vanavond de feestelijke heropening plaatsvindt. Alle plaatselijke notabelen zijn aanwezig en later op deze avond zullen enkele van deze plaatselijke notabelen naast mij aan de microfoon plaatsnemen. Maar laten we eerst een schets van de couleur locale geven.
Ik zie hier een donkerbruin Grand Café met in het midden een soort scheidslijn. Waarvoor die dient is mij onduidelijk! En naast de tafeltjes met damasten tafelkleedjes is er ook een podium, waar we zojuist een heuse buikdanseres hebben mogen aanschouwen. Als de berichten ons niet bedriegen, krijgen we straks nog een optreden van ‘Boze Baz en de Botte Bijlen’ en aansluitend een performance van een slangenbezwerende degenslikster.
Hier vlak voor mij zit Falco Mela Aspra, en met hem doen we iets later in de show een interview. Ook zie ik Romana van der Stang, en die krijg ik zeker wel hier voor wat woordjes en andere flauwekul. En wie weet lukt het ons om de grote Johnny Il Linguetta voor de microfoon te krijgen!
Kortom: het belooft een hete avond te worden, dunkt mij. Maar nu eerst: MUZIEK! Een plaat van de grootste kutgroep aller tijden, en ik kan het weten, want ik heb dit wetenschappelijk uitgezocht. Hier is ‘Norwegian Wood’ van de Bietels.
(Plaat. ‘Norwegian Wood’ van de Bietels.)
“Welkom terug, luisteraars. Ik zit hier opgescheept met mevrouw Romana van der Stang. Romana, welkom.”
“Wat is uw positie hier? Waarom bent u hier eigenlijk?”
“Ik ben hier namens de DJMO.”
“De wat?”
“De Jonge Meiden Organisatie.”
“Maar u bent zelf de vijftig ver voorbij!”
“Ja, maar nog altijd de groupie-bang-bang voor al die lekkere jonge knullen van de bandjes hier in het Café.”
“Fijn, en wat zijn de bezigheden van DJMO eigenlijk?”
“Wij zorgen ervoor dat de bandleden een fijne tijd hebben als ze niets te doen hebben.”
“En wat doet u dan zoal met die jongens?”
“We nemen ze mee naar de mooie plekjes van de stad. Of we laten ze andere lekkere plekjes leren kennen.”
“Fijn. Maar dan luisteren we nu even naar een recent rap-hitje. Hier is Francesco Zappo met ‘Tengo Na Minchia Tanta’!”
“Hoe bedoelt u, mevrouw van der Stang?”
“Jouw Italiaans is niet geweldig, hè?”
“Kop dicht. Niet door een plaat heen praten.”
(‘Tengo Na Minchia Tanta’ door Francesco Zappo)
“Fijn. Welkom terug, luisteraars. Dit is Willy van de Berg van Regensburg Radio 1. We zijn hier op het openingsfeest van Grand Café ‘Il Giornale Corpertura’ en het wordt een heerlijk zatte zooi, ondertussen. Tijd om een van de belangrijke figuren van het Grand Café aan de tand te voelen. Het woord is aan Falco Mela Aspra.”
“Huh? Wat?”
“Goedenavond, meneer Falco.”
“O pardon. Even mijn tong uit de mond van deze deerne halen. Zo.”
“Wat een mooie deerne, meneer Falco. Ze ziet er mooi uit, met die rode netkousen en dat zwarte leren corset. Hoe heet zij?”
“Hoe heet jij?”
(Van ietwat verder weg:) “Bertha.”
“Ze heet Bertha, Willy.”
“Bertha 12 of Bertha 13?”
“Huh? Wat?”
“Grapje, Falco, grapje. Iets waar jij duidelijk niet mee opgevoed bent.”
“Ik ben heel goed opgevoed. Zoals mijn vader Padre Fragola altijd zei…”
“Hou toch eens op over je vader, Falco! Je vader, die is dood! Daar hebben we het maanden geleden al over gehad, toen ik je interviewde in dat vegetarisch restaurant ‘Lust Je Nog Peultjes?’, weet je nog wel?”
“Al sla je me dood.”
“Jou doodslaan? Heb je vijanden dan?”
“Vast wel. Als mede-eigenaar van een Grand Café en als directeur van de BefMij, toevallig de grootste werkgever in dit stadje, haal je je wellicht de haat van illustere figuren op de hals.”
“Over uw hals gesproken, meneer Falco. Wat is dat toch voor tatoeage die u daarop heeft?”
“Nou, dat is best een verhaal. Heeft u even?”
“Sorry, maar we moeten weer naar een plaat. Dank u wel, meneer Falco, voor uw bijdrage. Is er nog trappist? Hier zijn de Ramones met ‘Hey Ho Let’s Go!’.”
(‘Hey Ho Let’s Go’ door The Ramones)
“Zo. Een verse trappist. Fijn. Dan gaan we nu naar de volgende gast. En wie bent u nu weer? ”
“Ik ben Johnny Il Linguetta.”
“En wat doet u hier zoal?”
“Ik ben de bedrijfsleider van dit Grand Café.”
“Vreemd, dat zei de vorige spreker ook.”
“O? Is dat zo? Nou, volgens mij ben ik de enige eigenaar van dit café.”
“Als u de eigenaar bent, mag u de boel wel eens laten schoonmaken.”
“Het stinkt hier naar poep.”
“Shit. Is die vieze zwerver nu alweer binnen?”
“Dat zei mijn zeventiende ex ook toen ik vanmorgen op haar bank wakker werd. Maar pardon, waar hadden we het ook weer over?”
“Rahmi! Ik dacht dat je die vagebond eruit had gegooid!”
(Van ver weg:) “Die is buiten gesmeten hoor, pa! Alleen zijn lucht hangt hier nog!”
“Dank u wel, Johnny Il Linguetta.”
“Graag gedaan, meneer Willy op de Berg. Mag ik u ook nog even wat vragen?”
“Hee, wat leuk, een gast die een vraag heeft. Gaat uw gang, meneer Il Linguetta.”
“Wanneer komt uw boek met verzamelde columns uit?”
“Over twee maanden. Maar om even terug te komen op dit café. Wat zijn uw ideeën over de toekomst?”
“We gaan dit Grand Café een chique uitstraling geven. Dat doen we door middel van hoge prijzen en elitaire bijeenkomsten en lezingen.”
“Er gaan geruchten over een obscuur kerkgenootschap dat zich hier in dit gebouw gevestigd zou hebben.”
“Gaan we praten over geruchten?”
“U wordt anders wel rood, meneer Il Linguetta.”
“Ik? Nee, hoor. Ik heb niets te verbergen.”
“Jawel! U wordt wel rood! Zelfs de tatoeage op uw adamsappel kleurt mee!”
“Ik weet van geen kerkgenootschap. Wat ik wel weet, is dat u een pijn in de kont bent. Ik heb mijn contacten. Een telefoontje naar de directie van Radio Regensburg en …”
(‘Eenzame Kerst’ door André Hazes)
(Door de plaat heen:) “Van de Berg, vuile mediageile kutpresentator! Ik maak je helemaal dood! Ik zorg ervoor dat het nooit iets wordt met die radio- en schrijfcarrière! Ik heb zo mijn contacten!”
“Kut! Die microfoon had jouw grote muil moeten raken, Il Linguetta! Zelfmoord is ook een optie, stuk Italiaans schorem!”
“Shit, de microfoon staat nog aan. Is er nog trappist?”

Wat staat er nog meer op de band van Willy?
Wie weet nog wat Jaques deed, volgende week zijn interview!
Snapt u het nog een beetje?
Wij niet, maar volgende week wordt het vast allemaal duidelijk, of niet?
De rest van de radio uitzending volgt!

Lees het volgende week in ‘Regensburg’!

(tuvokki en bazbo)

Deze aflevering werd oorspronkelijk geplaatst op FOK! op zondag 8 juli. Kijk ook hier hier.

• • •


Iers Festival bij Ian’s pub – zaterdag 15 september 2007 – Irish Festival at Ian’s Pub

Filed under: Muziek - Music - LIVE — bazbo @ 18:30

Een mooie septemberdag. En een festivalletje bij Ian’s Pub in Apeldoorn. Captain Scally Wag bracht leuke pret-Pogues muziek. Binnenkort live in Finnigan’s (13 oktober) en het Bluescafé (ergens in november). Gaan, hoor! O, en lang leve Murphy’s Red!

A beautiful September day. And also a little Irish festival at Ian’s Pub in Apeldoorn. Captain Scally Wag plays nice fun-Pogues kinda music. Soon live in Finnigan’s (October 13) and the Bluescafé (in November). Do go and see them! Oh, and praise Murphy’s Red!

Captain Scally WagCaptain Scally Wag bassistCaptain Scally WagCaptain Scally WagE’s collega Ria en haar man - E’s colleague Ria and husbandDe fiets van de collega - The colleague’s bicycle“I’m as drunk as drunk can beeeeeeeee!”Â

• • •


Emerson Lake & Palmer – ‘From The Beginning’ – 5cd + 1dvd box set

Filed under: MuziekTIPS - Recommended music — bazbo @ 20:52

Een prachtbox! - Lovely box set!De box gaat open - Opening the boxVijf cd’s en één dvd, en een book - Five cd’s and a dvd, and a bookHet boek - The booklet

Potjandosie, en zo zit ik hier ineens met een enorm mooie cd/dvd-box in mijn poten.
Een box van de band die zorgde voor een keerpunt in mijn muzikale jeugd. Het verhaal over Peter Gunn heb ik al eens elders gepubliceerd en wel hier.
Zevenendertig jaar nadat de band werd opgericht en negen jaar na het laatste teken van leven verschijnt dan From The Beginning. Vijf cd’s en een dvd. De échte verzamelaar had natuurlijk al het reguliere materiaal al, maar deze box zit zó vol met waardevolle extra’s, dat die verstokte ELP-fan er toch weer aan moet geloven. Zoals ik.
In tegenstelling tot de eerdere box The Return Of The Manticore uit 1995 is deze verzameling chronologisch samengesteld. We beginnen bij het begin in 1969 en eindigen bij de laatste concerten van 1998.
De eerste schijf gaat helemaal in op het ontstaan van de band en de eerste stappen in de studio en op het podium. We horen allereerst een stuk van King Crimson, Atomic Rooster en The Nice. Nummers waarin achtereenvolgens Greg Lake, Carl Palmer en Keith Emerson hun wortels goed laten horen: de lyrische zang in Epitaph, het creatieve drumwerk in Death And Decline en de maniakale orgelklanken in Fantasia: Intermezzo Karelia Suite. Daarna een paar nummers van de debuutplaat Emerson Lake & Palmer. De cd eindigt met drie stukken van het concert in Londen, opgenomen op 9 december 1970.
De tweede disc begint met Tarkus, toch een ijkpunt in het ELP-repertoire. Verderop horen we een onuitgegeven lied uit de Tarkus-sessies: Oh My Father. Het is zo op het eerste gehoor een wat weinigzeggend gitaarnummertje. Opvallend is dat de hele LP Pictures At An Exhibition wordt overgeslagen. Wél veel aandacht is er voor Trilogy uit 1972. Van Brain Salad Surgery horen we eerste versies van Jerusalem en Still … You Turn Me On.
Disc drie opent met het gigantische Karn Evil 9, en gaat dan verder met het Works-verhaal. Wat solomateriaal – zo staat Emerson’s Piano Concerto No. 1 er in zijn geheel op –  en een live versie van Pirates uit de 1978 tour. Zónder orkest, want dat was wegens financiële problemen al naar huis gestuurd.
De vierde schijf gaat in op de latere periode. Van Love Beach uit 1978 horen we alleen Canario en van In Concert (later uitgebreid en omgedoopt tot Works Live) het eerder genoemde Peter Gunn. In 1979 gingen Emerson ,Lake en Palmer ieder hun eigen weg. In 1986 kwamen Emerson en Lake even bij elkaar om samen met Cozy Powell een album op te nemen. We horen hier Mars – The Bringer Of War. Twee jaar later formeerden Emerson en Palmer met Robert Berry de band ‘3’ en van dat album vinden we hier Desde La Vida. In 1993 volgde dan de échte reünie Black Moon. Van dit album een tweetal stukken en iets van de liveplaat At The Royal Albert Hall. Het laatste studio-album stamt uit 1995. In The Hot Seat was een draak van een plaat, zoals de twee stukken laten horen. De vierde schijf sluit af met Hang On To A Dream van de 1995 Manticore-sessies, en Touch And Go van het in 1998 verschenen album Live In Poland.
Het vijfde plaatje is de parel in de hele box. Hierop vinden we het complete concert dat de band gaf in Mar y Sol in Puerto Rico op 3 januari 1972. Take A Pebble verscheen in dat jaar op een verzamelplaat van het Atlantic label. Sindsdien wachtten de liefhebbers tot het concert in zijn geheel uitgegeven zou worden. Bij deze dan. Het geluid is prachtig geremastered; de synths in Tarkus knallen echt door de kamer. De opnames geven een goed beeld van hoe een concert in die tijd geweest moet zijn.
De zesde schijf is de dvd The Manticore Special, een documentaire over de waanzinnige tournee uit 1973, toen de band de wereld rondtrok om hun meesterwerk Brain Salad Surgery te promoten. Ik had al een eerdere dvd-versie van deze film en ik kan nog niet veel kwaliteitsverschil opmerken.

Is deze box essentieel? Ik ben geneigd om de vraag positief te beantwoorden. De eerdere box The Return Of The Manticore ging maar tot 1993, maar heeft weer andere extra’s in onuitgegeven werk en een zestal opnieuw opgenomen stukken dat wel erg spettert. Daar staat tegenover dat die box verder niet chronologisch is en dus een rommeltje. From The Beginning begint wél bij het begin en zo kun je de ontwikkeling van de band in al zijn details goed volgen. Het bijvoegen van het complete Mar y Sol-concert, waarvan de fans al jaren hoopten dat het ooit eens in zijn totaliteit uitgebracht zou worden, maakt de aanschaf helemaal de moeite waard. Voeg daarbij de prachtige vormgeving en het uitgebreide boek dat louter gevuld is met commentaar van de drie muzikanten zelf. Zestig pleuro. Geen geld.

Holy moly, and so I’m here sitting with a wonderful cd/dvd-box in my filthy hands. A box full of music by the band that meant a turning point in my musical youth. I’ve published my story on Peter Gunn somewhere else. Sadly it’s only in Dutch, but for those of you who’d like to give it a try, it’s here. From The Beginning appears thirty seven years after the band got together and nine years after the last signs of life. Five cd’s and a dvd. The real collector obviously already has all the regular albums, but this box set is só full of precious extras that even the most fanatic collector has to fall for it. Just like me.
In contradiction to the earlier box set The Return Of The Manticore from 1995, this collection is chronological. We start in 1969 and finish at the last concerts in 1998.
The first disc entirely focusses on the birth of the band and their first steps in the studio and on stage. First we hear a song by King Crimson, Atomic Rooster and The Nice. Pieces in which respectively Greg Lake, Carl Palmer en Keith Emerson play us their roots. The lyrical vocal in Epitaph, the creative drumming in Death And Decline and maniac organsounds in Fantasia: Intermezzo from Karelia Suite. Then there’s some major pieces from the debut album Emerson Lake & Palmer. The disc ends with three tunes from a concert in Londen, recorded on December 9, 1970.
The second disc opens with Tarkus, undoubtly a signature piece in the ELP-repertoire. Further on we hear a previously unreleased song from the Tarkus-sessions: Oh My Father. On first hearing it’s a simple guitar song. Sadly the whole album Pictures At An Exhibition is neglected in this box. On the other hand, there’s lots of attention for Trilogy from 1972. Brain Salad Surgery is represented by the early versions of Jerusalem and Still … You Turn Me On.
Disc three opens with the the majestic Karn Evil 9, and continues with the story of the Works albums. Some solo material –  Emerson’s Piano Concerto No. 1 is presented in its entirety – and a live version of Pirates recorded during the 1978 tour. Without the orchestra that is, for that was already sent home because of financial problems.
The forth disc describes the later era of the band. From Love Beach from 1978 we only hear Canario‘ and from In Concert (later expanded and rebaptised to Works Live) the aforementioned Peter Gunn. In 1979 Emerson ,Lake and Palmer each followed their own path for some years. In 1986 Emerson and Lake regrouped to record an album with Cozy Powell. It is represented here by Mars –  The Bringer Of War. Two years later Emerson and Palmer formed a band called ‘3’ withRobert Berry, and from that album comes Desde La Vida. The real reunion happened in 1993 with the album Black Moon. Two songs from that album and one tune from Live At The Royal Albert Hall. The last studio-album was recorded in 1995. In The Hot Seat was not a very good album, as the two songs let us hear. The forth disc closes with Hang On To A Dream from the 1995 Manticore-sessions, and Touch And Go, taken from the 1998 release Live In Poland.
The fifthe disc is the pearl in the entire box set. Here we find the complete concert that the band played in Mar y Sol in Puerto Rico on January 3, 1972. Take A Pebble appeared that year on a sampler LP on the Atlantic label. From that moment on, the fans have waited patiently untill the moment this show would be released completely. Here it is. The sound is beautifully remastered; the synths blow into the room from out of the speakers. These recordings give us a good impression of an ELP show in that period.
The sixth disc is the dvd The Manticore Special, a documentary on the crazy world tour in 1973, when the band travelled the world to promote their masterpiece Brain Salad Surgery. I had already an earlier dvd-version of this film and I cannot notice any change in image and/or sound quality yet.

Is this box set essential? I’ve been considering this and my conclusion is positive. The previous box set The Return Of The Manticore had material until 1993, but contains different extras and unreleased recordings, and six brand new rerecorded songs that sound very good. On the other hand, that compilation doesn’t have a chronological running order, which makes it kind of messy.
From The Beginning does start at the beginning of the band, and thus one can follow the details of their developments of the band’s career. The addition of the complete Mar y Sol-concert, a show the fans hoped to be released in its entirety for years and years, makes this box set worthwhile to have. Besides that, the art work is stunning and the extensive booklet filled with comments by the three musicians themselves. Sixty euros. A Cheopo.

• • •

Regensburg aflevering IV – ‘De jeugd van tegenwoordig’

Filed under: Publicaties voor FOK - Regensburg project — bazbo @ 14:53

Vorige keren in ‘Regensburg’:
Falco MaleAspra, Johnny en Jaques Bupatih zijn de eigenaren van Grand Café ‘Il Giorno Copertura’. Na het tumultueuze openeningsfeest van het café heeft Jaques Bupatih erge last van jeuk aan zijn tattoo. Hij gaat naar Herman B. Schipmaker voor een behandeling.
Meer informatie nodig? Lees dan de voorgaande afleveringen, luie bliksem!

Hier is Regensburg IV!

Die Rahmi. Het openingsfeest was afgelopen. Hij draaide het gas van zijn Vespa voluit en scheurde de straat uit. Grand Café ‘Il Giorna Copertura’ was snel uit het zicht verdwenen. Vanwege de snelheid moest het meisje achterop zich extra goed vastklemmen aan zijn middel.
“Voorzichtig!” riep ze. Rahmi wierp een blik naar achteren. Die Didixie was een lekker wijf. Ze had haar blonde haar in een strakke paardenstaart gestoken. Sportkleding sierde haar jonge lichaam. Haar ene arm hield ze om de zoon van de café-eigenaar heen geslagen; in haar andere hand kon ze met moeite de breezerfles rechtop houden. Doordat ze zich zo strak tegen Rahmi aandrukte, voelde hij hoe haar gezegende set tieten in zijn rug priemden. Hij kreeg het er warm van, ondanks dat de regen in bakken uit de hemel op hun haren neerkletterde. Het water spatte hoog op aan de kleine wielen van de bromscooter. Rahmi stuurde de tweewieler handig door de kleine straatjes, totdat hij op het Plaza di Prima Pagina uitkwam. Hier draaide hij naar rechts, in de richting van de Goot, het riviertje dat de stad doorkruist. Niet veel later hield hij halt onder de Regensbrug, de grote brug over de rivier.
Onhandig gleed Didixie van het tweepersoons zadel af. Ze verloor haar evenwicht en moest de breezerfles loslaten. Met een pats sloeg die aan scherven op de donkere klinkertjes. Rahmi parkeerde de bromscooter en controleerde zijn mobiele telefoon. Geen berichten. Toen hij hem weer dichtklapte, galmde het even onder de brug.
Hij liep naar Didixie toe en sloeg zijn armen om haar heen. Didixie zei iets tegen hem, maar hij kon het niet horen.
“Wacht even,” zei hij. Hij maakte een arm van haar los en bracht de hand naar zijn rechteroor. Snel trok hij het oordopje van zijn iPod uit de schelp, en even later ook die uit zijn linkeroor.
“Wat was je aan het luisteren, eigenlijk?”
“‘Tengo Na Minchia Tanta,’ een ouwe rap-hit van ene Francesco Zappo,” antwoordde Rahmi.
“Francesco? Ik wist niet dat Francesco ook rap maakte.”
“Nee domme koe, niet onze Francesco,” zei Rahmi gepikeerd. “Wat ben jij voor breezerslet?”
“Heb je een nieuwe?”
Rahmi liep terug naar de Vespa en opende het zadeldeksel. Daar had hij een half kratje breezers verborgen. “Welke smaak wil je?”

Francesco hoorde de brommer van Rahmi over het plein scheuren. “Zou hij zijn sletje bij zich hebben?” vroeg hij zich bijna hardop af. De vorige keer had hij Didixie naakt gezien voor een zakje M&M’s. Haar striptease had hij op video staan. Het zatte meisje waggelde met haar enorme tieten door het beeld. Francesco was zo enthousiast, dat Rahmi beloofde dat hij zou zorgen voor meer actie.
“Wat heb je er voor over?” had Rahmi gevraagd. “Je weet: ze is mijn chickie.”
“Ik kan aan goede Libanon komen,” was Francesco’s antwoord geweest. Hij had de camera’s al klaar staan. Iets dat Rahmi niet wist.
Vlug klikte Francesco de plaatjes die hij aan het sorteren was weg. Hij liep naar buiten, richting de brug.

“Hey, man. Hoe issie?” Francesco deed net alsof Didixie er niet was. Een coole manier van onverschillig zijn, die hij had afgekeken van tv. Hij liet zijn vuist tegen die van Rahmi botsen, als teken van begroeting.
“Lekkerrr … Heeft Dirk-Hein nog gebeld?” vroeg Rahmi. “Hij mailde me dat hij iets moest doen in die klotekerk van zijn pa.”
Didixie leunde tegen de scooter en lurkte aan haar flesje. Ze keek naar Francesco en ging met haar tong tachtig keer langs de hals.
“Het was een behoorlijke zooi op de opening.” Francesco genoot er altijd van als zijn vader voor schut stond. “Jaques zal die teen nog lang voelen.”
Het nieuws ging een beetje langs Rahmi heen. Hij vond Jaques sympathiek, maar wilde dat niet laten blijken. Wie vindt de vader van zijn beste vriend nou cool?
“Eej, hebben jullie gehoord van die psycho die ontsnapt is?” De redelijk dronken Didixie probeerde zich in het gesprek te mengen.
“Ja,” zei Francesco. “Ik zag het op FIK!, je weet wel, die populaire nieuwssite. Het schijnt een gevaarlijke TBS’er te zijn die uit een kliniek is gevlucht.”
“Die man was ooit een bekende in Regensburg,” vertelde Rahmi. Hij kende het verhaal. “Hij is een tijdje voorganger geweest in de kerk. Cazador Del Sol heette hij, geloof ik. Zat vast voor verkrachting en moord. Mijn pa dacht vroeger dat Jaques en hij een tweeling waren.”
“Saai!” riep Francesco. Hij wilde niet verder praten over zijn vader en was begonnen de tieten van Didixie te masseren. “Doe nog eens een dansje, ” hijgde hij.
“Wie weet wil ze wel even op haar knietjes.” De stem van Rahmi liet niks te raden over.
“Voor een hamburger doe ik alles,” zei het dronken meisje, terwijl ze zich door haar knieën liet zakken.
“Nu maar hopen dat die gek de weg hier naar toe niet meer weet,” lachte Rahmi. “Nog een mafketel in het dorp erbij en we kunnen officieel subsidie aanvragen.”
“Dat zal wel loslopen,” zei Francesco. “Die gasten gaan toch meteen de onderwereld weer in om niet gepakt te worden.” Francesco hoopte stiekem dat het niet zo zou gaan. Hij wist dondersgoed dat de verlichte kerk werd geleid door een van de grootste gekken van het dorp. De zachte mond van het tienermeisje maakte hem sprakeloos. Hij liet Didixie haar midnight-snack verdienen.
“Maarreh, Rahmi,” zei ze tussen twee halen door. “Wat betekent toch die tattoo op je adamsappel?”

Ondertussen liep Jaques Bupatih aan de andere kant van het dorp te dwalen.
“Die behandeling van Herman Schipmaker heeft me goed gedaan,” constateerde hij. “Het was af en toe wat benauwend, maar het werkte wel!” Onbewust was op het terrein achter het Grand Café gekomen, en nu liep hij naar het kleine gebouwtje dat daar stond.
In het donkere schuurtje hing de lucht van verse verf. Hier werden de specials gemaakt voor in de kroeg. Er stond wat oude rommel opgeslagen, zoals die levensgrote portretten van de stamgast van de week.
“Er wordt te weinig gerecycled in dit dorp.” De woorden kwamen moeizaam uit zijn mond.
Ietsjes verderop stond het kleine gemak. Tja, wilde je naar de plee, dan moest je naar buiten. Het kleine hokje had een hartvormig gat in de deur. Joachim Bauthächler nam er de tijd voor. Hij probeerde zijn oren te spitsen, om maar zoveel mogelijk geluiden van buitenaf op te vangen. Dat was nog lastig, want zijn afvalstoffen plonsden luid.
“De mensen maken van alles vies, maar ruimen nooit op,” hoorde hij Jaques zuchten. Het klonk alsof Jaques weer weg wilde gaan.
“Was doet deze man hier in das schuurtje?” Joachim Bauthächler wist het niet.
Jaques wist het zelf ook niet goed. Een soort van innerlijke stem vertelde hem dat hij hier moest zijn. “Schipmakers pilletje is goed voor mijn zere keel,” fluisterde hij voor zich uit. De massage was hard aangekomen op zijn getekende gelaat en het pilletje deed wat het moest doen. De pijn was een louterende wegwijzer geweest op zijn spirituele weg.
Joachim Bauthächler probeerde de laatste uitwerpselen uit zijn endeldarm te persen. Tegelijkertijd duwde hij de deur van het schijthuis een stukje open en keek hij naar het schuurtje. Hij zag Jaques net toen die naar buiten wilde gaan.
Jaques liep bijna tegen een rijzige figuur in de deuropening op. De man kwam hem vaag bekend voor. Ineens wist hij het.
“Cazador,” stamelde Jaques. “Mijn zonnekind. Je bent terug.”
In het grauwe licht glinsterde enkel het lemmet van een fileermes.
“Ik ben hier om op te ruimen … broer.”

Wat is Cazadors relatie tot Jaques Bupatih, en aan welke vorm van schoonmaakwoede lijdt hij?
Hoeveel betaalt Francesco voor Rahmi’s sletje?
Wat is de vuile rol van Joachim Bauthächler in dit geheel?

Lees het volgende week in ‘Regensburg’!

(tuvokki en bazbo)

Deze aflevering was oorspronkelijk geplaatst op FOK! en wel hier hier.

• • •

“Met deze foto kan Alice Cooper wel inpakken!”

Filed under: Publicaties voor FOK! - Tim's corner — bazbo @ 14:44

Tim in Frankrijk!

• • •


Zomerse lol en andere perikelen

Filed under: Publicaties voor FOK! - Tim's corner — bazbo @ 21:16

Hij had vierentwintig frikandellen in zijn mond gepropt en moest daar nog bij glimlachen ook. Zijn knuisten zaten onder de mayonaise en ketchup, die middels zijn eigen zweet langzaam naar beneden dropen over zijn broek en benen, en uiteindelijk op zijn sandalen terechtkwam en gedwee tussen de tenen ging zitten. Dit barbaarse tafereel duurde in totaal drie volle minuten. En hij was niet de enige! Maar liefst vijftig mensen hadden frikandellen in hun niet geciviliseerde smoel gestopt. Ze zaten aan een lange tafel met elk een emmer naast zich voor als er gebrokkeld diende te worden. Een blaasorkest blies moed in. Ik was getuige van een revolutionaire stop in de evolutie. Hier zag ik langzaam het einde van de beschaving in zicht komen! In een boekje dat ik daarvoor in mijn handen gedrukt kreeg van een loslopende man met het syndroom van Down stond precies beschreven wat hier uitgevoerd werd. Men verbrak het wereldrecord ‘Frikandellen eten’. Deze wedstrijd werd gehouden op een braderie waar ik per ongeluk verzeild was geraakt.
Ik had even niet opgelet bij mijn dagelijkse wandeling en was de verkeerde weg ingeslagen, vandaar.

Ik wilde de man vragen waarom de vierentwintig frikandellen in zijn muil voor zoveel plezier leken te zorgen, maar er was geen enkele communicatie meer mogelijk. In plaats van een antwoord kreeg ik stukken afvalvlees in mijn gezicht gespuugd. Ik haalde de bak heet frituurvet uit de kar vol snacks en gooide hem over zijn rood geworden kop heen.

Een dag later stuitte ik alweer op een recordverbetering. Dit maal in Roggel alwaar het wereldrecord “Twister” gevestigd werd. Bij “Twister” is het dan de bedoeling om met zoveel mogelijk mensen in de knoop te zitten. Lichamelijk gezien, natuurlijk; geestelijk valt er weinig meer te redden bij de deelnemers, zo vrees ik. Op kinderfeestjes in de zomer dolle pret, waarbij een malle oom of buurman met een veel te strak getrokken zwembroek het hardste moest lachen wanneer het heel zooitje in elkaar stortte. Ik wilde het toch wel eens zien daar in Roggel, gewoon omdat ik veel interesse heb in de antropologie van de spelletjesmens en het treurige leven in het bijzonder. Een omroeper met een bak stro op zijn hoofd dat voor kapsel door moest gaan sprak luid en duidelijk: “Zet uw linkerbal op rood en uw rechterbal op groen, mocht u geen linker- danwel rechterbal hebben, gebruik dan gerust uw eierstokken. Vrouwen en kinderen eerst!” Er werd geklapt, gejoeld, geschreeuwd, kortom men had plezier. Aan de bar bestelde ik me een dikke trappist en vroeg me af waarom ik in godsnaam zo treurig werd van zoveel geluk om me heen. Ik werd die middag stom- en stomdronken en eenmaal thuis gekomen probeerde ik zo lang mogelijk mijn adem in te houden.

• • •

Pecuniam non olet

Filed under: Publicaties voor FOK! - Tim's corner — bazbo @ 19:27

Als ik iets onaantrekkelijk vind, dan zijn het wel vrouwen in politie-uniform. Mensen in uniform hebben überhaupt niet zo mijn voorkeur. Niet dat ik zo antiautoritair zou zijn, integendeel. Ik ben van mening dat elke crimineel een nekschot moet krijgen. Met een elastiekje welteverstaan. Doch een vrouwmens in politieoutfit is zowat de grootste gruwel die een man kan overkomen.

Zo gleed na het ontwaken jongstleden, mijn one night stand uit bed met enkel een slip aan. Ik bad tot God om Hem te bedanken voor dit wonder, niet wetende waar ik deze schoonheid nu weer vandaan had gehaald. Immers, onder de zware nevel van Belgisch gerstenat was ik hier terecht gekomen. Ik ging rechtop in bed zitten en bekeek de kamer eens goed. Fantasieloos en redelijk naar Ikea normen ingericht. Kleren netjes op een stoel gelegd, dus er was niks afgescheurd die nacht. Was er eigenlijk wel geneukt?

“Goedemorgen”, zei het onbekende meisje. “Ja fijn, dag en hallo”, repliceerde ik zo koel mogelijk met suizend hoofd. “Zeg, kom eens terug in bed. Ik wil even weten wie je bent”, murmelde ik. Ze lachte schel en stak haar tong uit. “Ik moet naar het werk, kroegtijger!” Uit haar klerenkast graaide ze het meest afzichtelijke uniform dat ik ooit had gezien. Even dacht ik nog dat we een smerig spelletje gingen spelen. Met handboeien en knuppels en zo. Maar ze bleek het godverdomme te menen! Het politieoverhemd hoog omhoog gerold, de walgelijke nepbroche rechtstreeks uit de kermisautomaat, de blauwe broek tot aan de oren dichtgeknoopt en de mannelijke, zwarte schoenen die ik onlangs nog bij Zeeman in de uitverkoop zag liggen. Ik moest plots vreselijk kakken. Zo nodig, dat het zelfs voor het zoeken naar een toilet te laat was. Dan maar in een hoekje op de overloop. Het onbekende meisje werd, zoals verwacht, woest en sloeg me met de dienstknuppel haar huis uit, echter niet voordat ik me had aangekleed. Ik smeet haar wat muntjes na voor de schade en ging opgewekt naar huis.

‘ s Avonds, tijdens het zinloze zappen, viel mijn oog op een aardige politieagente met een kort rokje aan. “Kijk, zo kan het dus ook”, sprak ik tot mezelf. Ze likte ietwat erotisch aan een knuppel en speelde wulps met een stel handboeien. Beneden in beeld verscheen een telefoonnummer. Ik besloot te bellen, want ik wilde wel eens weten wat hier precies de bedoeling van was. “Dit nummer kost 95 cent per minuut”, sprak eerst een man aan de telefoon, wiens stem ik meende te herkennen van de Staatsloterijshow. Godskolere, wat was dit weer een duur grapje. Burgerjournalistiek wordt op deze manier niet bepaald gestimuleerd! Een kreunende dame nam op en vroeg iets wat ik slecht kon verstaan. En terwijl ik alweer een flinke ontlasting voelde opkomen sprak ik tot haar: “Pecuniam non olet.” Het bleef nog lang stil aan de andere kant van de lijn…

Tim Op het Broek

• • •


Regensburg aflevering III – ‘Een ontdekking’

Filed under: Publicaties voor FOK - Regensburg project — bazbo @ 15:17

Vorige keer in ‘Regensburg’:
Tijdens de feestelijke heropening van Grand Café ‘Il Griornale Copertura’ blijkt Jaques Bupatih niet alleen zijn teennagel te zijn kwijtgeraakt; ook krijgt hij nieuwe inzichten in de kerkelijke afsplitsing die opereert vanuit het Grand Café. Een stinkende zwerver duikt overal op. Een hoer, genaamd Bertha Perends, geilt mede-eigenaar Falco op en bezorgt hem eveneens jeuk.
En er gebeurde nog veel meer, maar als je d¡t allemaal wilt weten, moet je de vorige twee afleveringen maar lezen.

Hier is Regensburg III!

De vorige avond kriebelde nog na in zijn kop. “Pfft, het zijn niet eens die paar biertjes, die ik gratis heb gekregen,” zuchtte Jaques. “En ook niet die paddestoelen die ik in de zweethut heb genuttigd.” Zijn voet deed pijn en de korst op zijn keel jeukte als een gek. Jaques had gewoon een kutochtend. “Geen van de maitresses had een ontbijt voor me gemaakt. De de kinderen die in de kerkcommune aan het rennen waren maakten me gek.” Kerkcommune, zo heette de sekte officieel. Gisteren had een van de mensen in de commune een zalfje gemaakt die de jeuk een klein beetje verlichtte. Het zalfje brandde nog een beetje en Jaques besloot toch maar naar de dokter te gaan.

“Wat een feest, gisterenavond,” zei hij in zichzelf. “Het Grand Café is op passende wijze heropend. Jammer van die commotie toen het licht uitviel. En jammer van mijn teennagel.” Op zijn weg naar de dokter bedacht Jaques zich dat de tatoeëerder misschien wel raad wist. Herman B. Schipmaker was een rijzige gestalte. Alsof het zo hoorde had de man enorme armen en het uiterlijk van een dokwerker. Zijn lichaam zat vol met de meest afschrikwekkende tatoeages, piercings en andere bizarre vormen van lichaamskunst. Jaques vond het een van de beleefdste en prettigste figuren uit het dorp. Schipmaker had een warme stem en een intelligente kijk op de wereld. Als hij de pijn niet kon verlichten, zou Jaques naar de dokter gaan. Of een pilletje nemen, dat had hij nog niet besloten.

Binnen bij Schipmaker was het een beetje donker. De ruimte waarin getekend werd was schoon; de rest van de shop een enorme bende. Jaques zag de slapende tattooartiest en besloot hem zachtjes wakker te maken. De belletjes aan de deur en een hevige hoestbui maakten aan dit voornemen een eind.
“Hoi Schipmaker, ik heb jeuk.”
“Dan ben je niet de enige,” zei Schipmaker.
“O? Hoezo?”
“Falco schijnt ook jeuk te hebben.”
“Hoezo? Was hij hier dan? Heeft hij ook jeuk aan zijn tattoo?”
“Hij was niet hier, maar welingelichte bron vertelt me dat hij niet alleen jeuk aan zijn tattoo heeft.”
“Oh? Waar dan nog meer?”
“Aan zijn edele deel.”
“Da’s niet zo mooi voor hem, Schipmaker. Hoe komt hij daar aan?”
“Weet ik veel, het verhaal gaat over een troostmeisje.”
“Noemde hij een naam?”
“Nee, dat niet. Wel dat ze een zwart lederen corset droeg en geile rode netkousen.”
“Bertha,” fluisterde Jaques.
“Wat zeg je?” vroeg Herman Schipmaker.
“Oh, ik vroeg me af van wie je dit allemaal weet.”
“Ken je die zwerver?”
“Die met die lange jas en die grote hoed?”
“Ja. Joachim Bauthächler. Zo heet hij.”
“Waar komt hij vandaan?” vroeg Jaques.
“Uit Duitsland, maar dat is alles wat ik weet.” Schipmaker krabde aan een tattoo onder zijn rechteroksel. “Maar nu is hij overal.”
“Inderdaad,” zei Jaques. “Het stinkt overal naar poep.”
“Maar waar kwam je voor?” vroeg Herman.
“Jeuk. Onbedaarlijke jeuk. Aan mijn nieuwe tattoo.”
“Ga liggen. Dan behandel ik hem.”

Jaques ging liggen op de behandeltafel van de naaldkunstenaar. Herman B. Schipmaker boog zich over zijn hals. Jaques deed zijn ogen dicht.
“Als Falco seks had met een hoer, in de achterkamertjes van ons gezamenlijke café, dan zou dat vreselijk zijn!” Jaques dacht aan de verschrikkelijke dingen die dat spiritueel deden met het hele dorp. “Hoeren, waar ik niks van af weet? Dat is niet alleen spiritueel een ramp, maar zo loop ik ook nog eens inkomsten mis.” Falco kennende had hij dit allemaal met Johnny bekonkeld. “Nu lacht waarschijnlijk iedereen achter mijn rug om mijn domheid.” En als Jaques ergens boos van werd, was het wel spiritueel verval en roddels over zijn domheid. Hij was wel de man die de leegloop van zijn vaders kerk was tegengegaan door de nieuwe zon op te laten gaan in het eeuwig regenachtige dorpje.

Ineens klonk geklingel van de de bel boven de winkeldeur. Er kwam iemand binnen.
“Scheepmacher!” hoorde Jaques een stem met zwaar Duits accent roepen. “Kan ik hier maal kakken?”
Herman haalde zijn handen van Jaques’ adamsappel. Dat gaf Jaques de gelegenheid om zijn hoofd te draaien en naar de deuropening te kijken. Daar rende Joachim Bauthächler naar de deur van het toilet.
“Schnell!” kreunde de oude man. “Anders schaf ik het niet!” Hij gooide de deur van de wc open, stroopte zijn broek naar beneden en ging zitten. Hij vergat zijn lange jas omhoog te gooien. “Wat een drekzooi,” mopperde Joachim. “En het is al zo’n zwijnerij. Wie moet dat ja met Professor von d’Öbelstein?”

Meer kon Jaques niet horen. Het gemompel van de oude zwerver werd overstemd door onfrisse geluiden die van ver uit de endeldarm tevoorschijn schalden.
“Kennie weer?” vroeg Schipmaker.
“Graag,” zei Jaques. Hij draaide zijn hoofd weer naar de tattoeëerder. Ver weg hoorde hij het toilet doorgetrokken worden. “Help me alsjeblieft van deze afgrijselijke jeuk af.”
“Ik doe wat ik kan,” zei de enorme naaldwerker.
De bel van de winkeldeur klingelde opnieuw en sloeg toen dicht. Joachim Bauthächler was vertrokken.
Herman Schipmaker legde zijn beide handen om de hals van Jaques Bupatih en kneep ze traag, tergend langzaam, steeds strakker dicht.

(einde van deze derde aflevering)

Is Jaques jaloers op Falco? Hoe pakt dit conflict verder uit?
Wat is toch de vuile rol van Joachim Bauthächler in dit alles?
Overleeft Jaques zijn anti-jeukbehandeling?

Lees het volgende keer weer in aflevering vier van ‘Regensburg’!

(tuvokki en bazbo – Deze aflevering is oorspronkelijk geplaatst op FOK! en wel hier.)

• • •

bazbo’s NIEUWE aanwinst – bazbo’s LATEST rubber chicken

Filed under: De rubber kip - The rubber chicken — bazbo @ 15:06

Een cadeautje van AarJan en familie, gekregen tijdens hun heerlijke barbecue in Gouda op 2 september 2007.

A present from AarJan and his family. They gave it to me during their delicious bbq in Gouda on September 2, 2007.

De nieuwste - The latestDe achterkant: let op de string en de tatoo! - It’s back: watch the string and tatoo!

• • •